TO ΞΕΦΤΙ

Βροχοστάλες
στης μοναξιάς
το θλιμένο τζάμι,
έστεκες πίσω του
ακίνητος
χλωμός άυπνος
να κοιτάς
τα χαμένα όνειρα
που με το ζόρι
τα έσπρωχνε
πέρα μακριά
στης ανημποριάς
τα βαλτοτόπια
της απουσίας το χέρι,
χάραξε
κι ήσουν ακόμη εκεί
άδειος και ορθός
πώς γινότανε αλήθεια,
πείσμα ήταν στην απώλεια
ή τόσο μεγάλη η πληγή
που άνοιωστο έκανε τον πόνο,
ένα δάκρυ ζεστό
κύλισε στο μάγουλο
το ξέφτι ήταν άραγε της ζωής
ή η παρουσία της..

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΕΙΑ

Τα έβαλες με τον θάνατο,
του έκλεψες ζωή
και μου την χάρισες,
σκόρπισες το άπρεπο
στους πέντε ανέμους,
αφόπλισες τα πρέπει,
τα πως και τα γιατί
της δικαιλογίας γέννες
χάθηκαν στο διάβα σου,
αγάπη είναι να αγαπάς
ένα μενεξεδί τριαντάφυλλο
φύτρωσε στην χούφτα σου
και μοσχομύρισε η πλάση
έρωτα,
ζωή είναι στιγμή
που ανδρειώνεται
στις αντιθέσεις
μου έλεγες,
το ανέγγιχτο
του παράφωρου έρωτα,
έλα,έλα μου ψυθίριζες,
από τα ακροχείλια των γκρεμών
κόβαμε ανεμώνες,
με τους ανεμοστρόβιλους
ταξιδεύαμε,
ανοίγαμε τις καταπακτές των ονείρων
να βρούμε τους θυσαυρούς τους,
έλα,έλα μου φώναζες,.
αμαζόνα εσύ
πάνω σ'αυτό το ατίθασο άτι της ζωής
σ'ευχαριστώ που με πήρες μαζύ σου
έστω και για τόσο μόνο..

ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

Έλουζε η δύση τα μαλιά σου
καταράχτες που στραφτάλιζαν
στο ηλιοβασίλεμα,
οι ανταύγειές του
τα στόλιζαν με ομορφιές του έρωτα,
ολόγυμνη νεράϊδα
χαριεντιζόσουν με τα όνειρά μου
που τα είχα σκορπίσει γύρω σου,
οι πόθοι μου
βρήκαν καταφύγιο
στους μυρωδάτους κόρφους σου,
έρωτα,έρωτα,
έτσι καθώς την κοιτώ
με κίνηση μαγική
να βγαίνει από τα πολύχρωμα νερά της δύσης,
την στιγμή που και η τελευταία σταγόνα
θέλει να κρεμαστεί πάνω της
μη χάσει τον παράδεισό της
τρέξε και πές της πρίν από μένα
πως την αγαπώ,
πως για κείνη ανασαίνω,
για κείνη ζώ,
γονατίζω μπρός της
και την φίλώ,
ανοίγω τα χέρια
την κλείνω μέσα τους
και αγκαλιάζω το σύμπαν,
μαζεύω τα δάκρυα της ευτυχίας
στις χούφτες
και της δίνω να ξεδιψάσει,
χαϊδεύομαι στις καμπύλες της
και χαϊδεύομαι στην ζωή,
αφοπλισμένος υπακούω
στο νόμο της αγάπης,
ταξιδεύω στα πέρατα..
γύρω της,
σφίγγω μέσα μου την ζωή
κρατώντας στις παλάμες μου
τα χέρια της,
ρίχνεται στο στήθος μου
κινηγημένη από πόθους,
την προστατεύω με περισσότερους,
την παρακαλώ
να κερδίσουμε χρόνο
περισσότερο χρόνο
που είμαστε μαζύ,
έκλεισε τα μάτια
και παραδόθηκε,
ξέρω ότι μ αγαπά
και αυτό μου φτάνει..

ΔΕΣ

Στα μπουρδέλα της συνενοχής
πελάτες όλοι,
σε είδα
μη μιλάς
ήσουν και έσύ μέσα,
οθόνες ψυχής
προβάλλουν το εγώ
όπως το χτίσανε
με την αποχαύνωση του τίποτα,
της σκέψης ληστές
αφήνουν το μεγαλείο
των σκουπιδιών
υποκατάστατο της αλήθειας,
μια κοινωνία ξεφωνημένη
που παριστάνει την παρθένα,
γερασμένη
με την πούδρα

ραγισμένη στο πρόσωπο,
έτοιμη να της φύγουνε κομάτια
σημάδια απόλυτης
εξαθλίωσης,
χρόνια τώρα
ξεσκόνιζαν το χαλάκι
έξω από την πόρτα
μας έλεγαν περάστε,
η ψεύτικη ηδονή
κράχτης στην πόρτα,
εκμαυλιστές της ζωής
τσαλαβουτούσαμε
στα απόνερά της,
η συνενοχή
έγινε βίωμα,
ο έλεγχός μας
κυριαρχία τους,
φόβος τώρα παντού,
πόλεμοι,ανεργία,δυστυχία,
φτώχεια,ταπείνωση,εξάρτηση,
σσσ άκου
ο τελευταίος κτύπος της καρδιάς
αντιστέκεται,
δυναμώνει,γίνεται κραυγή
γίνεται κεραυνός
λίγο ακόμα να αντέξουμε,
θα φυτέψουμε γαρύφαλλα
κόκκινα στους δρόμους,
παπαρούνες να τρέχουν
ανάμεσό τους τα παιδιά,
δες το φεγγάρι
το κρατάει στις παλάμες του
κείνο το αγγελουδάκι
εκεί στο πλάι του,
αμόλυντο είναι,
ορκίζονται στον ίσκιο του
ακόμη οι ερωτευμένοι,
παίζουνε στο φώς του
ακόμη γελαστά παιδιά
λούζονται στο δάκρυ του
ακόμη οι πικραμένοι,
δες,δες την ελπίδα
την αλήθεια
το όνειρο,
δες την ζωή που αξίζει
μην τους χαρίζεις
ούτε μιά σταλαγματιά
του ονείρου σου..

ΓΕΛΑ

 Σε δίνη περιστρεφόμαστε, κομμάτια από τις ψυχές μας δεξιά και αριστερά πετιούνται, όρνια αρπαχτικά τα καταβροχθίζουν, πετούν πάνω μας γνωρίζοντας την ανημπόρια μας έτοιμα να αρπάξουν ως το λιγοστό μας φώς, πουλημένοι εμείς ετοιμάζουμε την παράδοσή μας, ξεφτιλισμένοι, υποταχτικοί, υποδουλωμένοι, όσο-όσο άνευ αξίας ή ελάχιστης αξίας, ταπεινωμένοι, άλλαλοι και αδύναμοι, ντροπιασμένοι, φτυσμένοι,βρώμικοι όλοι οι καθρέφτες μας, ...κράτα το μανίκι σου και με τον αγκώνα σου καθάρισέ τους, κοιτάξου καθάρια μέσα τους, γέλα μωρέ γέλα, φοβούνται το γέλιο σου συνεταίρος τους η κατάθλιψή σου, γέλα μωρέ γέλα, δυνατά τρανταχτά δές... άρχισαν κιόλας να κοιτάζονται συναμετάξυ τους ορμή το γέλιο σου ποδοβολητό στην άψυχη ψυχή τους, γέλα,γέλα μωρέ γέλα, ανίκητο όπλο μην τους χαρίζεις την ζωή σου, δές... τρέμουν, τρέχουν να κρυφτούν στο ..... της μάννας τους, ανθρωπάκια..

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΓΙΑΤΡΙΕΣ Η ανολοκλήρωτη αγάπη τον τρόμο έχει του κενού, η υποψία της απουσίας του κατεχόμενου δυναστεύει την ελευθερία της, άθελά της σκοτινιάζει τα λιόφωτα απλώνει σκιές στα χαμόγελα σαν η γιομάτη ευτυχία αμαρτία νάναι, η αγάπη δεν είναι κατοχή δόσιμο είναι, ατσιγκούνευτο χάδι στην ψυχή χωρίς αντιγύρισμα, λατρεία χωρις τον φόβο της τιμωρίας, δεν είναι αντιπληρωμή του έρωτα, γέννα είναι του αύριο από τον τοκετό του τώρα, δεν είναι τακτική είναι ασημετρία των αισθήσεων, αγάπη δεν είναι να σωθείς είναι να σώσεις..

ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΖΩΗ

Ζούμε την αυταπάτη
σαν νάναι η αλήθεια μας
όλα δήθεν,
γκριζάραμε το όνειρο
το ξεβάψαμε
άχρωμο και άγευστο,
ηλίθιοι
σε κάδρο αψύχων,
βλέμμα αδειανό
σαν το τίποτα,
πορευόμαστε
αγκαζέ με την πλάνη
ασήμαντοι
μπολιασμένοι με τον φόβο,
του προορισμού μας
ανάξιοι,
μονοθεσίτες της ζωής
χωρίς κανένα πλάϊ μας
χαζογέλαστοι και άπραγοι,
δικοκαβούκιδες όλοι,
στενός ο χώρος
λιγοστός ο αέρας
πως να χαρίσουμε
στον διπλανό ανάσα,
και με κομμένα χέρια
αδύνατο το χάδι,
πως να ανέβει
στα χείλη το φιλι
σε ποιά καρδιά
επάνω να πατήσει,
κυλά η ζωή
στο σχοινί δεμένη
της υποταγής,
...σσσ,
τις νυχτιές
ακονίστε τα δόντια
να κόψουμε το σχοινί,
ευωδιάζει ακόμη
ο βασιλικός,
μελώνει ακόμη το φεγγάρι
για τους ερωτευμένους,
το δειλινό δακρύζει ακόμη
στο παράπονο,
καλοδέχεται το δάκρυ του
η παρηγορήτρα θάλασσα,
υπάρχει ζωή
απλή και όμορφη
βγαλμένη από την μήτρα
της αγάπης,
ας την αρπάξουμε
από τα θεριά
από εκεί που την έχουνε
κρυμένη..

ΤΟ TANGO ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Ο πόνος αγκάλιασε την θλίψη
τέλειο ζευγάρι,
χορεύουν πάνω
στα κίτρινα φύλλα
της θύμισης,
στα μισοσκόταδα
του αδιέξοδου,
στο παραλήρημα
της απόγνωσης,
τέλειο ζευγάρι,
στις σάλες του ακάτεχου
περιφέρουν τον εαυτό τους
σκιές μιάς άζωης ζωής,
στα ερημωμένα δειλινα
βαδίζουν χέρι-χέρι
ακολουθώντας
την λιτανεία της μοναξιάς,
τέλειο ζευγάρι,
δυό δάκρυα τα ίδια
γίνονται θάλασσες
αταξίδευτης ζωής,
παράπονο,
παραμιλητό,
παράκληση,
ικεσία,
δόσ μου το χέρι σου,
φώλιασέ το στην χούφτα μου
θα λειώσουν
οι παγωμένες νύχτες
θα δείς,
τέλειο ζευγάρι,
η αγάπη και ο έρωτας
χορεύουν στην πίστα της ζωής
το tango της ευτυχίας..

ΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ

Αντέγραψα την ζωή μου λάθος
μέσα από ρίμες δικές τους,
δικές τους ακολούθησα ρότες
με γονυκλισίες υποχρέωσης,
με το παραβάν του τρόμου μπροστά μου,
φοβάμαι να το σύρω,
φοβάμαι να δω τον εφιάλτη
που παίζεται πίσω του,
μισοκλείνω μοναχά τα μάτια
να λιγοστέψω το σκοτάδι,
κρατώ την ανάσα μου μην την σπαταλήσω
σε ανέφελους ουρανούς,
δεν υπάρχουν τέτοιοι μου είπανε
και δεν ρώτησα ούτε καν γιατί
παρά μόνο έπνιξα τον βρόγχο
μην γίνει βρισια
και με σταμπάρουν σαν ανένταχτο
στην βρωμερή τους κοινωνία,
με εντάξανε σε άσυλο ανιάτων
πίνω και τρώω ότι μου δίνουν,
ελένχουν πλήρως την κατάστασή μου,
μερικές φορές μόνο,παίρνω φόρα
και κτυπώ σαν τρελλαμένο έντομο
πάνω στο τζάμι,
δεν τους νοιάζει αν σωριαστώ
ή θα πεθάνω,
τους νοιάζει μοναχά
να μην σπάσει το τζάμι,
θα σπάσει όμως δεν θα σπάσει,...

Η ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

Δειλινό,
έβαλες αντήλιο το χέρι σου στο μέτωπο
και μου είπες κοίτα,κοίτα πέρα μακριά
στην άκρη του ορίζοντα,
εκεί μου είπες
ξενυχτούν οι ζωές,
τρέχα να τις προλάβουμε,
μιά ανασεμιά κρατούν,
πάμε στον ολόφλογο έρωτα
να ρίξουμε προσάναμα την καρδιά,
χορευταράς ο πόθος
σβήνει με το τελευταίο καντηλέρι του ουρανού,
στα νυχτολούλουδά τους είπες
κρύβονται οι στεναγμοί του έρωτα,..
..κοίτα στην άκρη του ορίζοντα
ξενυχτούν οι ζωές,
τρέχα,τρέχα να τις προλάβουμε
πριν τραβήξουνε τον σύρτη,
πριν ξομολογήσουνε τις αμαρτίες τους,
πάμε εκεί ζωγραφίζουνε τον έρωτα με τα φιλιά,
εκεί ριζώνουν την αγάπη
σε ποθοσέντονα μεταξωτά,
ασυγχώρητη αμαρτία
ατσαλάκωτα να μείνουν,
έβαλες το χέρι αντήλιο στο μέτωπο μου
και είδα την ζωή μπροστά μου
κάτω από τα γυριστά σου βλέφαρα,
ξεκρέμασα τότε το φιλί από τα χείλη σου
και το έκανα καράβι της..

Σ ΑΓΑΠΑΩ ΖΩΗ

Νυχτοβρόχι της ψυχής
να μην φαίνονται τα δάκρυα,
στην γωνιά της μοναξιάς
με ένα τρέμουλο στα χείλη,
μιλά,παραμιλά
στα άψυχα τριγύρω,
στα μαύρα ντυμένη,
δάκρυα κρυστάλια
από την πηγή της ερημιάς,..
πως πέρασε ο καιρός
σα νάτανε μιά μέρα,
σαν τα έντομα εκείνα τα μικρά
που έχουνε ζωή μια μέρα,
γενιούνται,ερωτεύονται,
ζευγαρώνουν και πεθαίνουν
όλα σε μιά μέρα,
μιά αναλαμπή μοναχά
εκεί στο σχιστό της φόρεμα
στο ύψος του μηρού,
ένα λευκάδι δρόμος
για τους δραπέτες της ζωής
την ηδονή και την ελπίδα,
των σπλάχνων της
το θανατερό της μοιρολόϊ
το έκανε τραγούδι,
σε νίκησα ζωή,σ αγαπάω ΖΩΗ..

Η ΚΑΤΑΧΝΙΑ ΤΟΥ ΝΟΥ

Θα βγώ έξω από την καταχνιά του μυαλού μου
έξω από τους καπνούς,
θα ανέβω πάνω σε άτια περήφανα
στις ράχες ελεύθερων δελφινιών,
θα φιλήσω απαγορευμένα χείλη,
θα προσκυνήσω ανθρώπινους θεούς,
στην αλήθεια του έρωτα
θα ανάψω αγιοκέρι,
όχι θα πώ στου πρέπει
τα παγωμένα τα φιλιά,
με τους επαναστάτες θα ανταμώσω
τους ψεύτες και τους καυχησιάρηδες
θα ξεγυμνώσω,
μακρυά θα φύγω από τους προσκυνημένους,
στους ταπεινούς θα υποκλιθώ,
στους άσκυφτους θα σφίξω το χέρι,
άκρυφτα θα βρεθώ με τις πουτάνες
ξέρουν-ξέρω,
θα βγώ έξω από την καταχνιά του νού
τους παράδεισους που μου τάξανε θα κάψω,
στους οργασμούς της ζωής θα είμαι παρών..

H ΓΙΟΡΤΗ ΤΗς ΑΓΑΠΗΣ

Έλα,
είναι η γιορτή της αγάπης μου απόψε,
αδούλωτες παρθένες οι πεθυμιές
στολίζουν με ροδοπέταλλα τα μαλιά σου,
τα ανείπωτα της καρδιάς
άντροπα ξομολογούνται μπρός σου,
έλα,
είναι η γιορτή της αγάπης μου απόψε,
στα χειμαδιά του έρωτα
φυτρώσανε ελπίδες
τις έσπειρε το χαμόγελο
από τα κατακόκκινά σου χείλη,
σε κάθε σου χάδι
πόθοι βλαστένουνε αμέρωτοι,
μεθύσι το άρωμά σου γύρω μου
ολάκαιρο με συνεπαίρνει,
έλα,
είναι η γιορτή της αγάπης μου απόψε,
παρηγορήτρα τη ψυχής μου η ανάσα σου
φανερώνει κρυφά της μυστικά,
για όνειρα,για λαχτάρες,για ζωή,
κάτω από τα μάγια του φεγγαρόφωτου
κέντησε η ηδονή το στρωσίδι της
και σε έβαλε να ξαπλώσεις,
χυμένο το κορμί σου πάνω του
σπαρταρούσε στην αγκαλιά της ευτυχίας,
έλα,
είναι η γιορτή της αγάπης μου απόψε,
γονατίζω μπρός σου
γυμνή θεά
με τα ξέπλεκα μετάξια
γύρω από το προσκέφαλό σου
να ευχαριστήσω τον πλάστη Θεό
για τον παράδεισό του..