ΔΕΣ

Στα μπουρδέλα της συνενοχής
πελάτες όλοι,
σε είδα
μη μιλάς
ήσουν και έσύ μέσα,
οθόνες ψυχής
προβάλλουν το εγώ
όπως το χτίσανε
με την αποχαύνωση του τίποτα,
της σκέψης ληστές
αφήνουν το μεγαλείο
των σκουπιδιών
υποκατάστατο της αλήθειας,
μια κοινωνία ξεφωνημένη
που παριστάνει την παρθένα,
γερασμένη
με την πούδρα

ραγισμένη στο πρόσωπο,
έτοιμη να της φύγουνε κομάτια
σημάδια απόλυτης
εξαθλίωσης,
χρόνια τώρα
ξεσκόνιζαν το χαλάκι
έξω από την πόρτα
μας έλεγαν περάστε,
η ψεύτικη ηδονή
κράχτης στην πόρτα,
εκμαυλιστές της ζωής
τσαλαβουτούσαμε
στα απόνερά της,
η συνενοχή
έγινε βίωμα,
ο έλεγχός μας
κυριαρχία τους,
φόβος τώρα παντού,
πόλεμοι,ανεργία,δυστυχία,
φτώχεια,ταπείνωση,εξάρτηση,
σσσ άκου
ο τελευταίος κτύπος της καρδιάς
αντιστέκεται,
δυναμώνει,γίνεται κραυγή
γίνεται κεραυνός
λίγο ακόμα να αντέξουμε,
θα φυτέψουμε γαρύφαλλα
κόκκινα στους δρόμους,
παπαρούνες να τρέχουν
ανάμεσό τους τα παιδιά,
δες το φεγγάρι
το κρατάει στις παλάμες του
κείνο το αγγελουδάκι
εκεί στο πλάι του,
αμόλυντο είναι,
ορκίζονται στον ίσκιο του
ακόμη οι ερωτευμένοι,
παίζουνε στο φώς του
ακόμη γελαστά παιδιά
λούζονται στο δάκρυ του
ακόμη οι πικραμένοι,
δες,δες την ελπίδα
την αλήθεια
το όνειρο,
δες την ζωή που αξίζει
μην τους χαρίζεις
ούτε μιά σταλαγματιά
του ονείρου σου..

ΓΕΛΑ

 Σε δίνη περιστρεφόμαστε, κομμάτια από τις ψυχές μας δεξιά και αριστερά πετιούνται, όρνια αρπαχτικά τα καταβροχθίζουν, πετούν πάνω μας γνωρίζοντας την ανημπόρια μας έτοιμα να αρπάξουν ως το λιγοστό μας φώς, πουλημένοι εμείς ετοιμάζουμε την παράδοσή μας, ξεφτιλισμένοι, υποταχτικοί, υποδουλωμένοι, όσο-όσο άνευ αξίας ή ελάχιστης αξίας, ταπεινωμένοι, άλλαλοι και αδύναμοι, ντροπιασμένοι, φτυσμένοι,βρώμικοι όλοι οι καθρέφτες μας, ...κράτα το μανίκι σου και με τον αγκώνα σου καθάρισέ τους, κοιτάξου καθάρια μέσα τους, γέλα μωρέ γέλα, φοβούνται το γέλιο σου συνεταίρος τους η κατάθλιψή σου, γέλα μωρέ γέλα, δυνατά τρανταχτά δές... άρχισαν κιόλας να κοιτάζονται συναμετάξυ τους ορμή το γέλιο σου ποδοβολητό στην άψυχη ψυχή τους, γέλα,γέλα μωρέ γέλα, ανίκητο όπλο μην τους χαρίζεις την ζωή σου, δές... τρέμουν, τρέχουν να κρυφτούν στο ..... της μάννας τους, ανθρωπάκια..

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΓΙΑΤΡΙΕΣ Η ανολοκλήρωτη αγάπη τον τρόμο έχει του κενού, η υποψία της απουσίας του κατεχόμενου δυναστεύει την ελευθερία της, άθελά της σκοτινιάζει τα λιόφωτα απλώνει σκιές στα χαμόγελα σαν η γιομάτη ευτυχία αμαρτία νάναι, η αγάπη δεν είναι κατοχή δόσιμο είναι, ατσιγκούνευτο χάδι στην ψυχή χωρίς αντιγύρισμα, λατρεία χωρις τον φόβο της τιμωρίας, δεν είναι αντιπληρωμή του έρωτα, γέννα είναι του αύριο από τον τοκετό του τώρα, δεν είναι τακτική είναι ασημετρία των αισθήσεων, αγάπη δεν είναι να σωθείς είναι να σώσεις..

ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΖΩΗ

Ζούμε την αυταπάτη
σαν νάναι η αλήθεια μας
όλα δήθεν,
γκριζάραμε το όνειρο
το ξεβάψαμε
άχρωμο και άγευστο,
ηλίθιοι
σε κάδρο αψύχων,
βλέμμα αδειανό
σαν το τίποτα,
πορευόμαστε
αγκαζέ με την πλάνη
ασήμαντοι
μπολιασμένοι με τον φόβο,
του προορισμού μας
ανάξιοι,
μονοθεσίτες της ζωής
χωρίς κανένα πλάϊ μας
χαζογέλαστοι και άπραγοι,
δικοκαβούκιδες όλοι,
στενός ο χώρος
λιγοστός ο αέρας
πως να χαρίσουμε
στον διπλανό ανάσα,
και με κομμένα χέρια
αδύνατο το χάδι,
πως να ανέβει
στα χείλη το φιλι
σε ποιά καρδιά
επάνω να πατήσει,
κυλά η ζωή
στο σχοινί δεμένη
της υποταγής,
...σσσ,
τις νυχτιές
ακονίστε τα δόντια
να κόψουμε το σχοινί,
ευωδιάζει ακόμη
ο βασιλικός,
μελώνει ακόμη το φεγγάρι
για τους ερωτευμένους,
το δειλινό δακρύζει ακόμη
στο παράπονο,
καλοδέχεται το δάκρυ του
η παρηγορήτρα θάλασσα,
υπάρχει ζωή
απλή και όμορφη
βγαλμένη από την μήτρα
της αγάπης,
ας την αρπάξουμε
από τα θεριά
από εκεί που την έχουνε
κρυμένη..

ΤΟ TANGO ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Ο πόνος αγκάλιασε την θλίψη
τέλειο ζευγάρι,
χορεύουν πάνω
στα κίτρινα φύλλα
της θύμισης,
στα μισοσκόταδα
του αδιέξοδου,
στο παραλήρημα
της απόγνωσης,
τέλειο ζευγάρι,
στις σάλες του ακάτεχου
περιφέρουν τον εαυτό τους
σκιές μιάς άζωης ζωής,
στα ερημωμένα δειλινα
βαδίζουν χέρι-χέρι
ακολουθώντας
την λιτανεία της μοναξιάς,
τέλειο ζευγάρι,
δυό δάκρυα τα ίδια
γίνονται θάλασσες
αταξίδευτης ζωής,
παράπονο,
παραμιλητό,
παράκληση,
ικεσία,
δόσ μου το χέρι σου,
φώλιασέ το στην χούφτα μου
θα λειώσουν
οι παγωμένες νύχτες
θα δείς,
τέλειο ζευγάρι,
η αγάπη και ο έρωτας
χορεύουν στην πίστα της ζωής
το tango της ευτυχίας..

ΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ

Αντέγραψα την ζωή μου λάθος
μέσα από ρίμες δικές τους,
δικές τους ακολούθησα ρότες
με γονυκλισίες υποχρέωσης,
με το παραβάν του τρόμου μπροστά μου,
φοβάμαι να το σύρω,
φοβάμαι να δω τον εφιάλτη
που παίζεται πίσω του,
μισοκλείνω μοναχά τα μάτια
να λιγοστέψω το σκοτάδι,
κρατώ την ανάσα μου μην την σπαταλήσω
σε ανέφελους ουρανούς,
δεν υπάρχουν τέτοιοι μου είπανε
και δεν ρώτησα ούτε καν γιατί
παρά μόνο έπνιξα τον βρόγχο
μην γίνει βρισια
και με σταμπάρουν σαν ανένταχτο
στην βρωμερή τους κοινωνία,
με εντάξανε σε άσυλο ανιάτων
πίνω και τρώω ότι μου δίνουν,
ελένχουν πλήρως την κατάστασή μου,
μερικές φορές μόνο,παίρνω φόρα
και κτυπώ σαν τρελλαμένο έντομο
πάνω στο τζάμι,
δεν τους νοιάζει αν σωριαστώ
ή θα πεθάνω,
τους νοιάζει μοναχά
να μην σπάσει το τζάμι,
θα σπάσει όμως δεν θα σπάσει,...

Η ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Δειλινό,
έβαλες αντήλιο το χέρι σου στο μέτωπο
και μου είπες κοίτα,κοίτα πέρα μακριά
στην άκρη του ορίζοντα,
εκεί μου είπες
ξενυχτούν οι ζωές,
τρέχα να τις προλάβουμε,
μιά ανασεμιά κρατούν,
πάμε στον ολόφλογο έρωτα
να ρίξουμε προσάναμα την καρδιά,
χορευταράς ο πόθος
σβήνει με το τελευταίο καντηλέρι του ουρανού,
στα νυχτολούλουδά τους είπες
κρύβονται οι στεναγμοί του έρωτα,..
..κοίτα στην άκρη του ορίζοντα
ξενυχτούν οι ζωές,
τρέχα,τρέχα να τις προλάβουμε
πριν τραβήξουνε τον σύρτη,
πριν ξομολογήσουνε τις αμαρτίες τους,
πάμε εκεί ζωγραφίζουνε τον έρωτα με τα φιλιά,
εκεί ριζώνουν την αγάπη
σε ποθοσέντονα μεταξωτά,
ασυγχώρητη αμαρτία
ατσαλάκωτα να μείνουν,
έβαλες το χέρι αντήλιο στο μέτωπο μου
και είδα την ζωή μπροστά μου
κάτω από τα γυριστά σου βλέφαρα,
ξεκρέμασα τότε το φιλί από τα χείλη σου
και το έκανα καράβι της..

Σ ΑΓΑΠΑΩ ΖΩΗ

Νυχτοβρόχι της ψυχής
να μην φαίνονται τα δάκρυα,
στην γωνιά της μοναξιάς
με ένα τρέμουλο στα χείλη,
μιλά,παραμιλά
στα άψυχα τριγύρω,
στα μαύρα ντυμένη,
δάκρυα κρυστάλια
από την πηγή της ερημιάς,..
πως πέρασε ο καιρός
σα νάτανε μιά μέρα,
σαν τα έντομα εκείνα τα μικρά
που έχουνε ζωή μια μέρα,
γενιούνται,ερωτεύονται,
ζευγαρώνουν και πεθαίνουν
όλα σε μιά μέρα,
μιά αναλαμπή μοναχά
εκεί στο σχιστό της φόρεμα
στο ύψος του μηρού,
ένα λευκάδι δρόμος
για τους δραπέτες της ζωής
την ηδονή και την ελπίδα,
των σπλάχνων της
το θανατερό της μοιρολόϊ
το έκανε τραγούδι,
σε νίκησα ζωή,σ αγαπάω ΖΩΗ..

Η ΚΑΤΑΧΝΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ

Θα βγώ έξω από την καταχνιά του μυαλού μου
έξω από τους καπνούς,
θα ανέβω πάνω σε άτια περήφανα
στις ράχες ελεύθερων δελφινιών,
θα φιλήσω απαγορευμένα χείλη,
θα προσκυνήσω ανθρώπινους θεούς,
στην αλήθεια του έρωτα
θα ανάψω αγιοκέρι,
όχι θα πώ στου πρέπει
τα παγωμένα τα φιλιά,
με τους επαναστάτες θα ανταμώσω
τους ψεύτες και τους καυχησιάρηδες
θα ξεγυμνώσω,
μακρυά θα φύγω από τους προσκυνημένους,
στους ταπεινούς θα υποκλιθώ,
στους άσκυφτους θα σφίξω το χέρι,
άκρυφτα θα βρεθώ με τις πουτάνες
ξέρουν-ξέρω,
θα βγώ έξω από την καταχνιά του νού
τους παράδεισους που μου τάξανε θα κάψω,
στους οργασμούς της ζωής θα είμαι παρών..

H ΓΙΟΡΤΗ ΤΗς ΑΓΑΠΗΣ

Έλα,
είναι η γιορτή της αγάπης μου απόψε,
αδούλωτες παρθένες οι πεθυμιές
στολίζουν με ροδοπέταλλα τα μαλιά σου,
τα ανείπωτα της καρδιάς
άντροπα ξομολογούνται μπρός σου,
έλα,
είναι η γιορτή της αγάπης μου απόψε,
στα χειμαδιά του έρωτα
φυτρώσανε ελπίδες
τις έσπειρε το χαμόγελο
από τα κατακόκκινά σου χείλη,
σε κάθε σου χάδι
πόθοι βλαστένουνε αμέρωτοι,
μεθύσι το άρωμά σου γύρω μου
ολάκαιρο με συνεπαίρνει,
έλα,
είναι η γιορτή της αγάπης μου απόψε,
παρηγορήτρα τη ψυχής μου η ανάσα σου
φανερώνει κρυφά της μυστικά,
για όνειρα,για λαχτάρες,για ζωή,
κάτω από τα μάγια του φεγγαρόφωτου
κέντησε η ηδονή το στρωσίδι της
και σε έβαλε να ξαπλώσεις,
χυμένο το κορμί σου πάνω του
σπαρταρούσε στην αγκαλιά της ευτυχίας,
έλα,
είναι η γιορτή της αγάπης μου απόψε,
γονατίζω μπρός σου
γυμνή θεά
με τα ξέπλεκα μετάξια
γύρω από το προσκέφαλό σου
να ευχαριστήσω τον πλάστη Θεό
για τον παράδεισό του..

ΤΟ ΓΛΥΠΤΟ

Πήρα να σμιλέψω την πέτρα του χρόνου
σκαρπέλα στα χέρια μου οι μέρες,
οι ώρες σταγόνες αγωνίας
αλμύριζαν τα χείλη,
κτύπαγα δεξά,χτύπαγα ζερβά,
άχρηστα πετάγονταν κομάτια,
τίναζα ανάλαφρα την σκόνη,
με κλειστά τα μάτια
έξυνα τις γωνίες,
με κλειστά τα μάτια
τις καμπύλες στρογγύλευα,
μιά άλλη αίσθηση
έκτη,έβδομη,εκατοστή,
οδηγούσε τα χέρια μου,
το είναι μου παραδομένο θαρρείς στην τρέλλα
ακαταλαβίστικα φερόταν,
μνήμες έπαιρνε από το χθές
και τις κρέμαγε στο τώρα,
τα ερωτήματα βαριά,
θα προκάνω?
μιά ακόμη σκαρπελιά,
μιά ακόμη σταγώνα ιδρώτα
και το μέτωπο να καίει,
χτύπαγα χωρίς να κοιτώ
την γυρόφερνα και σμίλευα,
πότε απο εδώ,πότε απο εκεί,
χάραζα τις γραμμές
ίσιωνα τα λάθη,
σαν χάραξα την ύστατη γραμμούλα
είδα πως ήταν βλεφαρίδα
στα μάτια σου..
Υ.Γ.
σε βροχόπλυνα και σε έβαλα
στο βάθρο της καρδιάς μου,
όλη μου η ζωή ΕΣΥ..

ΧΟΡΤΑΡΙΑΣΜΕΝΕΣ ΡΑΓΕΣ

Χορταριασμένες ράγες,
ένα σπασμένο κουκλάκι
ανάμεσό τους πεταμένο,
ζωή που δεν ταξίδεψες,
τρανο το δάκρυ του κλόουν
στα ματάκια του,
μπαλωμένη φορεσιά
εγκαταλελειμμένων ελπίδων,
απατηλών υποσχέσεων,
τενεκεδένια κουτάκια
πεταγμένα στις άκρες,
σκουπίδια από πορεία απόρευτη,
ρολόγια σταματημένα
ερειπωμένων σταθμών,
αναχωρίσεις ψεύτικες,
σαν σε κίνηση παγωμένα ανθρωπάκια,
..ένα θρόϊσμα αγέρα
πετάρισε τα βλέφαρα,
αληθινό ήταν το δάκρυ,
αναφώνηση,ΖΕΙ?
ζωή δική σου,δική μου,του άλλου,
βάλε μπρός θα τις ξεσκουριάσουμε τις ράγες..

ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΡΟΛΟΓΙΑ

Σκόρπιες ώρες,
μία-δύο,
πέντε-οχτώ,
τρείς-ενιά,
σπασμένα ρολόγια,
σε αταξία της ζωής μας η τάξη,
χαμένοι έρωτες,μεροκάματα χαμένα,
στην τζαμαρία κυλούν δάκρυα
αγνώστου αιτίας,
συγκεχυμένα όλα,
σπασμένες χειρολαβές ελπίδας,
μεγάλο το ευχαριστώ
για την μικρή μπουκιά,
σκύψιμο κεφαλής,αντίσταση καμία,
προσκυνώ σας αφέντες,
πουτάνες όλοι στα κρεβάτια της ανάγκης,
έμαθα να διεκδικώ το σβησμένο αστέρι,
στάχτη,
κάδοι απορριμάτων γεμάτοι με απελπισίες
ψάχνεις μέσα τους την λύτρωση,
το μαχαίρι που θα λάμψει στον ήλιο
που θα κόψει την θηλειά,
σπασμένα ρολόγια
ώρες ανάκατες,
δείκτες τσαλακωμένοι,σταματημένοι,
κρεμασμενοι στο ποδόγυρο της ζωής,
προσμένουν το μάταιο
να τους απαλλάξει από τις ευθήνες,
σπασμένα ρολόγια
στο καλάθι των αχρήστων,
κοινωνία διαλυμένων,
έμποροι καταχραστές της αλήθειας
πουλάνε την πραμάτεια τους πανάκριβα,
ψυχοραγεί ο ανήμπορος
λόγος ύπαρξης μια ρουφηξιά ζεστός καφές,
περηφάνεια,ζω,..καυμένε,
αμαρτία το περίσσεμα,
μεσάνυχτα η ώρα της αλλαγής
σταματά ο κόσμος όλος,
παλεύει η νύχτα με το φώς,
μία η ώρα,στέριωσα το ένα,
βάλε εσύ το δύο,
βρές εσύ το τρία,
θα τον φτιάξουμε τον κόσμο,
ζωγράφισε το χαμόγελο στο τέσσερα,
την ελπίδα στέριωσε στο πέντε,
άρχισε να χαράζει δική μας η ζωή,
θα ζήσουμε γαμώτο..