ΟΙ ΣΤΑΥΡΟΙ

Δεν έχω πια σταυρούς
να στολίσω τα θαμένα όνειρα,
απόβραδο,
μόλις έχει σκτεινιάσει,
μικρά φαναράκια
καντηλέρια του θανάτου
μαρτυρούνε τον χαμό,
ζώντα φαντάσματα
ανάμεσά  τους εμείς,
ησυχία,
απόλυτη ησυχία
δεν ταράζουμε τους νεκρούς,
η κραυγή του πόνου
πνίγεται στα χείλη,
τα δάκρυα κυλάνε μέσα μας
μη τυχόν γίνουν ποτάμια
και ξεχερσώσουν τα όνειρα,
και αναστηθούν οι νεκροί,
και κυνηγίσουν τους φονιάδες,
δεν έχω πια σταυρούς
να στολίσω τα θαμένα όνειρα,
τα καρφώνω τώρα στους βράχους
με τις πρόκες της προδοσίας
σαν τον εσταυρωμένο,
εκεί αντέχουνε τριήμερα ζωής,
εκεί υπάρχει
της ανάστασης η ελπίδα,
δεν θέλει πολλά
λίγο φώς,
λίγο κουράγιο,
λίγο χαμόγελο,
ένα λουλούδι,
θα γίνει το θάμα..

ΦΘΑΡΜΕΝΕΣ ΒΕΡΕΣ

Φθαρμένες βέρες
ροζιασμένα δάχτυλα
αδιέξοδα ζωής..
σφιγμένες γροθιές
αγώνας
βλέμματα πονεμένα
άδικο
στράφι η ζωή..
γόνατα ματωμένα
σκαμένο το σήμερα
ελπίδων αναζήτηση
άγονο
αόριστο
χαμένο αύριο..
μαβιά μελανιασμένα
χείλη
ακάτεχο
το φιλί της χαράς
παράπονο
δάκρυ
κρυσταλωμένο
στην άκρη του απανωχειλιού
προσμονή..
δυό πουλιά
στο σύρμα φιλιούνται
έρωτας
γλυκαίνει ο πόνος
χαμόγελο
τραγούδι
κουράγιο..
φθαρμένες βέρες
ροζιασμένα δάχτυλα
χάδι αντρίκιο
γυμνή η ζωή
στολίζεται
μπροστά στον καθρέφτη της..
νικήσαμε..

ΑΓΙΑΤΡΕΥΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Έφυγες
βιαστική,
πραματευτάδες
η πίκρα και η θλίψη
φτάσαν στην αυλή μου,

ναυάγησε στην ξέρα
το καράβι,
οι άνεμοι του πρέπει
στης μοναξιάς το έριξαν
τα βράχια,

ήσουν εδώ;
ένα σβησμένο αποτσίγαρο
κόκκινο από τα χείλη σου
ματώνει τις ώρες μου,

σκιά,
με θολωμένα μάτια
σε μουντό δειλινό
απλώνω τα χέρια,
δεν σε αγγίζω
γλυστράς,
απούσα παρουσία,

χύθηκε το φεγγάρι
στης άδειας κάμαρης
τον τοίχο,
πήρε την μορφή σου,
αγιάτρευτος έρωτας,

σου μιλώ
δεν ακούς
που είσαι,
παραίσθηση,
σ αγκαλιάζω,
κρύβεσαι,

στάλες ηδονής
ανοίγουν πληγές
στο έρημο κορμί,

έρχεσαι;
ναι έρχεσαι
καβάλα στο κύμα
οπτασία-όραμα
νεράιδα ήσουν
νεράιδα έμεινες,

ψελίζω το όνομά σου
φοβάσαι,
μας ακούν,
ε..και
εγώ φωνάζω
ΑΓΑΠΗΗ..
ΑΓΑΠΗΗ...
ΑΓΑΠΗΗ..

που να καταλάβουν οι ανέραστοι
της ζωής οι ενταγμένοι,
το πολύ-πολύ
να ξεβάψει το νυχάκι σου
αγάπη μου..

ΘΥΜΑΣΑΙ;

Περασμένη ώρα
πρωτομιλήσαμε
περασμένη ζωή,

έσερνε πίσω της
λάμψεις νεότητας,
σβησμένους στεναγμούς
του πάθους,
ξεφτιλίκια άθελα τάχα,
ασήμαντα τάχαμου
ουσιαστικά,

ζωή ψεύτικη
μέσα στις κρυψώνες
του πρέπει,
μικροεπαναστάσεις
μικροσιμβιβασμοί
μικροεπισκευές της
μικροζωή,

πάντοτε θαρούσαμε
πως τέλειωνε η αντοχή μας
και μέναμε εκεί
ως εκεί,
μετέωροι στο μέλλον,

θυμάσαι;
περασμένη ώρα πρωτομιλήσαμε
περασμένη και η ζωή
σβησμένη σχεδόν,
αγνόησα
δεν υπολόγισα όμως την ανάσα σου
που ξανάναψε την φωτιά,
την ζωή από το χάδι σου
στα ξεραμένα μου κλαριά,
του φιλιού σου το πόθεμα
στα ξαναματωμένα μου χείλη,
το όργωμα του πάθους μου
στο ηδονικό κορμί σου,

θυμάσαι;
αν δεν περπατήσεις μου είπες
πάνω σε αναμένα κάρβουνα
δεν θα νοιώσεις ποτέ σου την ζωή.

ΘΥΜΑΜΑΙ?

ΟΠΤΑΣΙΑ

Αντίκρυ σου στέκω
περιμένω τον νοτιά
να σπρώξει τα κύμματα
κείνα που λούσαν τα μαλιά σου
μέσα τους να πέσω
μέσα τους να χαθώ,
το πρόσωπο στον άνεμο γυρίζω
το φυλλαράκι να μου φέρει
που έχει πάνω του
τα χείλη σου ζωγραφισμένα,
στο όνειρο της μοναξιάς
ένα φιλί σου είπα στείλε μου,
από το παραθύρι σου
ένα φυλλαράκι έκοψες
τριανταφυλιάς
και ναί μου έγνεψες
του έρωτα υπόσχεση,
να πατάς σου ζήτησα
στης καρδιάς μου πάνω
τις άγονες τις πέτρες
εσύ μπορεις
να τις κάνεις να καρπίσουν,
αντίκρυ μου στέκεις
στου αδύνατου σχεδόν το τέλος
μα εγώ ελπίζω ελπίζω
αγαπημένη μου
μικρός είναι ο κόσμος
ένα βήμα κάνω
και σε ντύνω με το χάδι μου
οπτασία
γυμνή της καρτερίας μου,
περίμενε σου ψιθυρίζω
έρχομαι έρχομαι έρχομαι
ώσπου το τελευταίο έρχομαι
στης απόγνωσης πνίγεται το δάκρυ..
γυρίζω την πλάτη
δεν θέλω να βλέπω
το ηλιοβασίλεμα
που παίρνει την ζωή μου..

ΠΟΛΛΑ ΖΗΤΑΩ;

Δεν θέλω,δεν θέλω
άλλα όνειρα,
άλλα οράματα,
άλλες ελπίδες,
θέλω το τώρα
που μου αρπάξανε,
θέλω πίσω την στιγμή
που μου ρημάξανε,
δεν θέλω άλλες υποσχέσεις
άλλους σωτήρες
μου φτάνει ο Χριστός,
δεν θέλω άλλες ψευτιές,
θέλω το ναι να είναι ναί
το όχι,όχι,
δεν θελω άλλους υποκριτές
άλλους στην ζωή μας σαλταδόρους,
δεν θέλω της εξουσίας καταχραστές,
θέλω ανθρώπους,
ανθρώπους που άντροπα
στον καθρέφτη τους κοιτιούντε,
φίλους που άφοβα μπορώ
το χέρι να τους δώσω,
δεν θέλω άλλο φόβους,τρόμους,και θανάτους,
θέλω το ανοιχτό βιβλίο
στα δυό μου χέρια
ήρεμος να το διαβάζω
με γαληνεμένη την ψυχή,
πολλά ζητάω;.

TO ΞΕΦΤΙ

Βροχοστάλες
στης μοναξιάς
το θλιμένο τζάμι,
έστεκες πίσω του
ακίνητος
χλωμός άυπνος
να κοιτάς
τα χαμένα όνειρα
που με το ζόρι
τα έσπρωχνε
πέρα μακριά
στης ανημποριάς
τα βαλτοτόπια
της απουσίας το χέρι,
χάραξε
κι ήσουν ακόμη εκεί
άδειος και ορθός
πώς γινότανε αλήθεια,
πείσμα ήταν στην απώλεια
ή τόσο μεγάλη η πληγή
που άνοιωστο έκανε τον πόνο,
ένα δάκρυ ζεστό
κύλισε στο μάγουλο
το ξέφτι ήταν άραγε της ζωής
ή η παρουσία της..

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΕΙΑ

Τα έβαλες με τον θάνατο,
του έκλεψες ζωή
και μου την χάρισες,
σκόρπισες το άπρεπο
στους πέντε ανέμους,
αφόπλισες τα πρέπει,
τα πως και τα γιατί
της δικαιλογίας γέννες
χάθηκαν στο διάβα σου,
αγάπη είναι να αγαπάς
ένα μενεξεδί τριαντάφυλλο
φύτρωσε στην χούφτα σου
και μοσχομύρισε η πλάση
έρωτα,
ζωή είναι στιγμή
που ανδρειώνεται
στις αντιθέσεις
μου έλεγες,
το ανέγγιχτο
του παράφωρου έρωτα,
έλα,έλα μου ψυθίριζες,
από τα ακροχείλια των γκρεμών
κόβαμε ανεμώνες,
με τους ανεμοστρόβιλους
ταξιδεύαμε,
ανοίγαμε τις καταπακτές των ονείρων
να βρούμε τους θυσαυρούς τους,
έλα,έλα μου φώναζες,.
αμαζόνα εσύ
πάνω σ'αυτό το ατίθασο άτι της ζωής
σ'ευχαριστώ που με πήρες μαζύ σου
έστω και για τόσο μόνο..

ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

Έλουζε η δύση τα μαλιά σου
καταράχτες που στραφτάλιζαν
στο ηλιοβασίλεμα,
οι ανταύγειές του
τα στόλιζαν με ομορφιές του έρωτα,
ολόγυμνη νεράϊδα
χαριεντιζόσουν με τα όνειρά μου
που τα είχα σκορπίσει γύρω σου,
οι πόθοι μου
βρήκαν καταφύγιο
στους μυρωδάτους κόρφους σου,
έρωτα,έρωτα,
έτσι καθώς την κοιτώ
με κίνηση μαγική
να βγαίνει από τα πολύχρωμα νερά της δύσης,
την στιγμή που και η τελευταία σταγόνα
θέλει να κρεμαστεί πάνω της
μη χάσει τον παράδεισό της
τρέξε και πές της πρίν από μένα
πως την αγαπώ,
πως για κείνη ανασαίνω,
για κείνη ζώ,
γονατίζω μπρός της
και την φίλώ,
ανοίγω τα χέρια
την κλείνω μέσα τους
και αγκαλιάζω το σύμπαν,
μαζεύω τα δάκρυα της ευτυχίας
στις χούφτες
και της δίνω να ξεδιψάσει,
χαϊδεύομαι στις καμπύλες της
και χαϊδεύομαι στην ζωή,
αφοπλισμένος υπακούω
στο νόμο της αγάπης,
ταξιδεύω στα πέρατα..
γύρω της,
σφίγγω μέσα μου την ζωή
κρατώντας στις παλάμες μου
τα χέρια της,
ρίχνεται στο στήθος μου
κινηγημένη από πόθους,
την προστατεύω με περισσότερους,
την παρακαλώ
να κερδίσουμε χρόνο
περισσότερο χρόνο
που είμαστε μαζύ,
έκλεισε τα μάτια
και παραδόθηκε,
ξέρω ότι μ αγαπά
και αυτό μου φτάνει..

ΔΕΣ

Στα μπουρδέλα της συνενοχής
πελάτες όλοι,
σε είδα
μη μιλάς
ήσουν και έσύ μέσα,
οθόνες ψυχής
προβάλλουν το εγώ
όπως το χτίσανε
με την αποχαύνωση του τίποτα,
της σκέψης ληστές
αφήνουν το μεγαλείο
των σκουπιδιών
υποκατάστατο της αλήθειας,
μια κοινωνία ξεφωνημένη
που παριστάνει την παρθένα,
γερασμένη
με την πούδρα

ραγισμένη στο πρόσωπο,
έτοιμη να της φύγουνε κομάτια
σημάδια απόλυτης
εξαθλίωσης,
χρόνια τώρα
ξεσκόνιζαν το χαλάκι
έξω από την πόρτα
μας έλεγαν περάστε,
η ψεύτικη ηδονή
κράχτης στην πόρτα,
εκμαυλιστές της ζωής
τσαλαβουτούσαμε
στα απόνερά της,
η συνενοχή
έγινε βίωμα,
ο έλεγχός μας
κυριαρχία τους,
φόβος τώρα παντού,
πόλεμοι,ανεργία,δυστυχία,
φτώχεια,ταπείνωση,εξάρτηση,
σσσ άκου
ο τελευταίος κτύπος της καρδιάς
αντιστέκεται,
δυναμώνει,γίνεται κραυγή
γίνεται κεραυνός
λίγο ακόμα να αντέξουμε,
θα φυτέψουμε γαρύφαλλα
κόκκινα στους δρόμους,
παπαρούνες να τρέχουν
ανάμεσό τους τα παιδιά,
δες το φεγγάρι
το κρατάει στις παλάμες του
κείνο το αγγελουδάκι
εκεί στο πλάι του,
αμόλυντο είναι,
ορκίζονται στον ίσκιο του
ακόμη οι ερωτευμένοι,
παίζουνε στο φώς του
ακόμη γελαστά παιδιά
λούζονται στο δάκρυ του
ακόμη οι πικραμένοι,
δες,δες την ελπίδα
την αλήθεια
το όνειρο,
δες την ζωή που αξίζει
μην τους χαρίζεις
ούτε μιά σταλαγματιά
του ονείρου σου..

ΓΕΛΑ

 Σε δίνη περιστρεφόμαστε, κομμάτια από τις ψυχές μας δεξιά και αριστερά πετιούνται, όρνια αρπαχτικά τα καταβροχθίζουν, πετούν πάνω μας γνωρίζοντας την ανημπόρια μας έτοιμα να αρπάξουν ως το λιγοστό μας φώς, πουλημένοι εμείς ετοιμάζουμε την παράδοσή μας, ξεφτιλισμένοι, υποταχτικοί, υποδουλωμένοι, όσο-όσο άνευ αξίας ή ελάχιστης αξίας, ταπεινωμένοι, άλλαλοι και αδύναμοι, ντροπιασμένοι, φτυσμένοι,βρώμικοι όλοι οι καθρέφτες μας, ...κράτα το μανίκι σου και με τον αγκώνα σου καθάρισέ τους, κοιτάξου καθάρια μέσα τους, γέλα μωρέ γέλα, φοβούνται το γέλιο σου συνεταίρος τους η κατάθλιψή σου, γέλα μωρέ γέλα, δυνατά τρανταχτά δές... άρχισαν κιόλας να κοιτάζονται συναμετάξυ τους ορμή το γέλιο σου ποδοβολητό στην άψυχη ψυχή τους, γέλα,γέλα μωρέ γέλα, ανίκητο όπλο μην τους χαρίζεις την ζωή σου, δές... τρέμουν, τρέχουν να κρυφτούν στο ..... της μάννας τους, ανθρωπάκια..

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΓΙΑΤΡΙΕΣ Η ανολοκλήρωτη αγάπη τον τρόμο έχει του κενού, η υποψία της απουσίας του κατεχόμενου δυναστεύει την ελευθερία της, άθελά της σκοτινιάζει τα λιόφωτα απλώνει σκιές στα χαμόγελα σαν η γιομάτη ευτυχία αμαρτία νάναι, η αγάπη δεν είναι κατοχή δόσιμο είναι, ατσιγκούνευτο χάδι στην ψυχή χωρίς αντιγύρισμα, λατρεία χωρις τον φόβο της τιμωρίας, δεν είναι αντιπληρωμή του έρωτα, γέννα είναι του αύριο από τον τοκετό του τώρα, δεν είναι τακτική είναι ασημετρία των αισθήσεων, αγάπη δεν είναι να σωθείς είναι να σώσεις..

ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΖΩΗ

Ζούμε την αυταπάτη
σαν νάναι η αλήθεια μας
όλα δήθεν,
γκριζάραμε το όνειρο
το ξεβάψαμε
άχρωμο και άγευστο,
ηλίθιοι
σε κάδρο αψύχων,
βλέμμα αδειανό
σαν το τίποτα,
πορευόμαστε
αγκαζέ με την πλάνη
ασήμαντοι
μπολιασμένοι με τον φόβο,
του προορισμού μας
ανάξιοι,
μονοθεσίτες της ζωής
χωρίς κανένα πλάϊ μας
χαζογέλαστοι και άπραγοι,
δικοκαβούκιδες όλοι,
στενός ο χώρος
λιγοστός ο αέρας
πως να χαρίσουμε
στον διπλανό ανάσα,
και με κομμένα χέρια
αδύνατο το χάδι,
πως να ανέβει
στα χείλη το φιλι
σε ποιά καρδιά
επάνω να πατήσει,
κυλά η ζωή
στο σχοινί δεμένη
της υποταγής,
...σσσ,
τις νυχτιές
ακονίστε τα δόντια
να κόψουμε το σχοινί,
ευωδιάζει ακόμη
ο βασιλικός,
μελώνει ακόμη το φεγγάρι
για τους ερωτευμένους,
το δειλινό δακρύζει ακόμη
στο παράπονο,
καλοδέχεται το δάκρυ του
η παρηγορήτρα θάλασσα,
υπάρχει ζωή
απλή και όμορφη
βγαλμένη από την μήτρα
της αγάπης,
ας την αρπάξουμε
από τα θεριά
από εκεί που την έχουνε
κρυμένη..