ΦΙΛΙ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Κοίταξέ με..

κοίταξέ με,
εκεί στο κατώι του νου
βάφω τα άσπρα βότσαλα
τα δίνω όψη
με ένα χαμόγελό σου
έχει την ανάσα σου
φτάνει η παγωμένη μου ψυχή,

κοίταξέ με,
εκεί στο κατώι του νού
φτιάχνω χαρταετούς
από κομάτια απουσίας
στους ουρανούς σου τους αφήνω
θα σε βρούν στις χαραμάδες των άστρων,

κοίταξέ με,
εκεί στο κατώι του νού
με λιγοστό το φως
λίγο πριν γίνει αυτό
απόλυτο σκοτάδι
τραβώ ελπίδες
από τις γωνιές της λύπης..

συναντηθήκαμε
στις κρυφές κάμαρες των ίσκιων
εσύ και εγώ
ίσκιοι και οι δυό
το αχόρταστο να δίνουμε
φιλί του ονείρου,
ύστερα χαθήκαμε
μέσα στης μοναξιάς μας τους καθρέφτες,

γιατί;;;...

ΤΑ ΒΡΑΔΥΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Τα βράδυα της μοναξιάς
στοχάζεται η λύπη,
στις σκοτεινές γωνιές
γυροφέρνει του μυαλού
στις άπατητες σκιάσεις
της καρδιάς
στα ανεξήγητα γιατί..

αναβλύζει δάκρυα
από ορφανεμένους έρωτες
χάδια μετέωρα
ορφανά και αυτά,

δεν αγγίζεται η απουσία..

ήχος βουβός
ακούς;
κλάμα
εκτελεστέα η αναχώρηση
αναβολή καμία,

μοναξιά-ερημιά
τριαντάφυλλα παγωμένα
παγωμένα χαμόγελα,

μονόλογος..
το σπίτι
η θάλασσα
το σπουργίτι
ο ουρανός
ΕΣΥ

απουσία
όλα απουσία,

τα βράδυα της μοναξιάς
στοχάζεται η λύπη.. 

ΑΝΑΣΑΙΝΩ ΑΚΟΜΗ

Μισόκλειστα παραθυρόφυλλα..
πίσω τους ψυχές
η ερημιά της νύχτας ζυγώνει
ματιές απόγνωσης
τα φλυτζάνια του καφέ
άπλυτα στον νεροχύτη
τριγύρω σκόρπια γιατί,
ένας αγέρας μάζεψε
τα κίτρινα φύλλα της ανάμνησης
στην γωνιά του πόνου,
μουσική..
Θεοδωράκης
Χατζηδάκης
ενάτη συμφωνία
φώτα,πόλη
έρωτας-επανάσταση
τρεχαλητό-συνθήματα
φιλιά -αγκαλιάσματα
ξαφνιάσματα,

καμπουριασμένοι ώμοι
βαρύς ο χρόνος
βαρύτερη η μοναξιά,
ένα πουλάκι ξύπνησε νωρίς
πρόλαβε το δάκρυ
μην χαθεί στης ζωής το άδικο

γύρισα το βλέμμα
σε είδα να κοιμάσαι σαν τότε
γυμνή στα άσπρα σεντόνια
κύματα πάνω τους τα μαλιά σου
ανασαίνω ακόμη..

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΗΤΤΗΜΕΝΟΥ

Πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα
που δεν μπήκα μπροστά
να σταματήσω την σφαίρα
που σκότωσε ένα παιδι,

πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα
που δεν μπόρεσα
να σβήσω τις λέξεις
"πεινάω"και "βία",

πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα
που δεν μπόρεσα να ανοίξω
ένα παραθυρόφυλλο στο φώς
νάχουν ορίζοντες οι νέοι,

πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα
που δεν μπόρεσα
να τρομοκρατήσω τον φόβο
με ένα χαμόγελο,

πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα
που δεν μπόρεσα
τις φουρτουνιασμένες να ηρεμήσω θάλασσες
που μικρές ξεβράζουνε ζωές
σε πέτρινες ακτές

πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα
που έμεινα απαθής
στην ληστεία της ζωής,
που κρύφτηκα κάτω από τα φουστάνια
της αυτοσυντήρησης
άνοιαστος για την ζωή των άλλων,

πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα
τον τρομοκρατημένο
που όπλισα με την στάση μου
τα χέρια τους,

πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα..

τι ωφελούν τα δάκρυα
κάποιου ηττημένου..

ΕΡΕΙΠΩΜΕΝΟ ΚΑΣΤΡΟ

Σώμα ανέραστο
ερειπωμένο κάστρο..

φαντάσματα ψυχής
στους τοίχους,
τριγμοί ανάμνησης
παραλυμένες αμαρτίες,
σε ρημαγμένες φωλιές
κρυμένη η απουσία
κομποσταλάζουν οι πόθοι
παγώνουν,
ψελίσματα χειλιών
αντίλαλος μόνο της σιωπής,

ερειπωμένο κάστρο η ζωή..

ΣΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΤΟ ΔΑΚΡΥ

Ακούραστος εργάτης
σκάβει μέσα μου η μοναξιά
ξεθάβει αναμνήσεις
τότε..
όλα τότε,
τότε που γερμένος πίσω σου
είχαμε αγνάντι το ηλιοβασίλεμά μας
τότε που σου καθάριζα το ρόδι
και γέμιζα τον τοίχο
με κόκκινες πιτσιλιές φιλιών,
-τι υπομονή έχεις
μου έλεγες
-για σένα
σου απαντούσα
μόνο για σένα,
τότε που εκεί στο χιόνι
ζέστενες στην χούφτα σου
την παγωμένη που βρήκαμε ψυχούλα,
τότε που έπαιζες
με το φως των κεριών
φτιάχνοντας ίσκιους πόθων,
τότε που έπινα από τα χείλη σου
μια σταλαγματιά κρασιού
και μέθαγα με σένα,
τότε που τύλιγες προσεχτικά
σε εφημερίδες τα όνειρά μου
να μην σπάσουν,
σε πείραζα
γέλαγα
σου έλεγα
-πέφτω όλος στον γκρεμό
δεν το βλέπεις;
τότε..
όλα τότε,
τώρα ένας αγέρας σέρνεται
πάνω από την θάλασσα της θλίψης,
απροφύλαχτος ξέστηθος
στέκομαι μπρός του,
ή θα νικήσω ή θα νικηθώ..

μια ασπρόμαυρη κοιτώ φωτογραφία
κρεμασμένη από του φεγγαριού το δάκρυ..

ΑΛΥΤΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Κροτάλισε τα φτερά του
ο έρωτας
στης οδύνης πέταξε
το μαγαζί,
εκεί σε τιμή ευκαιρίας
πουλούν τα αγαθά τους,
τζάμπα η θλίψη
ο πόνος δυό δεκάρες
άλλες δυό η μοναξιά
τρείς η απουσία..

έξω στην πόρτα
μια πινακίδα γράφει
"αλύτρωτος έρωτας"

ΠΟΥ ΠΑΣ..ΜΕΙΝΕ..

Επικύρωσες το εισητήριο..

είπες εδώ δεν έχει αύριο
έσυρες την βαριά κουρτίνα
αντάμα με το χάσιμο
της τελευταίας ελπίδας,

αυλαία..

μοναχικός επιβάτης
σε έρημο σταθμό
βρέχει..
όλη η βροχή μια σταλαγματιά
όλη της ένα δάκρυ,
του αποχωρισμού..


σκουριασμένα βαγόνια
σε χορταριασμένες ράγες
ρημαγμένα,

που πάς..
με ζωή ρημαγμένη
φορτωμένος στην πλάτη,
που πάς..
οι κλειστές αγκαλιές
δεν αφήνουν χαραμάδες
να τρυπώσεις
κρύο,
που πάς..
ο παράδεισος που ονειρεύεσαι
στην πόρτα του έχει ταμπέλα
"πλήρης"
δεξιά του..
πως γίνεται πάντα δεξιά του
ένα τόξο δείχνει τον δρόμο..
"κόλαση",

μείνε..
εδώ είναι ο ήλιος σου
εδώ ο σπόρος σου
εδώ το δενδρί
που στον ίσκιο του θα ξαποστάσεις,
μείνε..
πάρ΄τους τα μαχαίρια
από τα χέρια,
ούτε μια ανάσα σου
να τους χαρίσεις,
μείνε..
η ματωμένη ανατολή
του αγώνα
γλυκαίνει με την νίκη
το ηλιοβασίλεμα
μελώνει,
μείνε..

ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ ΟΝΕΙΡΩΝ

Ιχνηλάτης ονείρων..
μέσα σε κάμαρες εραστών
σε στρωμένα τραπέζια ιδεών
στα γκρεμισμένα κρησφύγητα ληστών,

ιχνηλάτης ονείρων..
σε εκκλησίες ταπεινές
χωρίς εσταυρωμένους
χωρίς βασανισμένους
στις σπασμένες αλυσίδες των λαών,

ιχνηλάτης ονείρων..
μέσα στις λέξεις
σύντροφε και φίλε
στις άδειες αίθουσες δικαστών
στα κενά κελιά των φυλακών
στην αχρωμία των ανθρώπων,

ιχνηλάτης ονείρων..
στο τσούρμο χαρούμενων παιδιών
σε νοσοκομείων κρεβάτια αδειανά
στις σβησμένες λέξεις
ψευτιά και υποκρισία
ασιτία,

ιχνηλάτης ονείρων..
στις αμαρτίες του έρωτα
στα  αντιλαλήματα του πόθου
στων ηδονών την κορύφωση
στης αγάπης το αγκάλιασμα,

ιχνηλάτης ονείρων..
που πήγαν τόσα όνειρα;

ΚΛΕΙΣΤΟΝ

Ψεύτικοι οργασμοί..
ακριβές εττικέτες
σε φθηνά εμπορεύματα
απαλλοτριωμένες ιδέες,
με το τίποτα μπολιασμένοι
σχολεία αμάθειας
σπηλιές παραπλάνησης
λαβύρινθος ο νούς
σκοντάφτει στην τελεία

εικονικές πραγματικότητες
ένα ελάφι τρέχει λεύτερο
ψέμματα
ένα φιλί ζευγαρώνει
ψέμματα
μια καμπάνα πενθεί
ποιός νοιάζεται!!!
ψέμματα,
ένας ίσκιος
καρφώνει στην πόρτα μας
ματωμένη πινακίδα
"κλειστόν μέχρι νεωτέρας"
ή
¨λόγω καταδαφίσεως"

μέχρι να βρούμε
την αλήθεια μας..

ΤΑ ΣΚΙΑΧΤΡΑ

Βράδιασε πάλι..

όμως η νύχτα
έσκισε τα πέπλα της,
πως να ομορφοφορεθούν
της αγωνίας οι νύχτες,
σκιές περπατούν
στο πάτωμα
στον τοίχο ζωγραφίζονται
δράκοι
στα σφαλισμένα παράθυρα
φως λιγοστό
οι χαραμάδες της ψυχής
γρατζουνιές πόνου..

τραγικό!!!!!!!!
δεν υπάρχουνε ανατολές
κλέφτες μας τις κλέψανε
στις θέσεις τους
μουντά-γκρίζα αύριο
οι λύκοι ουρλιάζουν
θηράματα όλοι μιας απάνθρωπης
εποχής,

τοίχο τον τοίχο
ο σώζων εαυτόν σωθήτω
σωστά!!
το λέει το ευαγγέλιο..

βράδιασε πάλι..

στον τοίχο η απουσία σου,
πως να πολεμήσω μόνος
πως να σταματήσω την μπόμπα
που σκάει δίπλα στα παιδια
πως να γλυτώσω το φαί
πως να πολεμήσω
τους ληστές
τις λίστες
την υποκρισία
τον φασισμό
τον θάνατο,

έσκισε η νύχτα τα πέπλα της
μαζύ της και η ΖΩΗ
σκιάχτρο και οι δυό
γιατί
γιατί
η απόγνωση ολοένα
βαθουλώνει τα μάτια
στο πρόσωπο

τόκατο να αντέξουμε

αν θές
μπορούμε να τις ντύσουμε
και τις δυό με έρωτα..

ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΝΑΠΝΟΗΣ

Ήρθες..
σε απόσταση αναπνοής,
στις ξεχασμένες μου ταξίδεψες
θάλασσες
σ'αγαπω ψυθίρισες
τον λυγμό πήρες
χαμένων χρόνων
το δάκρυ του άδειου χθές,

άκουσα μοναχά
τον ήχο της φωνής σου
καμπανολάλημα ελπίδας
σε άδεια αγκαλιά
είπες πως μ'αγαπάς!!
το είπες;
παράκρουση..
παρανόηση..
γιατί εγώ είχα ετοιμάσει
την παστάδα του έρωτα
γιατί έκοψα τόσα πολλά λουλούδια
να γεμίσω μια παλάμη χαδιού,

ήρθες..
σαν να άκουσα την ανάσα σου
να μου λέει πως πονάς για μένα
ήσουν τόσο κοντά μου;
τότε γιατί δεν ξέρω εγώ
την γεύση του φιλιού σου,

άκουσα τα χείλη σου
να μου μιλούν
για ποθέματα
για ηδονές
από απόσταση αναπνοής
άβυσσος
που είσαιιιιιιιι..

OI AΣΥΓΧΩΡΕΤΟΙ

Σου μιλώ
για τα δένδρα,τον καιρό
την πολιτική
πως πολλαπλασιάζονται
οι αχινοί
για τους πόνους των ανθρώπων
για τα λαγούμια
που μέσα τους κρύβονται
οι λεπροί,
για τ'άδικο
για την ανεμώνα
που φυτρώνει στον γκρεμό
για το χορταράκι
που καρτερά την άνοιξη
κάτω από το χιόνι
για τους πεινασμένους
που πεθαίνουνε
από αλλονών αιτία
για τους νέους
που σκοτώνονται
σε ιλουστρασιόν ζωή,
σου μιλώ
για πίστη
για απιστία
για πανσέληνους
για πόθους
δεν σου είπα όμως
το ποιό όμορφο
το ποιό εύκολο απ'όλα
πόσο πολύ σε αγαπάω..

τώρα με καρτερά η κόλαση
κατα πως πρέπει στους ασυγχώρητους..