Ποτέ μου
δεν σ' 'αγκιξα
τι κι αν
κοιμηθήκαμε μαζί
στα ολομέταξα πάνω σεντόνια
της ουτοπίας
θυμάμαι οι γάμπες σου
κρέμονταν γυμνές
στην άκρη του κρεβατιού
σαν υποσχέσεις του έρωτα
το ξέσκεπό σου στήθος
με τις ρόγες σου ολόρθες
αλάφιαζε μπρος στην ρωγμή
του απραγματοποίητου
η μήτρα σου
υγρή ροδαυγή
κυοφορούσε μια ατέλειωτη ηδονή
ποτέ μου
δεν σ'άγκιξα
πέταξα όμως μαζί σου
με τα φτερά της ουτοπίας
κοίταξε μέσα σου
δες
υπάρχουν ακόμη στα πλευρά μας
εκείνα τα φτερά..
