ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟ S

Γέμισες
τις αποσκευές σου
με την ζωή μου,
έφυγες,
στον καθρέφτη μπροστά
ξερνώ τα λάθη,
τα δικά μου,
τα δικά σου,
τα δικά μας,
το χρυσόψαρο του έρωτα
τρελαίνεται στην γυάλα
του γιατί,
εξω πηδά,
αυτοκτονεί
πριν το προλάβει
η μοναξιά,
γέμισες
τις αποσκευές σου
με την ζωή μου,
έφυγες,
αδειανός
μπροστά στον καθρέφτη
κοιτώ τα δάκρυα
να χαράζουν τον πόνο
στο πρόσωπο,
πήγα να γράψω
στον καθρέφτη τέλος,
το ς
δεν γράφονταν με τίποτα,
τόσο δύσκολο
μιά λυγισμένη ισάδα,
μα κείνη εξ επίτηδες
ήταν λυγισμένη,
μαρτύραγε
πως η αγάπη,
ο έρωτας,
Η ΖΩΗ,
αν ισάδα είναι
χαμένη είναι,
φώναζε,
έχω στροφές έλεγε,
γκρεμούς
ανηφόρες-κατηφόρες,
δείτε με,
έχω λιμάνια,απανεμιές,
κορυφές,..
όλα αυτά στο τελικό
το ς..
μην το βάζεις αγαπημένη μου..

ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΠΙΣΩ

Μην κοιτάξεις
πίσω,
πίσω είναι το χθές
και ο χρόνος
που σου έκλεψε
ο θάνατος,
πίσω είναι
η ομορφιά του σήμερα,
ανάμνηση;αναπόληση;
περασμένα?
μην κοιτάξεις πίσω,
πίσω είναι
το κρυφό μειδίαμα
από τις μέρες
που δεν έζησες,
τα ορφανά του πόθου
του πάθους,
της λαχτάρας
της δικής σου αυτοκτονίας,
μην κοιτάξεις πίσω,
πίσω είναι
οι ματωμένες από την αγιοσύνη
αμαρτίες
που δεν πρόκαμες να ζήσεις,
πίσω είναι
ο επιτάφιος των ονείρων σου
στολισμένος με στιγμές
νεκρανάστασης της ζωής σου,
μην κοιτάξεις πίσω,
πίσω είναι
έτσι ή αλλιώς
οι μέρες που διάβηκαν,
μόνο..μόνο
να μην λυπάσαι
γι αυτές,
περήφανος
πίσω σου να στρέφεις
την ματιά
γιατί λεύτερες πεθάναν
στον αέρα
από ζωή γεμάτες,
μην κοιτάξεις πίσω,
φίλα με πάθος
την επόμενη στιγμή,
κέρδισέ την
κάνοντάς την
ωραίο παρελθόν..

ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΜΙΚΡΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Στης θάλασσας
την φεγγαρόστρατα
ένα κόκκινο
άφησα τριαντάφυλλο
σε σένα
η αγάπη να το φέρει,
μαγεμένος νούς
ομορφιά και απελπισία,

από τον μαστό
της μοναξιάς
αχόρταγα βυζαίνει
η πίκρα
λείπεις,
του έρωτα
οι αγέννητες στιγμές
του νού
εξωμήτριες συλλήψεις,

από τα λόγια σου
πλανεμένος
μυστικά αφανέρωτα,

με σκέφτεσαι λές,
παίρνω κουράγιο
να συντρίψω το ακάτεχο,
λείπεις
σε θέλω,
μικρές εξομολογήσεις
με σκέφτεσαι λές
περπατάς και στάζεις ηδονές,
σε σκέφτομαι λέω
φορτώνομαι τις αμαρτίες
που δεν έζησα μαζύ σου..

χάραξε η αυγή,
κοιτώ την θάλασσα,
κάτι στραφτάλια πάνω της
τα δάκρυα είναι
του ανεκπλήρωτου έρωτα,
θα περιμένω..

ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ

Πίσω από τις σάπιες γρύλιες
του παραθύρου σου
κοιτάς την ζωή..
σκυφτή, καμπούρα
κουβαλά στην πλάτη της
τα απωλεσθέντα σου,
με τα άσαρκα δάχτυλα
σέρνει τα χαμένα σου όνειρα,
ασήκωτο βάρος,
κοιτά το ανηφόρι
με το πένθος στα μάτια..
μαυροφόρεσε
για τους αδικοχαμένους
έρωτες,
δεν έχει δάκρυα
την στέγνωσαν οι απουσίες
οι μέρες που χάθηκαν
οι ανέραστες νύχτες
οι αμαρτίες που δεν έζησε
η ελευθερία που δεν διεκδίκησε..
θα προκάνω είχε πεί,
νόμιζε πως τα φεγγάρια
έχουνε πάντα πανσέληνο
τώρα κείνο το κυρτό χρυσαφένιο
συρματάκι τους
της γρατζουνάει διαρκώς την ψυχή
την ματώνει,
πονάει,
δεν κλαίει
ξέρει πως δεν έχει δάκρυα,
μονάχα που και που
κλωτσάει την πέτρα
παίρνει δύναμη,
ισιώνεται,
αντε γαμήσου,
ψύθιρος;
κραυγή;
άντε γαμήσου
το έιδωλό της είσαι,
ένα βήμα μπρός
και θρυματίστηκε ο καθρέφτης
λευτερώθηκα
θα ζήσω..

ΟΙ ΣΤΑΥΡΟΙ

Δεν έχω πια σταυρούς
να στολίσω τα θαμένα όνειρα,
απόβραδο,
μόλις έχει σκτεινιάσει,
μικρά φαναράκια
καντηλέρια του θανάτου
μαρτυρούνε τον χαμό,
ζώντα φαντάσματα
ανάμεσά  τους εμείς,
ησυχία,
απόλυτη ησυχία
δεν ταράζουμε τους νεκρούς,
η κραυγή του πόνου
πνίγεται στα χείλη,
τα δάκρυα κυλάνε μέσα μας
μη τυχόν γίνουν ποτάμια
και ξεχερσώσουν τα όνειρα,
και αναστηθούν οι νεκροί,
και κυνηγίσουν τους φονιάδες,
δεν έχω πια σταυρούς
να στολίσω τα θαμένα όνειρα,
τα καρφώνω τώρα στους βράχους
με τις πρόκες της προδοσίας
σαν τον εσταυρωμένο,
εκεί αντέχουνε τριήμερα ζωής,
εκεί υπάρχει
της ανάστασης η ελπίδα,
δεν θέλει πολλά
λίγο φώς,
λίγο κουράγιο,
λίγο χαμόγελο,
ένα λουλούδι,
θα γίνει το θάμα..

ΦΘΑΡΜΕΝΕΣ ΒΕΡΕΣ

Φθαρμένες βέρες
ροζιασμένα δάχτυλα
αδιέξοδα ζωής..
σφιγμένες γροθιές
αγώνας
βλέμματα πονεμένα
άδικο
στράφι η ζωή..
γόνατα ματωμένα
σκαμένο το σήμερα
ελπίδων αναζήτηση
άγονο
αόριστο
χαμένο αύριο..
μαβιά μελανιασμένα
χείλη
ακάτεχο
το φιλί της χαράς
παράπονο
δάκρυ
κρυσταλωμένο
στην άκρη του απανωχειλιού
προσμονή..
δυό πουλιά
στο σύρμα φιλιούνται
έρωτας
γλυκαίνει ο πόνος
χαμόγελο
τραγούδι
κουράγιο..
φθαρμένες βέρες
ροζιασμένα δάχτυλα
χάδι αντρίκιο
γυμνή η ζωή
στολίζεται
μπροστά στον καθρέφτη της..
νικήσαμε..

ΑΓΙΑΤΡΕΥΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Έφυγες
βιαστική,
πραματευτάδες
η πίκρα και η θλίψη
φτάσαν στην αυλή μου,

ναυάγησε στην ξέρα
το καράβι,
οι άνεμοι του πρέπει
στης μοναξιάς το έριξαν
τα βράχια,

ήσουν εδώ;
ένα σβησμένο αποτσίγαρο
κόκκινο από τα χείλη σου
ματώνει τις ώρες μου,

σκιά,
με θολωμένα μάτια
σε μουντό δειλινό
απλώνω τα χέρια,
δεν σε αγγίζω
γλυστράς,
απούσα παρουσία,

χύθηκε το φεγγάρι
στης άδειας κάμαρης
τον τοίχο,
πήρε την μορφή σου,
αγιάτρευτος έρωτας,

σου μιλώ
δεν ακούς
που είσαι,
παραίσθηση,
σ αγκαλιάζω,
κρύβεσαι,

στάλες ηδονής
ανοίγουν πληγές
στο έρημο κορμί,

έρχεσαι;
ναι έρχεσαι
καβάλα στο κύμα
οπτασία-όραμα
νεράιδα ήσουν
νεράιδα έμεινες,

ψελίζω το όνομά σου
φοβάσαι,
μας ακούν,
ε..και
εγώ φωνάζω
ΑΓΑΠΗΗ..
ΑΓΑΠΗΗ...
ΑΓΑΠΗΗ..

που να καταλάβουν οι ανέραστοι
της ζωής οι ενταγμένοι,
το πολύ-πολύ
να ξεβάψει το νυχάκι σου
αγάπη μου..

ΘΥΜΑΣΑΙ;

Περασμένη ώρα
πρωτομιλήσαμε
περασμένη ζωή,

έσερνε πίσω της
λάμψεις νεότητας,
σβησμένους στεναγμούς
του πάθους,
ξεφτιλίκια άθελα τάχα,
ασήμαντα τάχαμου
ουσιαστικά,

ζωή ψεύτικη
μέσα στις κρυψώνες
του πρέπει,
μικροεπαναστάσεις
μικροσιμβιβασμοί
μικροεπισκευές της
μικροζωή,

πάντοτε θαρούσαμε
πως τέλειωνε η αντοχή μας
και μέναμε εκεί
ως εκεί,
μετέωροι στο μέλλον,

θυμάσαι;
περασμένη ώρα πρωτομιλήσαμε
περασμένη και η ζωή
σβησμένη σχεδόν,
αγνόησα
δεν υπολόγισα όμως την ανάσα σου
που ξανάναψε την φωτιά,
την ζωή από το χάδι σου
στα ξεραμένα μου κλαριά,
του φιλιού σου το πόθεμα
στα ξαναματωμένα μου χείλη,
το όργωμα του πάθους μου
στο ηδονικό κορμί σου,

θυμάσαι;
αν δεν περπατήσεις μου είπες
πάνω σε αναμένα κάρβουνα
δεν θα νοιώσεις ποτέ σου την ζωή.

ΘΥΜΑΜΑΙ?

ΟΠΤΑΣΙΑ

Αντίκρυ σου στέκω
περιμένω τον νοτιά
να σπρώξει τα κύμματα
κείνα που λούσαν τα μαλιά σου
μέσα τους να πέσω
μέσα τους να χαθώ,
το πρόσωπο στον άνεμο γυρίζω
το φυλλαράκι να μου φέρει
που έχει πάνω του
τα χείλη σου ζωγραφισμένα,
στο όνειρο της μοναξιάς
ένα φιλί σου είπα στείλε μου,
από το παραθύρι σου
ένα φυλλαράκι έκοψες
τριανταφυλιάς
και ναί μου έγνεψες
του έρωτα υπόσχεση,
να πατάς σου ζήτησα
στης καρδιάς μου πάνω
τις άγονες τις πέτρες
εσύ μπορεις
να τις κάνεις να καρπίσουν,
αντίκρυ μου στέκεις
στου αδύνατου σχεδόν το τέλος
μα εγώ ελπίζω ελπίζω
αγαπημένη μου
μικρός είναι ο κόσμος
ένα βήμα κάνω
και σε ντύνω με το χάδι μου
οπτασία
γυμνή της καρτερίας μου,
περίμενε σου ψιθυρίζω
έρχομαι έρχομαι έρχομαι
ώσπου το τελευταίο έρχομαι
στης απόγνωσης πνίγεται το δάκρυ..
γυρίζω την πλάτη
δεν θέλω να βλέπω
το ηλιοβασίλεμα
που παίρνει την ζωή μου..

ΠΟΛΛΑ ΖΗΤΑΩ;

Δεν θέλω,δεν θέλω
άλλα όνειρα,
άλλα οράματα,
άλλες ελπίδες,
θέλω το τώρα
που μου αρπάξανε,
θέλω πίσω την στιγμή
που μου ρημάξανε,
δεν θέλω άλλες υποσχέσεις
άλλους σωτήρες
μου φτάνει ο Χριστός,
δεν θέλω άλλες ψευτιές,
θέλω το ναι να είναι ναί
το όχι,όχι,
δεν θελω άλλους υποκριτές
άλλους στην ζωή μας σαλταδόρους,
δεν θέλω της εξουσίας καταχραστές,
θέλω ανθρώπους,
ανθρώπους που άντροπα
στον καθρέφτη τους κοιτιούντε,
φίλους που άφοβα μπορώ
το χέρι να τους δώσω,
δεν θέλω άλλο φόβους,τρόμους,και θανάτους,
θέλω το ανοιχτό βιβλίο
στα δυό μου χέρια
ήρεμος να το διαβάζω
με γαληνεμένη την ψυχή,
πολλά ζητάω;.

TO ΞΕΦΤΙ

Βροχοστάλες
στης μοναξιάς
το θλιμένο τζάμι,
έστεκες πίσω του
ακίνητος
χλωμός άυπνος
να κοιτάς
τα χαμένα όνειρα
που με το ζόρι
τα έσπρωχνε
πέρα μακριά
στης ανημποριάς
τα βαλτοτόπια
της απουσίας το χέρι,
χάραξε
κι ήσουν ακόμη εκεί
άδειος και ορθός
πώς γινότανε αλήθεια,
πείσμα ήταν στην απώλεια
ή τόσο μεγάλη η πληγή
που άνοιωστο έκανε τον πόνο,
ένα δάκρυ ζεστό
κύλισε στο μάγουλο
το ξέφτι ήταν άραγε της ζωής
ή η παρουσία της..

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΕΙΑ

Τα έβαλες με τον θάνατο,
του έκλεψες ζωή
και μου την χάρισες,
σκόρπισες το άπρεπο
στους πέντε ανέμους,
αφόπλισες τα πρέπει,
τα πως και τα γιατί
της δικαιλογίας γέννες
χάθηκαν στο διάβα σου,
αγάπη είναι να αγαπάς
ένα μενεξεδί τριαντάφυλλο
φύτρωσε στην χούφτα σου
και μοσχομύρισε η πλάση
έρωτα,
ζωή είναι στιγμή
που ανδρειώνεται
στις αντιθέσεις
μου έλεγες,
το ανέγγιχτο
του παράφωρου έρωτα,
έλα,έλα μου ψυθίριζες,
από τα ακροχείλια των γκρεμών
κόβαμε ανεμώνες,
με τους ανεμοστρόβιλους
ταξιδεύαμε,
ανοίγαμε τις καταπακτές των ονείρων
να βρούμε τους θυσαυρούς τους,
έλα,έλα μου φώναζες,.
αμαζόνα εσύ
πάνω σ'αυτό το ατίθασο άτι της ζωής
σ'ευχαριστώ που με πήρες μαζύ σου
έστω και για τόσο μόνο..

ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

Έλουζε η δύση τα μαλιά σου
καταράχτες που στραφτάλιζαν
στο ηλιοβασίλεμα,
οι ανταύγειές του
τα στόλιζαν με ομορφιές του έρωτα,
ολόγυμνη νεράϊδα
χαριεντιζόσουν με τα όνειρά μου
που τα είχα σκορπίσει γύρω σου,
οι πόθοι μου
βρήκαν καταφύγιο
στους μυρωδάτους κόρφους σου,
έρωτα,έρωτα,
έτσι καθώς την κοιτώ
με κίνηση μαγική
να βγαίνει από τα πολύχρωμα νερά της δύσης,
την στιγμή που και η τελευταία σταγόνα
θέλει να κρεμαστεί πάνω της
μη χάσει τον παράδεισό της
τρέξε και πές της πρίν από μένα
πως την αγαπώ,
πως για κείνη ανασαίνω,
για κείνη ζώ,
γονατίζω μπρός της
και την φίλώ,
ανοίγω τα χέρια
την κλείνω μέσα τους
και αγκαλιάζω το σύμπαν,
μαζεύω τα δάκρυα της ευτυχίας
στις χούφτες
και της δίνω να ξεδιψάσει,
χαϊδεύομαι στις καμπύλες της
και χαϊδεύομαι στην ζωή,
αφοπλισμένος υπακούω
στο νόμο της αγάπης,
ταξιδεύω στα πέρατα..
γύρω της,
σφίγγω μέσα μου την ζωή
κρατώντας στις παλάμες μου
τα χέρια της,
ρίχνεται στο στήθος μου
κινηγημένη από πόθους,
την προστατεύω με περισσότερους,
την παρακαλώ
να κερδίσουμε χρόνο
περισσότερο χρόνο
που είμαστε μαζύ,
έκλεισε τα μάτια
και παραδόθηκε,
ξέρω ότι μ αγαπά
και αυτό μου φτάνει..