ΧΩΡΙΣ ΚΟΣΤΟΣ

Με γυρισμένη την πλάτη
να μην βλέπεις τον θάνατο,
η μοίρα σου,
αιώνες τα δευτερόλεπτα
του κρότου..

καθισμένη στο χώμα
τον γεννάς,
τον θάνατο..

συνουσία τρέλλας,

γαμημένος νούς..

τι σκεφτόσουν,
που παραδόθηκες,
τι όραμα έβλεπες..

ο θάνατος μοιάζει με παράδεισο
η κόλασή του είναι η ζωή σου,

τυλιγμένη με αμαρτίες
που δεν έζησες
έπεσες ανάσκελα,
τελευταία σου αντίσταση,
έτσι..να γαμηθείς με τον ουρανό
να τον κοιτάς στα μάτια
καθώς θα γίνεσται ένα..

ποιός Χριστός και ποιός Αλάχ..

εικοσι τρία χρόνια
γεμάτα ντροπή,
γιατί τάχα..

αμαρτία η αγάπη,
ποιανού θεού οι μπόμπες
τα τρομαγμένα μάτια των παιδιών,

μπόμπες υποκρισίας τα δάκρυα,
σκάνε πάνω σε έρημα σημεία
συνήδεισης
ΧΩΡΙΣ ΚΟΣΤΟΣ,

το θέτρο της βαρβαρότητας συνεχείζεται..
πράξη μία...κουρτίνες..