ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΙΩΣ

Φράχτες οδύνης
θολά τα δάκρυα
κρέμασα την ζωή μου
στο φιλί σου

αλύτρωτες ώρες
τυραγνισμένες
πάνω στην κόψη της απουσίας

ήταν και κείνη η ξεχασμένη φουρκέτα
στον καθρέφτη του μπάνιου

είπες να περιμένω
μέχρι την Άνοιξη
καλά είπα
έτσι κι αλιώς
ζω τους χειμώνες μου..

TANGO

Tango..
του πόθου και του πάθους
όνειρο
μαζί σου
έξω από τα ζειμπέκικα της μοναξιάς
εσύ και εγώ
έξω από κρεβάτια υποχρέωσης
βλέμματα θολά
βλέφαρα κλειστά
να μην βλέπουν την ντροπή
συμβιβασμός..
η ζωή χάνεται
αμύριστη,
η πανσέληνος
είναι για της ζωής τους λάτρες

φωτίζει την πίστα του έρωτα
παίρνω το πρώτο βήμα
πάρε εσύ το δεύτερο
αγγίζω την γυμνή σου πλάτη
νοιώθω την ανάσα σου
τα χείλη σου
στολίδι του πόθου στην ζωή
η ηδονή φλέγεται
στο σχιστό σου φόρεμα
σε κρατώ δυνατά
κρατώ την ζωή,
σπάς την μέση
ορθώνεσαι
τυλίγεσαι γύρω μου
ζευγαρώνουν οι πόθοι μας
φεύγεις και γυρίζεις
θύελλα στην αγκαλιά μου,

αγάπη μου τολμήσαμε
στα πλεγμένα μας δάχτυλα
αιχμαλωτίσαμε το ρίσκο
ανανεώσαμε την ΖΩΗ

σ'αγαπώ..

ΠΛΑΝΗ ΖΩΗΣ

Αναφιλητά αιδοίων
ξεχασμένων οργασμών,
ερείπια μιας εποχής
που κυνηγάει το σήμερα
ξεχνώντας να ζήσει,

ακόλουθοι μιας σάπιας ζωής
ενορχηστρώνουν το ευτελές
της καθημερινότητάς τους,
βαστάζοι της υποκρισίας
και της ανεπάρκειας
καμώνονται τους γαμιάδες εραστές
ψευτοπαλίκαρα της ντροπής
κιοτεύουν μπροστά στο δύσκολο
και την ευθύνη,
στερημένοι ονείρων
ανακυκλώνουν τον εαυτό τους
στον κάδο των αχρήστων
ΑΧΡΗΣΤΟΙ..
ζηλωτές του υλικού
αφήνουνε αρούφηχτο
της ζωής το στήθος..

Αναφιλητά αιδοίων
ξεχασμένων οργασμών
μιας ζωής που θέλει να ζήσει,
ανοργασμική κοινωνία
πλασάρεται με το λούστρο
μιας σάπιας σάρκας,
έφυγε το όμορφο από τα χέρια
το γκρέμισμα στο αβυσσαλέο  χάος
του στήθους της αγαπημένης
το χάδι στο κεφαλάκι των παιδιών
το φιλί σε διψασμένα χείλη
του λουλουδιού το μύρισμα
στον αδύναμο η παρηγοριά
η χαρά του έρωτα
η λεηλασία των πόθων
η αμαρτία στους αγιασμένους
η παλικαριά στο γαμήσι,


γυρέματα όλα της ζωής..

Αναφιλητά αιδοίων
ξεχασμένων οργασμών
ξοφλημένοι εραστές
μιας ζωής που της αθέτησαν τα τάματα..

ΘΑ ΣΕ ΒΡΩ..

Ενα κόκκινο τριαντάφυλλο
τυραγνισμένο
αδιάκοπα πλέει
στης ψυχής την θάλασσα
παλεύει με τα κύματα
ηρεμεί
ανταριάζεται
παραπονιέται,
ανεκπλήρωτος έρωτας..

σ΄αγάπησα
μα δεν σε έζησα,

χαιδεύω τα πλήκτρα
σε ένα πιάνο βουβό
την άκρη κοιτώ του σεντονιού
που δεν είναι τυλιγμένη
στο στήθος σου
τα γυμνά σου πόδια
πηγαινοέρχονται
πάνω στο χοντρό χαλί
της απουσίας,
τόση σιωπή!!
με συνεπαίρνουν ακόμη τα λόγια σου
εκμηστερεύσεις πόθου,
περασμένα μεσάνυχτα
στήναμε γεφύρια ηδονής
το "έλα καλέ μου"
μια κουκίδα έφτιαχνε τον κόσμο
το αδύνατο νικούσαμε,

δεν έφυγες
δεν ήσουνα ποτέ εδώ
ας σε κρατώ εγώ
δάκρυ ανεκτίμητο
στις άκρες των βλεφάρων μου,

σε κρύβουν τώρα οι χιονισμένες
συστάδες των σιωπών

θα σε βρώ..

ΤΟΣΟ ΑΠΛΗ

Μη διστάζεις..

τόσο απλό
τόσο αληθινό
είναι να πείς
σ'αγαπώ,
αν δεν μπορείς
πες δίψασα,
έρχομαι να σου ζητήσω
ένα ποτήρι νερό,
θα καταλάβω πως μου λές
σ'αγαπώ,

σ'αγαπώ..

θα φανεί στο λίκνισμα της περπατησιάς σου,
στπ πετάρισμα των βλεφάρων σου,
στο αγέρι της ανάσας σου
που θα γεμίσει την κάμαρα,
θα το καταλάβω από το φως της νύχτας,
από το τέλος του μαρτυρίου,
από το κόκκινο φιλί σου
στον σταυρό της απουσίας,

τόσο απλή η λύτρωση..

(πες δίψασα)..

ΟΜΙΧΛΗ

Αυτός ο δρόμος
με τα γυμνά δένδρα
την πυκνή ομίχλη
που βγάζει;

σκιές αδέσποτων σκέψεων,
αδιέξοδα
ελπίδες
μαντέματα,
ισσοροπίες
σε κενά ζωής..

αιμόφυρτη η μνήμη
ξετυλίγει το κουβάρι της
ένα μαχαίρι την χαράζει
να φύγει το πύον της,
να φύγει η ομίχλη
να φανεί η ζωή..

ΜΑΘΕ..

Μάθε,
μάθε σε παρακαλώ
που είναι το χαμόγελο,
σε ποιές φυλλωσιές
κρύβεται η χαρά,
απο ποιές χαραμάδες
προσπαθεί η ελπίδα να τρυπώσει,
πότε κοντοζυγώνει η αγάπη
που είναι του έρωτα η αρχή,
ποιά λούλουδα σκορπούν
τ'αρώματα του πόθου.

Μάθε ακόμα σε παρακαλώ
γιατί λείψανε οι αγκαλιές,
πεσ μου και για την ειρήνη
αν μαγική εικόνα είναι,
μάθε σε παρακαλώ
γιατί η απληστία
ορμητικό έγινε ποτάμι,
γιατί τόσο πολύ συνηθίσαμε
του θανάτου την οσμή,
γιατί τόσο πολύ
ξεφτελίστηκε η ζωή.

Μάθε,
μάθε σε παρακαλώ
που είναι οι γαληνεμένες
της αγάπης θάλασσες,
γιατί όλες από αγωνία
είναι ανταριασμένες,
πέσ μου και για την αλήθεια
γιατί η υποκρισία
διαρκώς την ροκανίζει;

Μάθε γιατί σκοτώνονται παιδιά
γιατί πεινούν
γιατί κρυώνουν,
γιατί δεν κλαίνε οι ανθρώποι!

μάθε,
μάθε σε παρακαλώ
τα κρησφύγητα που είναι της ζωής
θέλω να τα βρώ
και μαζύ της να αμαρτήσω..

όλο αυτό που ζούμε
μόνο ζωή δεν είναι..

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;

Αργοσβύνει η νύχτα,
μ'εναν στεναγμό εξάντλησης
γεννάει από τα σπλάχνα της
το άδειο της ημέρας
που είσαι..

φώτισα όλες τις κάμαρες του νού
δεν σε βρίσκω
που είσαι..

μήπως φταίει
που είναι ο ωκεανός
ανάμεσά μας;
μα αν ήσουνα εδώ
αυτός ολάκερος
θα ήτανε μια στάλα
που είσαι..

γιατί δεν σε φανερώνουν
τα μελτεμάκια της αγάπης,
πως κόβουν έτσι την ψυχή
οι γωνιές του κρεβατιού
απουσία..

εγώ θυμάμαι
πως είχα στολίσει το φεγγάρι
στα μαλιά σου,
γυμνοί στο προσκέφαλο του κρεβατιού
ολάκερη σε τύλιγα στα χέρια μου,
εσύ καθόσουν στα πόδια μου ανάμεσα,
αντίς για καλημέρα
σ'αγαπώ σου έλεγα.
που είσαι...

έλαμπες στην ανατολή
μετά την λεηλασία των φιλιών
στο κορμί σου
που είσαι..

το κόκκινο τριαντάφυλλο στο μαξιλάρι
δίχως την ανάσα σου μαράθηκε
που είσαι..
ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;

ΦΙΛΙ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

Κοίταξέ με..

κοίταξέ με,
εκεί στο κατώι του νου
βάφω τα άσπρα βότσαλα
τα δίνω όψη
με ένα χαμόγελό σου
έχει την ανάσα σου
φτάνει η παγωμένη μου ψυχή,

κοίταξέ με,
εκεί στο κατώι του νού
φτιάχνω χαρταετούς
από κομάτια απουσίας
στους ουρανούς σου τους αφήνω
θα σε βρούν στις χαραμάδες των άστρων,

κοίταξέ με,
εκεί στο κατώι του νού
με λιγοστό το φως
λίγο πριν γίνει αυτό
απόλυτο σκοτάδι
τραβώ ελπίδες
από τις γωνιές της λύπης..

συναντηθήκαμε
στις κρυφές κάμαρες των ίσκιων
εσύ και εγώ
ίσκιοι και οι δυό
το αχόρταστο να δίνουμε
φιλί του ονείρου,
ύστερα χαθήκαμε
μέσα στης μοναξιάς μας τους καθρέφτες,

γιατί;;;...

ΤΑ ΒΡΑΔΥΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Τα βράδυα της μοναξιάς
στοχάζεται η λύπη,
στις σκοτεινές γωνιές
γυροφέρνει του μυαλού
στις άπατητες σκιάσεις
της καρδιάς
στα ανεξήγητα γιατί..

αναβλύζει δάκρυα
από ορφανεμένους έρωτες
χάδια μετέωρα
ορφανά και αυτά,

δεν αγγίζεται η απουσία..

ήχος βουβός
ακούς;
κλάμα
εκτελεστέα η αναχώρηση
αναβολή καμία,

μοναξιά-ερημιά
τριαντάφυλλα παγωμένα
παγωμένα χαμόγελα,

μονόλογος..
το σπίτι
η θάλασσα
το σπουργίτι
ο ουρανός
ΕΣΥ

απουσία
όλα απουσία,

τα βράδυα της μοναξιάς
στοχάζεται η λύπη.. 

ΑΝΑΣΑΙΝΩ ΑΚΟΜΗ

Μισόκλειστα παραθυρόφυλλα..
πίσω τους ψυχές
η ερημιά της νύχτας ζυγώνει
ματιές απόγνωσης
τα φλυτζάνια του καφέ
άπλυτα στον νεροχύτη
τριγύρω σκόρπια γιατί,
ένας αγέρας μάζεψε
τα κίτρινα φύλλα της ανάμνησης
στην γωνιά του πόνου,
μουσική..
Θεοδωράκης
Χατζηδάκης
ενάτη συμφωνία
φώτα,πόλη
έρωτας-επανάσταση
τρεχαλητό-συνθήματα
φιλιά -αγκαλιάσματα
ξαφνιάσματα,

καμπουριασμένοι ώμοι
βαρύς ο χρόνος
βαρύτερη η μοναξιά,
ένα πουλάκι ξύπνησε νωρίς
πρόλαβε το δάκρυ
μην χαθεί στης ζωής το άδικο

γύρισα το βλέμμα
σε είδα να κοιμάσαι σαν τότε
γυμνή στα άσπρα σεντόνια
κύματα πάνω τους τα μαλιά σου
ανασαίνω ακόμη..

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΗΤΤΗΜΕΝΟΥ

Πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα
που δεν μπήκα μπροστά
να σταματήσω την σφαίρα
που σκότωσε ένα παιδι,

πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα
που δεν μπόρεσα
να σβήσω τις λέξεις
"πεινάω"και "βία",

πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα
που δεν μπόρεσα να ανοίξω
ένα παραθυρόφυλλο στο φώς
νάχουν ορίζοντες οι νέοι,

πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα
που δεν μπόρεσα
να τρομοκρατήσω τον φόβο
με ένα χαμόγελο,

πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα
που δεν μπόρεσα
τις φουρτουνιασμένες να ηρεμήσω θάλασσες
που μικρές ξεβράζουνε ζωές
σε πέτρινες ακτές

πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα
που έμεινα απαθής
στην ληστεία της ζωής,
που κρύφτηκα κάτω από τα φουστάνια
της αυτοσυντήρησης
άνοιαστος για την ζωή των άλλων,

πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα
τον τρομοκρατημένο
που όπλισα με την στάση μου
τα χέρια τους,

πίκρα και οργή..
σκοτώστε εμένα..

τι ωφελούν τα δάκρυα
κάποιου ηττημένου..

ΕΡΕΙΠΩΜΕΝΟ ΚΑΣΤΡΟ

Σώμα ανέραστο
ερειπωμένο κάστρο..

φαντάσματα ψυχής
στους τοίχους,
τριγμοί ανάμνησης
παραλυμένες αμαρτίες,
σε ρημαγμένες φωλιές
κρυμένη η απουσία
κομποσταλάζουν οι πόθοι
παγώνουν,
ψελίσματα χειλιών
αντίλαλος μόνο της σιωπής,

ερειπωμένο κάστρο η ζωή..