Ποτέ μου
δεν σ' 'αγκιξα
τι κι αν
κοιμηθήκαμε μαζί
στα ολομέταξα πάνω σεντόνια
της ουτοπίας
θυμάμαι οι γάμπες σου
κρέμονταν γυμνές
στην άκρη του κρεβατιού
σαν υποσχέσεις του έρωτα
το ξέσκεπό σου στήθος
με τις ρόγες σου ολόρθες
αλάφιαζε μπρος στην ρωγμή
του απραγματοποίητου
η μήτρα σου
υγρή ροδαυγή
κυοφορούσε μια ατέλειωτη ηδονή
ποτέ μου
δεν σ'άγκιξα
πέταξα όμως μαζί σου
με τα φτερά της ουτοπίας
κοίταξε μέσα σου
δες
υπάρχουν ακόμη στα πλευρά μας
εκείνα τα φτερά..
Δεν ξέρω..
δεν ξέρω τίποτα
για τ' άλλα μέρη
τα μεταφυσικά
για τόπους μακρινούς
για κολάσεις και παράδεισους
μα ότι κι αν είναι
όπου κι αν είναι
απελπισμένο εκεί
δεν θα μ' εύρεις ποτέ
είναι γιατί κρατώ
ένα κουρελλάκι από το καλοκαιρινό σου φόρεμα
ποτισμένο
με λίγη αλμύρα θάλασσας
είναι γιατί εδώ
πολύ σ αγάπησα
είναι γιατί
η δική μου αθανασία
έχει την μορφή σου..
.αξεθώριαστη αφίσα
η μορφή σου μέσα μου
έχει πάντα
της ψυχής μου
τα χρώματα
το κόκκινο κυρίως
του πάθους
και εκείνο της αγάπης
το λευκό
χωρίς καταδίκη καμία
αγάπησα την ΦΥΛΑΚΗ σου
κλείνω μόνος μου
ρωγμές δραπέτευσης
~κοίτα μου έλεγες
στις ψηλές κορυφές
το ρίσκο
ή θα πεθάνεις ή θα ζήσεις
έζησα
σε ευχαριστώ..
~Κάποτε
σου είπα
θα ασπρίσουν τα μαλλιά μου
εκείνο
το κόκκινο φύλλο στα χείλη σου
δεν θα μπορώ να σου το κλέψω
με ένα μου φιλί
θα μείνει εκεί
σαν ξελογιασμένη άνοιξη
στο καταχείμωνο
εκείνη
η μυρωδιά του κορμιού σου
στην αγκαλιά μου
ξεθυμασμένη θα είναι μέθη
θέλω
το παραπάνω της ευτυχίας για σε
σου είχα πει
~μην...
μη λες τίποτα μ απάντησες
είμαστε μαζί
ζούμε το ταξίδι μας
ξεγέλασμα του χρόνου
είναι το κάθε αύριο..
του τέλους
σκόρπισες την στάχτη
έγινες ήλιος μου
εκεί από μακριά που είσαι
μια σου ηλιαχτίδα στείλε μου
μίλα μου..
