ΕΡΩΤΙΚΟ

Τρίς η ώρα..

μια πανσέληνος
τρελή
μάγισσα
αλαφροίσκιωτη,

γυμνό το σώμα
ήχοι ερώτων
βογγητά πόθων
στεναγμοί ηδονής
ψίθυροι πάθους
λέξεις πρόστυχες
κολασμένα χάδια
ξομολογήσεις αμαρτίας
ασυγχώρητες
αδιάφορο,

λαχτάρα τα χείλη σου
στάζεις έρωτα
σ ακολουθώ..

χύθηκε το φεγγάρι
στον άδειο τοίχο
πήρε την μορφή σου
οδύνη,
κόπηκε το νήμα της ψυχής,

αγιάτρευτος έρωτας
πότε θα ρθείς;.. 

Ο ΧΡΟΝΟΣ

Μαγεία
τα μαλλιά σου στο πρόσωπο,

κείνα τα μάτια
που τα κοιτώ κατάματα
τις νύχτες της αγρύπνιας
τα λυχναράκια είναι της ζωής μου

το βράδυ γυμνή
με ένα διάφανο σεντόνι σκεπασμένη
κοιμάσαι στην αγκαλιά της απουσίας

μόνο εγώ θαρρώ πως σε έχω..

παρεξήγησε ο χρόνος
νόμισε πως έχει βήματα μπροστά του
λάθος

αδιέξοδο
αδύνατη η ομολογία της αγάπης

στις μωβ κάμαρες της θλίψης
σου μιλώ τώρα
με ένα διάλογο σιωπής
σε κρατώ
σε ένα κουτάκι νοσταλγίας
θησαυρός μου αμύθητος

παρηγοριά πως θα σε βρώ
πριν με προλάβει ο χρόνος.. 

ΖΩΗ ΕΙΚΟΝΙΚΗ

Απόμακρη..
φωτογραφίζεις μνήμες του χθές
που τραβήχτηκαν στην απουσία σου,
στου τότε τις μήτρες
πλάθεις τα όνειρά σου
στα στήθια σου ριγούν ακόμη
ορφανές προσμονές

στο αχνοφέγγισμα του χθές
γυρνάς
με έναν ήλιο που έδυσε
θλιμένος,
στο πλάι σου η αποκαμιά
του τώρα

ταξιδεύεις άπανι
στης ψυχής τις θύμισες
δεν αναζητάς λιμάνια
ζητάς αποσπερίτες
για να τους ξομολογηθείς
για τις αμαρτίες που δεν έζησες
για τα ακάτεχα ρίσκα
για τις πληγωμένες χαρές,

...το φανάρι του δρόμου
άναψε καλή μου
δως μου το χέρι σου αγάπη μου
να προλάβουμε την ζωή..

ΕΣΥ.........

Ονειρόπλασα
την ζωή μου πλάι σου
την στερνοβύζαξα
από του έρωτά σου την ματιά

νιογέννητη
κάθε στιγμή η ηδονή
αμαζόνα περήφανη
στα στήθια σου καλπάζει

στ'ανθοπλυμένα σου μαλιά
κρέμασα τα γιασεμιά της νύχτας
αρώματα του πόθου

αλυχτάει ο νούς..

ομορφοκάμωτη νεράιδα
του πόνου μου καταλύτρα
σεριανάς ΓΥΝΑΙΚΑ ανεμόχαιτη
στ'αλώνια της ψυχής μου

καλογεννήτρα η μήτρα σου
γέννησε την ζωή μου..

ΕΣΥ ΠΟΥΘΕΝΑ

Αγρύπνια.

μονόλογοι

στο μονόπρακτο

της αποθυμιάς,

εσύ πουθενά

ούτε θεατές,

κρυώνω

μαζεύω τα χέρια

στο στήθος

κουλουριάζομαι,

κατρακυλώ

από τοίχο σε τοίχο

στο παγωμένο κελί

της μοναξιάς,

κλαίω

σκουπίζω με την αντίστροφη

τα δάκρυα

ψυθιρίζω

παραμιλώ,

λέω το όνομά σου

διαρκώς λέω το όνομά σου

σε χίλιους τόνους

με χίλιους τρόπους

εσύ πουθενά,

ακούς,ακούς..

αλάνι ο νούς

αλητεύει στο κορμί σου

κλέβει

τα απαγορευμένα σου,

παραλογίζουμε,

δες

μια κατακόκκινη μαργαρίτα

φύτρωσε

στο τοίχο του κελιού,

την ξερίζωσα

σκόρπισα τα φύλλα της

γύρω,

μ αγαπάς- δεν μ αγαπάς

δεν μ αγαπάς,

μια κατακόκκινη ηλιαχτίδα

μου τρύπησε το στήθος

αίμα,

βραδιάζοντας-ΞΗΜΕΡΩΣΕ,

εσύ πουθενά..

ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΙΩΣ

Φράχτες οδύνης
θολά τα δάκρυα
κρέμασα την ζωή μου
στο φιλί σου

αλύτρωτες ώρες
τυραγνισμένες
πάνω στην κόψη της απουσίας

ήταν και κείνη η ξεχασμένη φουρκέτα
στον καθρέφτη του μπάνιου

είπες να περιμένω
μέχρι την Άνοιξη
καλά είπα
έτσι κι αλιώς
ζω τους χειμώνες μου..

TANGO

Tango..
του πόθου και του πάθους
όνειρο
μαζί σου
έξω από τα ζειμπέκικα της μοναξιάς
εσύ και εγώ
έξω από κρεβάτια υποχρέωσης
βλέμματα θολά
βλέφαρα κλειστά
να μην βλέπουν την ντροπή
συμβιβασμός..
η ζωή χάνεται
αμύριστη,
η πανσέληνος
είναι για της ζωής τους λάτρες

φωτίζει την πίστα του έρωτα
παίρνω το πρώτο βήμα
πάρε εσύ το δεύτερο
αγγίζω την γυμνή σου πλάτη
νοιώθω την ανάσα σου
τα χείλη σου
στολίδι του πόθου στην ζωή
η ηδονή φλέγεται
στο σχιστό σου φόρεμα
σε κρατώ δυνατά
κρατώ την ζωή,
σπάς την μέση
ορθώνεσαι
τυλίγεσαι γύρω μου
ζευγαρώνουν οι πόθοι μας
φεύγεις και γυρίζεις
θύελλα στην αγκαλιά μου,

αγάπη μου τολμήσαμε
στα πλεγμένα μας δάχτυλα
αιχμαλωτίσαμε το ρίσκο
ανανεώσαμε την ΖΩΗ

σ'αγαπώ..

ΠΛΑΝΗ ΖΩΗΣ

Αναφιλητά αιδοίων
ξεχασμένων οργασμών,
ερείπια μιας εποχής
που κυνηγάει το σήμερα
ξεχνώντας να ζήσει,

ακόλουθοι μιας σάπιας ζωής
ενορχηστρώνουν το ευτελές
της καθημερινότητάς τους,
βαστάζοι της υποκρισίας
και της ανεπάρκειας
καμώνονται τους γαμιάδες εραστές
ψευτοπαλίκαρα της ντροπής
κιοτεύουν μπροστά στο δύσκολο
και την ευθύνη,
στερημένοι ονείρων
ανακυκλώνουν τον εαυτό τους
στον κάδο των αχρήστων
ΑΧΡΗΣΤΟΙ..
ζηλωτές του υλικού
αφήνουνε αρούφηχτο
της ζωής το στήθος..

Αναφιλητά αιδοίων
ξεχασμένων οργασμών
μιας ζωής που θέλει να ζήσει,
ανοργασμική κοινωνία
πλασάρεται με το λούστρο
μιας σάπιας σάρκας,
έφυγε το όμορφο από τα χέρια
το γκρέμισμα στο αβυσσαλέο  χάος
του στήθους της αγαπημένης
το χάδι στο κεφαλάκι των παιδιών
το φιλί σε διψασμένα χείλη
του λουλουδιού το μύρισμα
στον αδύναμο η παρηγοριά
η χαρά του έρωτα
η λεηλασία των πόθων
η αμαρτία στους αγιασμένους
η παλικαριά στο γαμήσι,


γυρέματα όλα της ζωής..

Αναφιλητά αιδοίων
ξεχασμένων οργασμών
ξοφλημένοι εραστές
μιας ζωής που της αθέτησαν τα τάματα..

ΘΑ ΣΕ ΒΡΩ..

Ενα κόκκινο τριαντάφυλλο
τυραγνισμένο
αδιάκοπα πλέει
στης ψυχής την θάλασσα
παλεύει με τα κύματα
ηρεμεί
ανταριάζεται
παραπονιέται,
ανεκπλήρωτος έρωτας..

σ΄αγάπησα
μα δεν σε έζησα,

χαιδεύω τα πλήκτρα
σε ένα πιάνο βουβό
την άκρη κοιτώ του σεντονιού
που δεν είναι τυλιγμένη
στο στήθος σου
τα γυμνά σου πόδια
πηγαινοέρχονται
πάνω στο χοντρό χαλί
της απουσίας,
τόση σιωπή!!
με συνεπαίρνουν ακόμη τα λόγια σου
εκμηστερεύσεις πόθου,
περασμένα μεσάνυχτα
στήναμε γεφύρια ηδονής
το "έλα καλέ μου"
μια κουκίδα έφτιαχνε τον κόσμο
το αδύνατο νικούσαμε,

δεν έφυγες
δεν ήσουνα ποτέ εδώ
ας σε κρατώ εγώ
δάκρυ ανεκτίμητο
στις άκρες των βλεφάρων μου,

σε κρύβουν τώρα οι χιονισμένες
συστάδες των σιωπών

θα σε βρώ..

ΤΟΣΟ ΑΠΛΗ

Μη διστάζεις..

τόσο απλό
τόσο αληθινό
είναι να πείς
σ'αγαπώ,
αν δεν μπορείς
πες δίψασα,
έρχομαι να σου ζητήσω
ένα ποτήρι νερό,
θα καταλάβω πως μου λές
σ'αγαπώ,

σ'αγαπώ..

θα φανεί στο λίκνισμα της περπατησιάς σου,
στπ πετάρισμα των βλεφάρων σου,
στο αγέρι της ανάσας σου
που θα γεμίσει την κάμαρα,
θα το καταλάβω από το φως της νύχτας,
από το τέλος του μαρτυρίου,
από το κόκκινο φιλί σου
στον σταυρό της απουσίας,

τόσο απλή η λύτρωση..

(πες δίψασα)..

ΟΜΙΧΛΗ

Αυτός ο δρόμος
με τα γυμνά δένδρα
την πυκνή ομίχλη
που βγάζει;

σκιές αδέσποτων σκέψεων,
αδιέξοδα
ελπίδες
μαντέματα,
ισσοροπίες
σε κενά ζωής..

αιμόφυρτη η μνήμη
ξετυλίγει το κουβάρι της
ένα μαχαίρι την χαράζει
να φύγει το πύον της,
να φύγει η ομίχλη
να φανεί η ζωή..

ΜΑΘΕ..

Μάθε,
μάθε σε παρακαλώ
που είναι το χαμόγελο,
σε ποιές φυλλωσιές
κρύβεται η χαρά,
απο ποιές χαραμάδες
προσπαθεί η ελπίδα να τρυπώσει,
πότε κοντοζυγώνει η αγάπη
που είναι του έρωτα η αρχή,
ποιά λούλουδα σκορπούν
τ'αρώματα του πόθου.

Μάθε ακόμα σε παρακαλώ
γιατί λείψανε οι αγκαλιές,
πεσ μου και για την ειρήνη
αν μαγική εικόνα είναι,
μάθε σε παρακαλώ
γιατί η απληστία
ορμητικό έγινε ποτάμι,
γιατί τόσο πολύ συνηθίσαμε
του θανάτου την οσμή,
γιατί τόσο πολύ
ξεφτελίστηκε η ζωή.

Μάθε,
μάθε σε παρακαλώ
που είναι οι γαληνεμένες
της αγάπης θάλασσες,
γιατί όλες από αγωνία
είναι ανταριασμένες,
πέσ μου και για την αλήθεια
γιατί η υποκρισία
διαρκώς την ροκανίζει;

Μάθε γιατί σκοτώνονται παιδιά
γιατί πεινούν
γιατί κρυώνουν,
γιατί δεν κλαίνε οι ανθρώποι!

μάθε,
μάθε σε παρακαλώ
τα κρησφύγητα που είναι της ζωής
θέλω να τα βρώ
και μαζύ της να αμαρτήσω..

όλο αυτό που ζούμε
μόνο ζωή δεν είναι..

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;

Αργοσβύνει η νύχτα,
μ'εναν στεναγμό εξάντλησης
γεννάει από τα σπλάχνα της
το άδειο της ημέρας
που είσαι..

φώτισα όλες τις κάμαρες του νού
δεν σε βρίσκω
που είσαι..

μήπως φταίει
που είναι ο ωκεανός
ανάμεσά μας;
μα αν ήσουνα εδώ
αυτός ολάκερος
θα ήτανε μια στάλα
που είσαι..

γιατί δεν σε φανερώνουν
τα μελτεμάκια της αγάπης,
πως κόβουν έτσι την ψυχή
οι γωνιές του κρεβατιού
απουσία..

εγώ θυμάμαι
πως είχα στολίσει το φεγγάρι
στα μαλιά σου,
γυμνοί στο προσκέφαλο του κρεβατιού
ολάκερη σε τύλιγα στα χέρια μου,
εσύ καθόσουν στα πόδια μου ανάμεσα,
αντίς για καλημέρα
σ'αγαπώ σου έλεγα.
που είσαι...

έλαμπες στην ανατολή
μετά την λεηλασία των φιλιών
στο κορμί σου
που είσαι..

το κόκκινο τριαντάφυλλο στο μαξιλάρι
δίχως την ανάσα σου μαράθηκε
που είσαι..
ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;