ΣΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΤΟ ΔΑΚΡΥ

Ακούραστος εργάτης
σκάβει μέσα μου η μοναξιά
ξεθάβει αναμνήσεις
τότε..
όλα τότε,
τότε που γερμένος πίσω σου
είχαμε αγνάντι το ηλιοβασίλεμά μας
τότε που σου καθάριζα το ρόδι
και γέμιζα τον τοίχο
με κόκκινες πιτσιλιές φιλιών,
-τι υπομονή έχεις
μου έλεγες
-για σένα
σου απαντούσα
μόνο για σένα,
τότε που εκεί στο χιόνι
ζέστενες στην χούφτα σου
την παγωμένη που βρήκαμε ψυχούλα,
τότε που έπαιζες
με το φως των κεριών
φτιάχνοντας ίσκιους πόθων,
τότε που έπινα από τα χείλη σου
μια σταλαγματιά κρασιού
και μέθαγα με σένα,
τότε που τύλιγες προσεχτικά
σε εφημερίδες τα όνειρά μου
να μην σπάσουν,
σε πείραζα
γέλαγα
σου έλεγα
-πέφτω όλος στον γκρεμό
δεν το βλέπεις;
τότε..
όλα τότε,
τώρα ένας αγέρας σέρνεται
πάνω από την θάλασσα της θλίψης,
απροφύλαχτος ξέστηθος
στέκομαι μπρός του,
ή θα νικήσω ή θα νικηθώ..

μια ασπρόμαυρη κοιτώ φωτογραφία
κρεμασμένη από του φεγγαριού το δάκρυ..

ΑΛΥΤΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Κροτάλισε τα φτερά του
ο έρωτας
στης οδύνης πέταξε
το μαγαζί,
εκεί σε τιμή ευκαιρίας
πουλούν τα αγαθά τους,
τζάμπα η θλίψη
ο πόνος δυό δεκάρες
άλλες δυό η μοναξιά
τρείς η απουσία..

έξω στην πόρτα
μια πινακίδα γράφει
"αλύτρωτος έρωτας"

ΠΟΥ ΠΑΣ..ΜΕΙΝΕ..

Επικύρωσες το εισητήριο..

είπες εδώ δεν έχει αύριο
έσυρες την βαριά κουρτίνα
αντάμα με το χάσιμο
της τελευταίας ελπίδας,

αυλαία..

μοναχικός επιβάτης
σε έρημο σταθμό
βρέχει..
όλη η βροχή μια σταλαγματιά
όλη της ένα δάκρυ,
του αποχωρισμού..


σκουριασμένα βαγόνια
σε χορταριασμένες ράγες
ρημαγμένα,

που πάς..
με ζωή ρημαγμένη
φορτωμένος στην πλάτη,
που πάς..
οι κλειστές αγκαλιές
δεν αφήνουν χαραμάδες
να τρυπώσεις
κρύο,
που πάς..
ο παράδεισος που ονειρεύεσαι
στην πόρτα του έχει ταμπέλα
"πλήρης"
δεξιά του..
πως γίνεται πάντα δεξιά του
ένα τόξο δείχνει τον δρόμο..
"κόλαση",

μείνε..
εδώ είναι ο ήλιος σου
εδώ ο σπόρος σου
εδώ το δενδρί
που στον ίσκιο του θα ξαποστάσεις,
μείνε..
πάρ΄τους τα μαχαίρια
από τα χέρια,
ούτε μια ανάσα σου
να τους χαρίσεις,
μείνε..
η ματωμένη ανατολή
του αγώνα
γλυκαίνει με την νίκη
το ηλιοβασίλεμα
μελώνει,
μείνε..

ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ ΟΝΕΙΡΩΝ

Ιχνηλάτης ονείρων..
μέσα σε κάμαρες εραστών
σε στρωμένα τραπέζια ιδεών
στα γκρεμισμένα κρησφύγητα ληστών,

ιχνηλάτης ονείρων..
σε εκκλησίες ταπεινές
χωρίς εσταυρωμένους
χωρίς βασανισμένους
στις σπασμένες αλυσίδες των λαών,

ιχνηλάτης ονείρων..
μέσα στις λέξεις
σύντροφε και φίλε
στις άδειες αίθουσες δικαστών
στα κενά κελιά των φυλακών
στην αχρωμία των ανθρώπων,

ιχνηλάτης ονείρων..
στο τσούρμο χαρούμενων παιδιών
σε νοσοκομείων κρεβάτια αδειανά
στις σβησμένες λέξεις
ψευτιά και υποκρισία
ασιτία,

ιχνηλάτης ονείρων..
στις αμαρτίες του έρωτα
στα  αντιλαλήματα του πόθου
στων ηδονών την κορύφωση
στης αγάπης το αγκάλιασμα,

ιχνηλάτης ονείρων..
που πήγαν τόσα όνειρα;

ΚΛΕΙΣΤΟΝ

Ψεύτικοι οργασμοί..
ακριβές εττικέτες
σε φθηνά εμπορεύματα
απαλλοτριωμένες ιδέες,
με το τίποτα μπολιασμένοι
σχολεία αμάθειας
σπηλιές παραπλάνησης
λαβύρινθος ο νούς
σκοντάφτει στην τελεία

εικονικές πραγματικότητες
ένα ελάφι τρέχει λεύτερο
ψέμματα
ένα φιλί ζευγαρώνει
ψέμματα
μια καμπάνα πενθεί
ποιός νοιάζεται!!!
ψέμματα,
ένας ίσκιος
καρφώνει στην πόρτα μας
ματωμένη πινακίδα
"κλειστόν μέχρι νεωτέρας"
ή
¨λόγω καταδαφίσεως"

μέχρι να βρούμε
την αλήθεια μας..

ΤΑ ΣΚΙΑΧΤΡΑ

Βράδιασε πάλι..

όμως η νύχτα
έσκισε τα πέπλα της,
πως να ομορφοφορεθούν
της αγωνίας οι νύχτες,
σκιές περπατούν
στο πάτωμα
στον τοίχο ζωγραφίζονται
δράκοι
στα σφαλισμένα παράθυρα
φως λιγοστό
οι χαραμάδες της ψυχής
γρατζουνιές πόνου..

τραγικό!!!!!!!!
δεν υπάρχουνε ανατολές
κλέφτες μας τις κλέψανε
στις θέσεις τους
μουντά-γκρίζα αύριο
οι λύκοι ουρλιάζουν
θηράματα όλοι μιας απάνθρωπης
εποχής,

τοίχο τον τοίχο
ο σώζων εαυτόν σωθήτω
σωστά!!
το λέει το ευαγγέλιο..

βράδιασε πάλι..

στον τοίχο η απουσία σου,
πως να πολεμήσω μόνος
πως να σταματήσω την μπόμπα
που σκάει δίπλα στα παιδια
πως να γλυτώσω το φαί
πως να πολεμήσω
τους ληστές
τις λίστες
την υποκρισία
τον φασισμό
τον θάνατο,

έσκισε η νύχτα τα πέπλα της
μαζύ της και η ΖΩΗ
σκιάχτρο και οι δυό
γιατί
γιατί
η απόγνωση ολοένα
βαθουλώνει τα μάτια
στο πρόσωπο

τόκατο να αντέξουμε

αν θές
μπορούμε να τις ντύσουμε
και τις δυό με έρωτα..

ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΝΑΠΝΟΗΣ

Ήρθες..
σε απόσταση αναπνοής,
στις ξεχασμένες μου ταξίδεψες
θάλασσες
σ'αγαπω ψυθίρισες
τον λυγμό πήρες
χαμένων χρόνων
το δάκρυ του άδειου χθές,

άκουσα μοναχά
τον ήχο της φωνής σου
καμπανολάλημα ελπίδας
σε άδεια αγκαλιά
είπες πως μ'αγαπάς!!
το είπες;
παράκρουση..
παρανόηση..
γιατί εγώ είχα ετοιμάσει
την παστάδα του έρωτα
γιατί έκοψα τόσα πολλά λουλούδια
να γεμίσω μια παλάμη χαδιού,

ήρθες..
σαν να άκουσα την ανάσα σου
να μου λέει πως πονάς για μένα
ήσουν τόσο κοντά μου;
τότε γιατί δεν ξέρω εγώ
την γεύση του φιλιού σου,

άκουσα τα χείλη σου
να μου μιλούν
για ποθέματα
για ηδονές
από απόσταση αναπνοής
άβυσσος
που είσαιιιιιιιι..

OI AΣΥΓΧΩΡΕΤΟΙ

Σου μιλώ
για τα δένδρα,τον καιρό
την πολιτική
πως πολλαπλασιάζονται
οι αχινοί
για τους πόνους των ανθρώπων
για τα λαγούμια
που μέσα τους κρύβονται
οι λεπροί,
για τ'άδικο
για την ανεμώνα
που φυτρώνει στον γκρεμό
για το χορταράκι
που καρτερά την άνοιξη
κάτω από το χιόνι
για τους πεινασμένους
που πεθαίνουνε
από αλλονών αιτία
για τους νέους
που σκοτώνονται
σε ιλουστρασιόν ζωή,
σου μιλώ
για πίστη
για απιστία
για πανσέληνους
για πόθους
δεν σου είπα όμως
το ποιό όμορφο
το ποιό εύκολο απ'όλα
πόσο πολύ σε αγαπάω..

τώρα με καρτερά η κόλαση
κατα πως πρέπει στους ασυγχώρητους..

ΤΟ ΦΙΛΙ

Ανέκφραστα μάτια
σα μουντά καλοκαίρια
πίσω από βιτρίνα κενή
σε έρημο δρόμο,
κλόουν σε άδεια παράσταση
καταδότης της χαράς
η απουσία
μιά θάλασσα που βράζει
μέσα της..

κρατώ στην χούφτα μου
το φόρεμα της ψυχής σου
να σε στολίσω θέλω πάλι,
να καρφώσω στα μαλιά σου
τα όνειρα ..

παίζω με τις αναμνήσεις
στεριώνω τις εικόνες σου
ιδίως εκείνη
που ξαπλωμένη ανάσκελα γυμνή
τα γόνατά σου ακούμπαγαν τον ουρανό,

ταράζομαι,
βγαίνω από του κρεβατιού
τον κρύο τάφο
μια αχνάδα φώς
την κρύα κάμαρη ζεσταίνει,
ήρθα και σε φίλησα
λίγο ποιό κάτω από την κοιλιά σου
κει που σμίγει το απέραντο
με την στιγμή,
όχι με πόθου φιλί
μα με ένα φιλί ευγνωμοσύνης
που υπήρξες στην ζωή μου..

ΝΥΧΤΑ

Νύχτα..
ετεροθαλής αδελφή
της μοναξιάς,

στα στριφογυρισμένα σεντόνια
δένονται κόμπος οι ώρες
στις σκοτεινές γωνίες
τρίζουν οι σιωπές
ήχοι ακαταλαβίστικοι..

μουγγαθήκαν τα ταβάνια,
δεν μιλούν!
μοναχά ακούν
δίχως συμπαράσταση
αμέτοχα πάντα,

τόση κούραση οι λεπτοδείκτες
θαρρείς και αποκοιμήθηκαν στο πρίν
απόκαμαν από την λεηλασία της ψυχής,

τρείς η ώρα
τρείς αιώνες μέχρι το ξημέρωμα..

ξαγρύπνια,

μπαλάκι οι σκέψεις
κτυπούν από τοίχο σε τοίχο
μοναξιά
αγωνία
πόλεμος
απανθρωπιά
ένας κόσμος που πονάει..

κραυγή πνιγμένη
πότε θα ξημερώσειιιι..

ύστερα εσύ,
φιγούρα πίσω από την κουρτίνα
χάνεσαι με των βλεφάρων το θρόισμα

γιατί
γιατί δεν είσαι εδώ
πόσο ευκολότερα θα ήταν όλα
θα λούζαμε μαζύ την νύχτα με φώς
γιατί,γιατί..

τώρα νύχτα,σκοτάδι,πάντα νύχτα
η απουσία σύντροφος
παράξενο..

πότε θα ξημερώσει..

ΧΡΙΣΤΟΣ και ΒΑΡΑΒΑΣ

Πνοές..
ανοιχτά παράθυρα
μια θάλασσα που αφρίζει
αλυχτούν οι νύχτες
κάτι θα ξεσπάσει,

κοιτώ τα μάτια σου
κρύβουν οδύνη
χαιδεύεσαι στην κόψη
του σπαθιού,
δεν σε τρομάζουνε οι κρότοι
σε τρομάζουν οι σιωπές..

την ανθισμένη ανεμώνη
κοιτάζεις στον γκρεμό
ζεί.. λες με δάκρυα εκεί,

μονολογείς σβησμένες λέξεις
των χαμένων σου απόηχος,
στεναγμοί..
στ'άσπρα σεντόνια πάνω της ζωής
λεκέδες από τον θάνατο του αύριο,

έξω από σφαλισμένα ερημοκλήσια
οι προσευχές σου
τάματα κάνεις σε άπονους αγίους,

γονατιστός ανηφορίζεις..
δεν το καταλαβαίνεις
κατρακυλάς,

τι καρτεράς..

πάτα πάνω στα κύμματα
γίνε λίγο Χριστός
για λίγο..
πήδα από το ένα στο άλλο
λήστεψε εσύ λίγο φώς
στων προσδοκιών σου τις ακτές
αχνοφάνηκαν τα πρώτα σπίτια,

πολέμα..
μην τους αφήνεις
οι Βαραβάδες να γινουν της ζωής σου..

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΧΑΜΟ ΤΗΣ

Μη ζητάς πολλά
να αρκείσαι στου λίγου το λίγο
πίσω σου παραμονεύει η πείνα,
μη ζητάς πολλά
έτοιμο είναι το ντουφέκι
η σφαίρα στο στήθος θα σε βρεί,

φόβος..
μη ζητάς πολλά.

οι μόστρες των αιδείων
στα μπουρδέλα τελείωσανε,

μάρτυρας τώρα
περιπλανιέσαι πάνω σε κρατήρες
ψεύτικων υποσχέσεων
μέσα σε σκονισμένες αποθήκες
απατημένων ιδεών

στο κεφαλόσκαλο της υποταγής
άφησες τα λιγοστά σου όνειρα
φόβος
γεννάς ήττες
από υποδουλωμένες συνουσίες
όμως να ξέρεις
με υπόλοιπα δεν τρέφεται η ζωή
και η ελεημοσύνη
δικαιολογία του άδικου είναι...

ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΧΡΏΜΑΤΑ

Του Σεπτέμβρη χρώματα
όπως αυτά του αποχωρισμού θλιμένα,
γλυκά όπως το ξελάφρωμα του ουφ..

κοίτα..
οι πιρουέτες των φύλλων στον αέρα
ο τελευταίος τους χορός
δεν λυπούνται
ζήσανε!!

του Σεπτέμβρη χρώματα
αποχαιρετισμός και καλωσόρισμα..

σα δάκρυ κυλά το ηλιοβασίλεμα
στα χείλη της θάλασσας
και η ανατολή της προσμονής
σε λίγο θα φωτίσει,
ακόμη λίγο
φεύγει το σκοτάδι,
ύστερα το πρώτο της χαμόγελο
λαμπερό,
σαν γυναίκας που γεύτηκε τον έρωτα
στου αγαπημένου της την αγκαλιά,
το φως όλο του κόσμου
η δύναμή του..

του Σεπτέμβρη χρώματα
αντοχής και παράδοσης..

αντιθέσεις!
συνύπαρξη;

το ραδιόφωνο του κόσμου
εκεπέμπει στην συχνότητα
της μοίρας..