Ο ΤΟΙΧΟΣ

Ζωγραφίζω με τα μάτια
τον άσπρο μου τοίχο,
ιδίως τις νύχτες
τις έρημες νύχτες..

παίρνω ίσκιους του φεγγαριού
και φτιάχνω την μορφή σου
με το ανέμισμα της κουρτίνας
ρίχνω τα μαλιά σου στο πρόσωπο
σαν την φωτογραφία σου
με το φως της λάμπας του δρόμου
φτιάχνω την ματιά σου,
ατίθαση και υποτακτική,
που και που σηκώνω το χέρι
να συμπληρώσω μια γωνιά σου
λιτές οι γραμμές
χωρίς χρώμα
φωτογραφία ασπρόμαυρη..

σε ζωγραφίζω γυμνή
παραδομένη..

κλείνω τα μάτια
τα ανοίγω
σε βλέπω να περπατάς
πάνω στα κύμματα
να έρχεσαι σε μένα
απλώνω τα χέρια
σ'αγκαλιάζω
σε φιλώ
σε γεύομαι,
ύστερα πάλι σταυροπόδι
να πίνεις τον καφέ σου,
να λούζεσαι
αλαφροφόρετη να κοιμάσαι
σε φιλώ στην πλάτη
νοιώθω το ρίγος σου
ύστερα το γέλιο σου ακούω..

ζωγραφίζω με τα μάτια
τον άσπρο μου τοίχο
ίδίως τις νύχτες
τις έρημες νύχτες..

πόσο μου λείπεις
πόσο πολύ σε θέλω..

ΜΟΥ ΕΤΑΖΕΣ ΖΩΕΣ

Μου έλεγες πως μ'αγαπάς
μου έταζες ζωές,

τα χείλη σου
άπληστα ρουφούσα,
ήθελα να ζήσω,
χώμα γινόμουν,
να ριζώσεις πάνω μου
να καρπίσουνε οι αμαρτίες..
ως την άφεση,
κέρδιζα χρόνο
ήθελα να ζήσω,

μου έλεγες πως μ'αγαπάς
μου έταζες ζωές,

από την φλόγα του κορμιού σου
αναδυόμουν,
τον σπόρο του έρωτά σου
καρτερούσα
να τον μεγαλώσω στην χούφτα μου,
έτσι κέρδιζα χρόνο
ήθελα να ζήσω,

μου έλεγες πως μ'αγαπάς
μου έταζες ζωές,

ήσουν μακριά
μια χουφτιά ο κόσμος όλος,
είχα τα κύματα
είχα τ'αγέρι
που σ'έφερναν κοντά μου,
του λουλουδιού είχα το άρωμα
τα μάγια όλα της άνοιξης
του αυγούστου την πανσέληνο,
όλα τους σ'έφερναν κοντά μου,

το βαριανάσεμα του πόθου σου
μου έταζε ζωές,
στις σπηλιές της ηδονής έμπαινα,
να τις ιχνηλατήσω ήθελα όλες,
κέρδιζα χρόνο,
άπειρες φορές
γενιόμουνα στους οργασμούς σου,
ήθελα να ζήσω,

μου έλεγες πως μ'αγαπάς
μου έταζες ζωές..

το μάυρο πέπλο της σιωπής
μοιρολόι βουβό
στις ταμένες μου ζωές,

στην άκρη των κυμάτων ζείς,
κορφολογώ τις αναμνήσεις σου,
γίνονται δάκρυα
γίνονται στοχασμοί,

ακόμη ΖΩ..
 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ

Απροσπέλαστο
το ταξίδι στο αύριο,
ευνουχισμένοι της σκέψης
παραδομένοι στην ελεημοσήνη,

αδιεκδίκητο το παρόν,

σκυφτοί,
καμπούρηδες της χαμένης αξιοπρέπειας,
παραπατάμε ανύμποροι
πάνω στα σπασμένα γιαλιά του εγώ μας,

πληγές χωρίς αίμα
κακοφορμίζουν
μέσα στις φυλακές
έντεχνων αδιεξόδων,

άνευρες ώρες
κοροιδεύουν τον χρόνο,
η ζωή χάνεται φοβισμένη,

το ξεροκόματο
παντεσπάνι άβουλων πεινασμένων,
η αρπαγή δίδυμο αδελφάκι τους,

όμορφος κόσμος,
της καθημερινότητας η αγριότητα
επίδεσμος της εξαθλίωσης,

ένα κομάτι ψωμί,
ένα κινητό,
μια κάμερα,
του έρωτα η πείνα,
του μισθού η αγωνία,
η ανεργία,
οι  αντικαθεστωτικοί,
πιόνια στην ματωμένη
του συνφέροντος αρένα,
ζωές πεταμένες από ταράτσες,
η αγριότητα,

σταύρωση της ψυχής
στον σταυρό της ανάγκης,

με την μάσκα των ηλιθίων
με αλυσίδες στα πόδια
γυροφέρνουμε
στο προαύλιο του κόσμου
της επανάστασης ανύμποροι,

δεν ειναι αυτός ο κόσμος μας
άλλος είναι
πάμε προς τα εκεί.. 

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ

Υπολανθάνουσα ζωή
χρόνος παρα-κείμενος,
μισό,
κατοικία ερείπιο
τάχα ζείς,
στάζει από παντού
σταλαγματιές απόγνωσης,
οβίδες που σκάνε στην ψυχή,
απελπισία,
κρύο..
χειμώνα-καλοκαίρι κρύο,
μισή παρουσία
απουσία,

χρώμα κίτρινο
κιτρινισμένα φύλλα,
ανούσια λόγια
έτσι κάτι να λέμε..

στρώσε τραπέζι..
πάλι βρέχει..
ξέρεις,ο γείτονας
αγόρασε ομπρέλα..

τίποτα για μάς,
ένα "έλα",
ένα "τι έχεις".
ένα "σ΄αγαπώ",
ένα "σε νοιάζομαι",
ένα "σε θέλω",
τίποτα,
ας είναι τόσο απλό
αυτό το "ένα",
ας είναι  το πάθος
μέσα του κρυμένο,
ας είναι κρυμένη
μέσα του η ζωή,

απουσία,
ορατά φαντάσματα
στον ίδιο χώρο,
κατάσταση ζωής
υπολανθάνουσα,

μην πάρει φως
και χαλάσει η φωτογραφία,

πόσο ωφέλιμο αλήθεια το σκοτάδι;
αντεστραμένοι ρόλοι,
το φως ο φόβος
η ασφάλεια στο σκοτάδι,
μη φανερωθεί η απουσία,

κοιμητήρι ονείρων η ζωή,
πορεία σίγουρου θανάτου,
έρημος,

κτυπούν τα πιάτα στον νεροχύτη
ξεφεύγει το δάκρυ,
με γυρισμένη την πλάτη στην ζωή,
με τις ρυτίδες αμήχανες,

κύλισε ο χρόνος
χωρίς σύγκρουση,
χωρίς έκρηξη,
χωρίς πάθος,

το άλφα τελευταίο σου γράμμα,
εκεί έμεινες
ντυμένος με τα αποφόρια της ζωής,
ζητιάνος της,

τι κι αν σου έκλεισε το μάτι η πανσέληνος
με ένα συννεφάκι ρίσκου
που διάβηκε από μπροστά της,
τι κι αν σε κάλεσε το ηλιοβασίλεμα
στον δρόμο που χάραξε στα κύμματα,
στην άκρη του έμεινες,

ας έκανες μερικά βήματα,
ας βούλιαζες,
θα ήταν αρκετά
να βάλεις την όμορφιά μέσα σου,

τέλος-τέλος να νοιώσεις
το ΡΙΓΟΣ της ζωής..

ΞΕΧΝΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

Δίνη..
κάτοχοι άδειας ζωής,

ξεχνώ τα μάτια σου,
σφαλιστή ταμπακέρα ονείρων,
μην την ανοίγεις
δεν υπάρχουν μέσα όνειρα,

ξεχνώ τα μάτια σου,
μια μέλισσα
έπεσε στο ποτήρι μου,
πνίγηκε στην πίκρα του,
άφταιγη η καυμένη!

ξεχνώ τα μάτια σου,
ένα και ένα.. άβυσσος
ζωή κρεμασμένη
σε σκιάχτρου σταυρό,
κουρελήδες του τώρα,

ξεχνώ τα μάτια σου,
άνεργες υφάντρες αγάπης,
πιστόλια στον κρόταφο
ο χρόνος τελειώνει,

ξεχνώ τα μάτια σου,
πλάι μου ο βασσιλικός
έβγαλε σπόρους,
θ'ανθίσει του χρόνου,
αντιστέκεται,
ελπίδα,φως,
δυό περιστέρια λευκά
πέταξαν αντάμα
αφού πρώτα φιλίθηκαν
στο σύρμα πάνω,

ξεχνώ τα μάτια σου,
τραβώ στο άπειρο
αυτό το ξέχασμα
να υπομένω,να αντέχω,
να νικώ,
ΥΠΑΡΧΕΙΣ,
δικαιολογία για να ζώ
σ'αγαπώ..

ΕΦΥΓΕΣ

Έφυγες,
έσβησες τα χνάρια σου
σαν το κύμα που σβήνει
τα σ'αγαπώ της άμμου,
σαν του χωρισμού το απαλοφίλημα,
σαν την πανσέληνο που λιγοστεύει
ξοδεύοντας τα δάκρυα του έρωτα,
σαν το πυρωμένο ηλιοβασίλεμα
που βουτά στην θάλασσα
να σβήσει τον καημό,
έφυγες
από μια μισόκτιστη φωλιά
που μέσα της πρόλαβαν να γεννηθούν
πόθοι και προσμονές και έρωτες,
ακάλεστη ανέβηκες στο σύννεφο της ουτοπίας,
έφυγες
σαν το αστέρι που πέφτει και χάνεται
πριν να το προλάβει η ευχή,
έφυγες με τσακισμένο το ένα σου φτερό..

O HXOΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Ο ήχος της φωνής σου,
οι λέξεις σου,
των χειλιών σου ο ψύθιρος
το "σ΄αγαπώ" καλέ μου,
τα πρόστυχα της αγάπης λόγια,
τα αστεία σου
το γέλιο σου
το "έλα"σου,

θύμισες,
ξαπλωμένη ανάσκελα
γυμνή,
μισή φώς
μισή σκιά,

η σιωπή
η σιωπή σου,
γκρεμίζομαι
από το αναδιπλωμένο σου γόνατο,

όσο-όσο
ξεπουλάω τις χαρές μου όλες
να σε ακούσω να μου ξαναμιλάς,
να ακούσω πάλι
τον ήχο της φωνής σου,
μη μου πείς "σ'αγαπώ"
διάβασέ μου μια λέξη
απο μιά εφημερίδα
θα μου είναι αρκετό,

εγώ δεν έπαψα να σ 'αγαπάω
μη σταματήσεις εσύ για να θυμάσαι,
μέσα στις αναμνήσεις σου
έχω κρυμένη την ελπίδα,

μιά ώρα απουσίας
βδομάδες,χρόνια,
ο χρόνος έγινε αόριστος,
σταμάτησε να κυλά
λύγισε,

άφησε το δάκρυ του
να κυλίσει
στα σκαμένα μάγουλα
του απεγνωσμένου τώρα..

ορφάνια που καίει τα χείλη..

ΧΩΡΙΣ ΚΟΣΤΟΣ

Με γυρισμένη την πλάτη
να μην βλέπεις τον θάνατο,
η μοίρα σου,
αιώνες τα δευτερόλεπτα
του κρότου..

καθισμένη στο χώμα
τον γεννάς,
τον θάνατο..

συνουσία τρέλλας,

γαμημένος νούς..

τι σκεφτόσουν,
που παραδόθηκες,
τι όραμα έβλεπες..

ο θάνατος μοιάζει με παράδεισο
η κόλασή του είναι η ζωή σου,

τυλιγμένη με αμαρτίες
που δεν έζησες
έπεσες ανάσκελα,
τελευταία σου αντίσταση,
έτσι..να γαμηθείς με τον ουρανό
να τον κοιτάς στα μάτια
καθώς θα γίνεσται ένα..

ποιός Χριστός και ποιός Αλάχ..

εικοσι τρία χρόνια
γεμάτα ντροπή,
γιατί τάχα..

αμαρτία η αγάπη,
ποιανού θεού οι μπόμπες
τα τρομαγμένα μάτια των παιδιών,

μπόμπες υποκρισίας τα δάκρυα,
σκάνε πάνω σε έρημα σημεία
συνήδεισης
ΧΩΡΙΣ ΚΟΣΤΟΣ,

το θέτρο της βαρβαρότητας συνεχείζεται..
πράξη μία...κουρτίνες..

ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ

Αφυδατωμένες σκέψεις
έρημος,
νους ελεγχόμενος,
βύζαγμα
σε άδειο βυζί
ξεγέλασμα,

δίπλα στο τίποτα
το κάτι,
ένα δύχτι μπορεί λαχανικών
μια σαρακοφαγωμένη ελπίδα,
ελεημοσύνη,
σερνάμενα βήματα,

είναι αρκετό το κάτι
είναι πολύ το κάτι,
είναι το πάν το κάτι,

υπόκλιση,
ευχαριστώ,

πίσω από το φουστάνι της μαμάς
κρυμένοι,
αναζήτηση επιείκιας,

φταίμε-φταίμε..

αθόρυβες οι αλυσίδες
στα πόδια,
υποκρισία,
δεν χτυπούν
ξεχαρβαλώνουν τον νου,

παντομίμα ζωής
κλόουν σε ξένη παράσταση,
παρα φύσιν όλα,

γκρέμισε το σκηνικό
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ
Η ΖΩΗ ΣΟΥ..

ΚΕΡΔΙΣΑΝ-ΧΑΣΑΜΕ

Κιτρινισμένες ελπίδες,
πότε γεννήθηκαν
πότε κιτρίνισαν,
πότε μαράθηκαν
πότε πέσανε,

μιά ζωή στο λίγο,
στο μέτριο
στο κάτι,

συνήθεια,
εμπαιγμός,
μοιρολόϊ,

λόγια θρήνου
σικέ επαναστάσεις,
μούτζες ανάστροφες
στο πρόσωπό μας,
ωραίο όπλο,
ανικανότητα αυτοκτονίας
το κάναμε το χρέος μας,

ας μας κοιτά
με τρομαγμένα μάτια
η επόμενη γεννιά,
ζητιανεύουν όνειρα,

λεηλασίες ψυχών,
υποσχέσεις υποταγής
εξαθλίωση,

ΚΕΡΔΙΣΑΝ-ΧΑΣΑΜΕ,

ματωμένα γόνατα,
δεν είναι περπατησιά αυτή,
δεν έχεις ορίζοντα σκυφτός,
μήτε θάλασσες να ταξιδέψεις,

φθηνά βραχιόλια στα χέρια,
κοροϊδία,
ταυτότητες,
το όνομά σου
σκλάβος,
μήτε αριθμός κανένας,

μάζα,
μάζα ανθρώπων
ζημωμένη με το τίποτα,
άδειος νούς,
έλεγχος,

κέρδισαν-χάσαμε..

να μυρίσω λίγο βασιλικό
λίγο δυόσμο,
υπάρχει ακόμη ζώη,
ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΖΩΗ.....
 

ΑΡΝΙΕΜΑΙ

Αρνιέμαι την καταδίκη,
την έπαρση αρνιέμαι,
τον εφυσηχασμό αρνιέμαι,
της ζωής μου την τελευταία μέρα
αρνιέμαι,

στο τώρα ποντάρω,
ας το στοίχημα ένα μικρό
μαραμένο,πεσμένο φυλλάρακι είναι,
κάποιου λουλουδιού,

μετέωρος στο χείλος της ζωής
ανάμεσα στην άβυσσος ταλαντεύομαι
και την ελπίδα,
σώνομαι γατζωμένος
στην κόκκινη ηλιαχτίδα της ανατολής,
και την πορφυρένια πάλι
του δειλινού μαγεία,

μεσάνυχτα ακριβώς
αρχίζω να φυτεύω
έρωτες-πόθους-προσμονές,
το πρωί όλα θα τάβρω
ανθισμένα,

το όνομά σου ψυθιρίζω,
τον θάνατο αρνιέμαι..

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Ξύλινες μάσκες
δάκρυα παγωμένα,
καλιτέχνες του δρόμου
στο δρόμο του παράλογου,
ακουμπισμένοι στον τοίχο
το "δεν είμαι εγώ",
βαμένοι με χρώματα
ξέβαφα,
κλόουν σε παράσταση ζωής,
γέλιο πικρό,
γέλιο φτιαχτό,
γέλιο αδειανό,
ανοιχτή η αυλαία
του συμβιβασμού,
ο υποβολέας ψυθιρίζει
διαρκώς συγκατάβαση,
ναι,ναι,ναι,..

μοναξιά,
δράμα,
άρχισε να λειώνει το δάκρυ,
ανασαίνει η ψυχή,..

κουρτίνες γρήγορα
μη δούν πως κλαίω,
βγάζω την μάσκα
δικό μου το αμάρτημα,
μια χαραμάδα ανοίγω
στις μαβιές βαριές κουρτίνες,
κοινό,
πέντε,δέκα,εκατό,χιλιάδες,εκατομύρια,
δεν σε βλέπω,
ΛΕΙΠΕΙΣ-ΛΕΙΠΩ..

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο ίσκιος του έρωτα,
ο ίσκιος της αγάπης,
ο ίσκιος της ζωής,
όλα ίσκιος,
το αληθινό απών,

μοναχά η θλίψη
έχει πρόσωπο,
χιλιάδες πρόσωπα,
απουσίας-ανημποριάς
απόγνωσης-απώλειας,

στα μισοσκόταδά της μάχομαι,
κόντρα ρίχνομαι στον ποταμό,
ανεβαίνω και γκρεμίζομαι
ανεβαίνω και γκρεμίζομαι,
ύστερα πάλι από την αρχή,..

πιάνομαι από τα κλαδιά της ελπίδας,
άλλα σπάνε,άλλα λυγάνε,
κανένα τους δεν με τραβάει στην όχθη,

γράφω στο νερό
τον επίλογο,

"όλα ίσκιος"

κι ο θάνατος ίσκιος..