Η ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Δειλινό,
έβαλες αντήλιο το χέρι σου στο μέτωπο
και μου είπες κοίτα,κοίτα πέρα μακριά
στην άκρη του ορίζοντα,
εκεί μου είπες
ξενυχτούν οι ζωές,
τρέχα να τις προλάβουμε,
μιά ανασεμιά κρατούν,
πάμε στον ολόφλογο έρωτα
να ρίξουμε προσάναμα την καρδιά,
χορευταράς ο πόθος
σβήνει με το τελευταίο καντηλέρι του ουρανού,
στα νυχτολούλουδά τους είπες
κρύβονται οι στεναγμοί του έρωτα,..
..κοίτα στην άκρη του ορίζοντα
ξενυχτούν οι ζωές,
τρέχα,τρέχα να τις προλάβουμε
πριν τραβήξουνε τον σύρτη,
πριν ξομολογήσουνε τις αμαρτίες τους,
πάμε εκεί ζωγραφίζουνε τον έρωτα με τα φιλιά,
εκεί ριζώνουν την αγάπη
σε ποθοσέντονα μεταξωτά,
ασυγχώρητη αμαρτία
ατσαλάκωτα να μείνουν,
έβαλες το χέρι αντήλιο στο μέτωπο μου
και είδα την ζωή μπροστά μου
κάτω από τα γυριστά σου βλέφαρα,
ξεκρέμασα τότε το φιλί από τα χείλη σου
και το έκανα καράβι της..

Σ ΑΓΑΠΑΩ ΖΩΗ

Νυχτοβρόχι της ψυχής
να μην φαίνονται τα δάκρυα,
στην γωνιά της μοναξιάς
με ένα τρέμουλο στα χείλη,
μιλά,παραμιλά
στα άψυχα τριγύρω,
στα μαύρα ντυμένη,
δάκρυα κρυστάλια
από την πηγή της ερημιάς,..
πως πέρασε ο καιρός
σα νάτανε μιά μέρα,
σαν τα έντομα εκείνα τα μικρά
που έχουνε ζωή μια μέρα,
γενιούνται,ερωτεύονται,
ζευγαρώνουν και πεθαίνουν
όλα σε μιά μέρα,
μιά αναλαμπή μοναχά
εκεί στο σχιστό της φόρεμα
στο ύψος του μηρού,
ένα λευκάδι δρόμος
για τους δραπέτες της ζωής
την ηδονή και την ελπίδα,
των σπλάχνων της
το θανατερό της μοιρολόϊ
το έκανε τραγούδι,
σε νίκησα ζωή,σ αγαπάω ΖΩΗ..

Η ΚΑΤΑΧΝΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ

Θα βγώ έξω από την καταχνιά του μυαλού μου
έξω από τους καπνούς,
θα ανέβω πάνω σε άτια περήφανα
στις ράχες ελεύθερων δελφινιών,
θα φιλήσω απαγορευμένα χείλη,
θα προσκυνήσω ανθρώπινους θεούς,
στην αλήθεια του έρωτα
θα ανάψω αγιοκέρι,
όχι θα πώ στου πρέπει
τα παγωμένα τα φιλιά,
με τους επαναστάτες θα ανταμώσω
τους ψεύτες και τους καυχησιάρηδες
θα ξεγυμνώσω,
μακρυά θα φύγω από τους προσκυνημένους,
στους ταπεινούς θα υποκλιθώ,
στους άσκυφτους θα σφίξω το χέρι,
άκρυφτα θα βρεθώ με τις πουτάνες
ξέρουν-ξέρω,
θα βγώ έξω από την καταχνιά του νού
τους παράδεισους που μου τάξανε θα κάψω,
στους οργασμούς της ζωής θα είμαι παρών..

H ΓΙΟΡΤΗ ΤΗς ΑΓΑΠΗΣ

Έλα,
είναι η γιορτή της αγάπης μου απόψε,
αδούλωτες παρθένες οι πεθυμιές
στολίζουν με ροδοπέταλλα τα μαλιά σου,
τα ανείπωτα της καρδιάς
άντροπα ξομολογούνται μπρός σου,
έλα,
είναι η γιορτή της αγάπης μου απόψε,
στα χειμαδιά του έρωτα
φυτρώσανε ελπίδες
τις έσπειρε το χαμόγελο
από τα κατακόκκινά σου χείλη,
σε κάθε σου χάδι
πόθοι βλαστένουνε αμέρωτοι,
μεθύσι το άρωμά σου γύρω μου
ολάκαιρο με συνεπαίρνει,
έλα,
είναι η γιορτή της αγάπης μου απόψε,
παρηγορήτρα τη ψυχής μου η ανάσα σου
φανερώνει κρυφά της μυστικά,
για όνειρα,για λαχτάρες,για ζωή,
κάτω από τα μάγια του φεγγαρόφωτου
κέντησε η ηδονή το στρωσίδι της
και σε έβαλε να ξαπλώσεις,
χυμένο το κορμί σου πάνω του
σπαρταρούσε στην αγκαλιά της ευτυχίας,
έλα,
είναι η γιορτή της αγάπης μου απόψε,
γονατίζω μπρός σου
γυμνή θεά
με τα ξέπλεκα μετάξια
γύρω από το προσκέφαλό σου
να ευχαριστήσω τον πλάστη Θεό
για τον παράδεισό του..

ΤΟ ΓΛΥΠΤΟ

Πήρα να σμιλέψω την πέτρα του χρόνου
σκαρπέλα στα χέρια μου οι μέρες,
οι ώρες σταγόνες αγωνίας
αλμύριζαν τα χείλη,
κτύπαγα δεξά,χτύπαγα ζερβά,
άχρηστα πετάγονταν κομάτια,
τίναζα ανάλαφρα την σκόνη,
με κλειστά τα μάτια
έξυνα τις γωνίες,
με κλειστά τα μάτια
τις καμπύλες στρογγύλευα,
μιά άλλη αίσθηση
έκτη,έβδομη,εκατοστή,
οδηγούσε τα χέρια μου,
το είναι μου παραδομένο θαρρείς στην τρέλλα
ακαταλαβίστικα φερόταν,
μνήμες έπαιρνε από το χθές
και τις κρέμαγε στο τώρα,
τα ερωτήματα βαριά,
θα προκάνω?
μιά ακόμη σκαρπελιά,
μιά ακόμη σταγώνα ιδρώτα
και το μέτωπο να καίει,
χτύπαγα χωρίς να κοιτώ
την γυρόφερνα και σμίλευα,
πότε απο εδώ,πότε απο εκεί,
χάραζα τις γραμμές
ίσιωνα τα λάθη,
σαν χάραξα την ύστατη γραμμούλα
είδα πως ήταν βλεφαρίδα
στα μάτια σου..
Υ.Γ.
σε βροχόπλυνα και σε έβαλα
στο βάθρο της καρδιάς μου,
όλη μου η ζωή ΕΣΥ..

ΧΟΡΤΑΡΙΑΣΜΕΝΕΣ ΡΑΓΕΣ

Χορταριασμένες ράγες,
ένα σπασμένο κουκλάκι
ανάμεσό τους πεταμένο,
ζωή που δεν ταξίδεψες,
τρανο το δάκρυ του κλόουν
στα ματάκια του,
μπαλωμένη φορεσιά
εγκαταλελειμμένων ελπίδων,
απατηλών υποσχέσεων,
τενεκεδένια κουτάκια
πεταγμένα στις άκρες,
σκουπίδια από πορεία απόρευτη,
ρολόγια σταματημένα
ερειπωμένων σταθμών,
αναχωρίσεις ψεύτικες,
σαν σε κίνηση παγωμένα ανθρωπάκια,
..ένα θρόϊσμα αγέρα
πετάρισε τα βλέφαρα,
αληθινό ήταν το δάκρυ,
αναφώνηση,ΖΕΙ?
ζωή δική σου,δική μου,του άλλου,
βάλε μπρός θα τις ξεσκουριάσουμε τις ράγες..

ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΡΟΛΟΓΙΑ

Σκόρπιες ώρες,
μία-δύο,
πέντε-οχτώ,
τρείς-ενιά,
σπασμένα ρολόγια,
σε αταξία της ζωής μας η τάξη,
χαμένοι έρωτες,μεροκάματα χαμένα,
στην τζαμαρία κυλούν δάκρυα
αγνώστου αιτίας,
συγκεχυμένα όλα,
σπασμένες χειρολαβές ελπίδας,
μεγάλο το ευχαριστώ
για την μικρή μπουκιά,
σκύψιμο κεφαλής,αντίσταση καμία,
προσκυνώ σας αφέντες,
πουτάνες όλοι στα κρεβάτια της ανάγκης,
έμαθα να διεκδικώ το σβησμένο αστέρι,
στάχτη,
κάδοι απορριμάτων γεμάτοι με απελπισίες
ψάχνεις μέσα τους την λύτρωση,
το μαχαίρι που θα λάμψει στον ήλιο
που θα κόψει την θηλειά,
σπασμένα ρολόγια
ώρες ανάκατες,
δείκτες τσαλακωμένοι,σταματημένοι,
κρεμασμενοι στο ποδόγυρο της ζωής,
προσμένουν το μάταιο
να τους απαλλάξει από τις ευθήνες,
σπασμένα ρολόγια
στο καλάθι των αχρήστων,
κοινωνία διαλυμένων,
έμποροι καταχραστές της αλήθειας
πουλάνε την πραμάτεια τους πανάκριβα,
ψυχοραγεί ο ανήμπορος
λόγος ύπαρξης μια ρουφηξιά ζεστός καφές,
περηφάνεια,ζω,..καυμένε,
αμαρτία το περίσσεμα,
μεσάνυχτα η ώρα της αλλαγής
σταματά ο κόσμος όλος,
παλεύει η νύχτα με το φώς,
μία η ώρα,στέριωσα το ένα,
βάλε εσύ το δύο,
βρές εσύ το τρία,
θα τον φτιάξουμε τον κόσμο,
ζωγράφισε το χαμόγελο στο τέσσερα,
την ελπίδα στέριωσε στο πέντε,
άρχισε να χαράζει δική μας η ζωή,
θα ζήσουμε γαμώτο..

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗς ΖΩΗΣ

Την πήρα πίσω απο το παραβάν,και της έσκασα ένα κλεφτό φιλί στο μάγουλο,δεν ξέρω μπορεί και στο ακροχείλη της.Εκείνη κοκκίνησε, τάχα έκανε πως καταντράπηκε,κατέβασε λίγο το κεφάλι προς τα κάτω,έκλεισε τα μάτια μισάνοιξε τα χείλη.Δεν έβγαλε άχνα.Ίσως ένα δέυτερο πρόσμενε φιλί,μα τούτη την φορά στα χείλη που θα της έκλεβε την ανάσα,ίσως πάλι μια πρόταση για το ακροθαλάσσι για να βρεθούμε ολότελα οι δυό μας μόνοι,ίσως το καρτέρεμα να κουρνιάσει στην αγκαλιά μου,ίσως το φόρεμα ξεκούμπωσε της ψυχής της για να με δείξει την ομορφιά της,ίσως να με κάνει να νοιώσω του κόρφου της την ζεστασιά,ίσως καρτέραγε το χάδι που θα απάλυνε την μοναξιά.Ίσως ήταν ο έρωτας που φτερούγισε στα στήθεια,ίσως ήταν ένα χαμόγελο της ζωής,όχι ίσως, ήταν το ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

ΑΝΘΡΩΠΑΚΙ

Ανθρωπάκι,
εκεί στην άκρη του γκρεμού
περιμένεις την κλωτσιά που θα σε γκρεμίσει,
δεν αντιδράς,
η αξιοπρέπειά σου γκρεμίστηκε πρίν από εσένα,
η τελευταία περηφάνεια σου θα ήταν
να βουτήξεις μόνος,
θα'βαζες μετά τα χέρια στις τιράντες,
ξέρεις αυτές που σου δώσανε
τάχατες να μην κατεβάζεις εύκολα τα παντελόνια,
και θα κοκορευόσουν πως ήτανε δική σου επιλογή η βούτα,
ανθρωπάκι,
λόγια-λόγια-λόγια
στον καθρέφτη σου μπροστά,
εγώ,ξέρεις ποιός είμαι εγώ,
κορδώνεσαι,σφίγγεις το μπράτσο,
στριφιγυρίζεις τον εαυτό σου,
στην ξώπορτα όμως σπάει η μέση,
περάστε κύριοι έτοιμοι είμαστε,
εξασκηθήκαμε στην υποταγή,
τι είναι άλωστε μερικά γαμήσια
μπροστά στην ησυχία μας,
ανθρωπάκι,
κοιτάς με μάτια κενά
τα φανάρια απέναντι,
σταμάτα-ξεκίνα,
έτσι σε μάθανε,
αγνοημένοι οργασμοί
έξω από την κλειτορίδα της ζωής,
χωρίς πάθος βιώνεις την συνουσία
της ανεπάρκειας με το τίποτα,
άγευστο ξεγέλασμα της ύπαρξής σου,
ανθρωπάκι,
φοράς το κολάρο της μιζέριας σου
και περιφέρεσαι στα σκοτάδια της ψυχής σου
ανήμπορος να βγείς στο φώς,
σου είπαν δεν έχει ήλιους η ζωή
και εσύ τους πίστεψες,
τόσο πολύ μάλιστα που σου είπαν
πως και το φεγγάρι που θωρείς είναι πλάνη
άρα πλάνη και τα όνειρά σου,
ανθρωπάκι,
σε μάθανε να τρέμεις στις άσφαιρες πιστολιές
να μην αντιστέκεσαι στις αληθινές
που γεμίζουν με θάνατο την ζωή σου,
μοίρα μου ήταν λές,
ανθρωπάκι,
ανθρωπάκι έχεις μια καρδιά μέσα σου,
μια κραυγή στα στήθεια σου
δυνατότερη από τα κανόνια τους,
μην ξεφτελίζεις την ζωή σου,
αντιστάσου,αφέντεψε πάνω της,
δυό παιδικά ματάκια πίσω σου
ψάχνουνε το φώς..

ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΤΕΧΩ

Δεν τους αντέχω τους ανέσπλαχνους
στο έμπα θέλω να βρεθώ της ζωής,
να γνωρίσω χαμάληδες και ταπεινούς,
πόρνες και αγίες
ακόλουθους και επαναστάτες,
γυμνόψυχους και αφημένους
ορφανεμένους και μοναχικούς,
δυστυχείς και ευτυχισμένους
ψυχόπονους και ερωτευμένους,
δίκαιους και αδικημένους
αλήτες και αμαρτωλούς,
αντρείους και δειλούς,
αντάρτες και συμβιβασμένους,
τους ανέσπλαχνους δεν μπορώ
δεν τους αντέχω,
τυλίξανε στον λαιμό μου
τα όνειρά μου και με πνίγουν,
ξημερώνω την ζωή μου
στο δωμάτιο της ανημποριάς,
μοιρολογίστρες
η εγκατάλειψη η παραίτηση η δυστυχία,
κλέψανε τις μέρες μου
κροταλίζοντας τις αρβύλες τους
στης καρδιάς μου τα σκαλιά,
φόβος-τρόμος,
χωρίς μάσκες ληστές
η ασπλαχνιά δεν κρύβεται,
με μαρμάρινες πλάκες
στρώσαν το διάβα μου,
κάθε μιά τους και μιά επιγραφή,
ανεργία,φτώχεια,ακρίβεια, ψευτιά,κλεψιά,
απελπισία,πολέμοι σκοτωμοί,
αδικία,μέλλον ανάπηρο,
ταφόπλακες όλες στο αδύνατο κορμί μου,
σήκωσα τα μάτια
μπροστά μου ο βασιλικός
λίγα μέτρα μακρύτερα η θάλασσα,
γιουρούσι ίσαμε το μουνί της μάνας σας,
αϊ σιχτίρ σας ΘΑ ΖΗΣΩ.

Υ.Γ.

Ελα αγάπη μου
φώλιασε στην αγκαλιά μου,
την λάξευσα να ταιριάζουν οι γωνίες σου,
οι σβώλοι από τους πόνους σου
να βρούνε φωλιές να χωνευτούν,
σμιριδότριψα την ψυχή μου
να ακουμπίσεις την δικιά σου,
με γεμοφέγγαρα στόλισα την αγκαλιά μου
να τα μιλάς τις νύχτες
που ξεχειλίζουν τα παράπονα,
τις στράτες από τα φεγγαρόφωτα
τις έστρωσα με αγάπη
να διαβαίνουν οι ελπίδες σου,
λούζομαι με θάλασσα
μην γίνεις κοχύλι άχρωμο έξω από αυτήν,
έλα αγάπη μου
κοίτα το λουλούδι της ζωής στην παλάμη μου
μέλωσα να σου το προσφέρω,
μάτωσα από τις πληγές σου,
χαίρομαι όμως που εσύ είσαι καλά.
Υ.Γ.εσύ αγάπη μου ποτέ δεν θα μάθεις τίποτα.

ΕΛΠΙΔΑ

To xαρακιασμένο πρόσωπο της ζωής σπιθοκοπά
στα μικρά αναλαμπίσματα της ελπίδας,
μέσα στις ρυτίδες του φυτρώνουν νούφαρα
βγάζουν τον ανθό τους έξω από της ανημπόριας τα νερά,
σα τρυφερός ψίθυρος γυναίκας που κάνει έρωτα ανασαίνει,
σκεπασμένη από δάκρυα,πότισε τις ρίζες της
να μην γενεί αρίζωτη και χαθεί,
ένα βαθειανάσεμα θέλει να διώξει το σκοτάδι,
ένα χαραυγής καμπανολάλημα για καινούργια αρχή,
το τέλος που ετοιμάσανε δεν έχει δρόμο,
στο θαμπό σούρουπο πρίν έλθει το σκοτάδι
βρήκαμε ο ένας τον άλλο και το χαμόγελο
αχνόφεξε ξανά στο πρόσωπο.

Η ΠΛΑΤΕΙΑ

Φοβόμαστε να μιλήσουμε,φοράμε όλοι ψεύτικα φτερά,και κάνουμε πως πετάμε,
πού,πως,πότε,
που?στην έκταση του μήκους των χεριών μας,
πώς?μικροπηδώντας,
πότε?όταν τάχα λέμε πως υπάρχουμε,
ψεύτικα όλα.
Μας εμπιστέφτηκε η ζωή να φυλάξουμε στενά,
και εμείς γινήκαμε λιποτάχτες της,
μας έδωσε παράσημα,και εμείς τα ξεπουλήσαμε
στου συμφέρο το παζάρι.
Αντίς το ανηφόρι της το κατηφόρι της πήραμε
και βουτήξαμε στα απόνερά της,
είναι και βαθειά πανάθεμάτα,δεν μπορούμε να ανασάνουμε,
βοήθα σύντροφε,δώσε με το χέρι,κράτα με γερά,
τύλιξε το χέρι σου στο μπράτσο μου,
όλοι ίσα,όλοι μαζύ,
η αρχή έγινε στην πλατεία της ψυχής του καθενός μας,
τώρα δεν υπάρχουν φίλοι παρά μόνο σύντροφοι,
και πίσω τα παιδιά μας που περιμένουν την ανατολή
να στερεώσουν την ελπίδα τους..