ΑΟΡΑΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Ξημέρωσε..
μέσα στα βαλτοτόπια της απουσίας
χίμαιρες του νου
λιτανείες ονείρων
ένα φως σκοτάδι,
μέσα στην κάμαρα
ο ιδρώτας σου
η αναπνοή σου
η οπτασία σου
ένα εσώρουχο
με το άρωμά σου ποτισμένο
ένα βραχιολάκι
δυό σκουλαρίκια
σταγόνες δάκρυα,
ίχνη από τα γατζωμένα
στα στρωσίδια δάκτυλα,

εσύ πουθενά..

πάνε μέρες-μήνες
πάει καιρός
που προσπαθώ να σβήσω
την αόρατη παρουσία σου
μάταιος κόπος

ίσως και να μην θέλω
σ' αγαπάω ακόμα..

ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ

Ξεμακραίνει η μέρα..
οι σκιές απουσίας
της νύχτας παρουσίες
σ¨αγαπώ
θα σε αγαπήσω
ακόμη περισσότερο
έλα,

απλώνω το χέρι
σ¨αγγίζω στο πρόσωπο
σηκώνω τα μαλλιά
από το μέτωπο
δάκρυα πλημμυρίζουν
τα μάτια
μπορώ να σε αγαπώ,
μην παραξενεύεσαι
μπορώ να σε αγαπώ
το λίγο το έκανα πολύ
δεν ήσουν αστραπή
μια σειρά είσαι από αστραπές
που φωτίζουν την ζωή μου,

τις νύχτες του έρωτα
ακούω την φωνή σου
θωπεύω το κορμί σου
όπως εσύ με άφησες
στου πόθου τα ξεσπάσματα
φιλιόμαστε λαίμαργα
στις πηγές της ηδονής
αρτεσιανά νερά του έρωτα
κελαρύζουν δίπλα μας
μέσα σου
νικητής και νικημένος
αφήνω την τελευταία στάλα
στην δόνηση της ζωής..

μια απροσδόκητη μελαγχολία
απουσίας
θαμπώνει τις αστραπές

φανερώσου
μπορώ να σε αγαπώ
θα σε αγαπήσω
ακόμη περισσότερο
έλα..

Ε....και

Κρεούργησαν την ψυχή μου
τα αποτρόπαια
καθημερινότητα τα κάνανε,
μακελειό σε σχολεία
ε..και
μακελειό σε πορείες ειρήνης
ε..και
σε μαραθώνιους μακελειό
ε..και
στους εργάτες μακελειό
ε..και
ψευτιές,πουστιές
υποκρισίες,
φόνοι βιασμοί
εκβιασμοί
συνήθεια
αδράνεια
συνείδησης αλλοτρίωση
ε..και

κρεούργησαν την ψυχή μου
ένα σάβανο
να σκεπάσουμε αυτόν τον κόσμο,

κοίτα ψηλά..
κέντησα τον ουρανό με αστέρια
διάλεξε ένα
αν πάλι θές σου τα χαρίζω,
πάρτα όλα
μόνο σπάσε το όπλο σου,
κοίτα
δυό πουλιά πιάστηκαν
στην παγίδα του έρωτα
πάμε να παίξουμε μαζί τους
περίσσεψε θαρρώ λίγη ώρα ακόμη
περίσσεψε θαρρώ λίγη ζωή..

ΤΟ ΘΑΜΑ

Γονάτισα μπροστά σου,
δεν είχα χέρια
ξεραμένα ήτανε κλαριά χώρια σου
μήτε πόδια
δεν τα χρειαζόμουν άλλο
με φέρανε κοντά σου
μήτε χείλη
μην τυχόν καμία προδοσία πούνε
μόνο μάτια
αθεράπευτα να σε κοιτούν
έρωτας..

εσύ που νοιάστηκες για μένα
την αμαρτία του ευλόγησες,
έσκυψες και με φίλησες
με του αντιιούδα το φιλί
σκόρπισες τις οδύνες μου
με του χαδιού σου τον αγέρα
με τον μανδύα του πόθου σου
με κάλυψες
ξεσκάλωσες το φεγγάρι
από της θλίψης τα κλαριά
και φώτισες τον ουρανό μου..

ένα θάμα η αγάπη σου...

ΕΡΩΤΙΚΟ

Τρίς η ώρα..

μια πανσέληνος
τρελή
μάγισσα
αλαφροίσκιωτη,

γυμνό το σώμα
ήχοι ερώτων
βογγητά πόθων
στεναγμοί ηδονής
ψίθυροι πάθους
λέξεις πρόστυχες
κολασμένα χάδια
ξομολογήσεις αμαρτίας
ασυγχώρητες
αδιάφορο,

λαχτάρα τα χείλη σου
στάζεις έρωτα
σ ακολουθώ..

χύθηκε το φεγγάρι
στον άδειο τοίχο
πήρε την μορφή σου
οδύνη,
κόπηκε το νήμα της ψυχής,

αγιάτρευτος έρωτας
πότε θα ρθείς;.. 

Ο ΧΡΟΝΟΣ

Μαγεία
τα μαλλιά σου στο πρόσωπο,

κείνα τα μάτια
που τα κοιτώ κατάματα
τις νύχτες της αγρύπνιας
τα λυχναράκια είναι της ζωής μου

το βράδυ γυμνή
με ένα διάφανο σεντόνι σκεπασμένη
κοιμάσαι στην αγκαλιά της απουσίας

μόνο εγώ θαρρώ πως σε έχω..

παρεξήγησε ο χρόνος
νόμισε πως έχει βήματα μπροστά του
λάθος

αδιέξοδο
αδύνατη η ομολογία της αγάπης

στις μωβ κάμαρες της θλίψης
σου μιλώ τώρα
με ένα διάλογο σιωπής
σε κρατώ
σε ένα κουτάκι νοσταλγίας
θησαυρός μου αμύθητος

παρηγοριά πως θα σε βρώ
πριν με προλάβει ο χρόνος.. 

ΖΩΗ ΕΙΚΟΝΙΚΗ

Απόμακρη..
φωτογραφίζεις μνήμες του χθές
που τραβήχτηκαν στην απουσία σου,
στου τότε τις μήτρες
πλάθεις τα όνειρά σου
στα στήθια σου ριγούν ακόμη
ορφανές προσμονές

στο αχνοφέγγισμα του χθές
γυρνάς
με έναν ήλιο που έδυσε
θλιμένος,
στο πλάι σου η αποκαμιά
του τώρα

ταξιδεύεις άπανι
στης ψυχής τις θύμισες
δεν αναζητάς λιμάνια
ζητάς αποσπερίτες
για να τους ξομολογηθείς
για τις αμαρτίες που δεν έζησες
για τα ακάτεχα ρίσκα
για τις πληγωμένες χαρές,

...το φανάρι του δρόμου
άναψε καλή μου
δως μου το χέρι σου αγάπη μου
να προλάβουμε την ζωή..

ΕΣΥ.........

Ονειρόπλασα
την ζωή μου πλάι σου
την στερνοβύζαξα
από του έρωτά σου την ματιά

νιογέννητη
κάθε στιγμή η ηδονή
αμαζόνα περήφανη
στα στήθια σου καλπάζει

στ'ανθοπλυμένα σου μαλιά
κρέμασα τα γιασεμιά της νύχτας
αρώματα του πόθου

αλυχτάει ο νούς..

ομορφοκάμωτη νεράιδα
του πόνου μου καταλύτρα
σεριανάς ΓΥΝΑΙΚΑ ανεμόχαιτη
στ'αλώνια της ψυχής μου

καλογεννήτρα η μήτρα σου
γέννησε την ζωή μου..

ΕΣΥ ΠΟΥΘΕΝΑ

Αγρύπνια.

μονόλογοι

στο μονόπρακτο

της αποθυμιάς,

εσύ πουθενά

ούτε θεατές,

κρυώνω

μαζεύω τα χέρια

στο στήθος

κουλουριάζομαι,

κατρακυλώ

από τοίχο σε τοίχο

στο παγωμένο κελί

της μοναξιάς,

κλαίω

σκουπίζω με την αντίστροφη

τα δάκρυα

ψυθιρίζω

παραμιλώ,

λέω το όνομά σου

διαρκώς λέω το όνομά σου

σε χίλιους τόνους

με χίλιους τρόπους

εσύ πουθενά,

ακούς,ακούς..

αλάνι ο νούς

αλητεύει στο κορμί σου

κλέβει

τα απαγορευμένα σου,

παραλογίζουμε,

δες

μια κατακόκκινη μαργαρίτα

φύτρωσε

στο τοίχο του κελιού,

την ξερίζωσα

σκόρπισα τα φύλλα της

γύρω,

μ αγαπάς- δεν μ αγαπάς

δεν μ αγαπάς,

μια κατακόκκινη ηλιαχτίδα

μου τρύπησε το στήθος

αίμα,

βραδιάζοντας-ΞΗΜΕΡΩΣΕ,

εσύ πουθενά..

ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΙΩΣ

Φράχτες οδύνης
θολά τα δάκρυα
κρέμασα την ζωή μου
στο φιλί σου

αλύτρωτες ώρες
τυραγνισμένες
πάνω στην κόψη της απουσίας

ήταν και κείνη η ξεχασμένη φουρκέτα
στον καθρέφτη του μπάνιου

είπες να περιμένω
μέχρι την Άνοιξη
καλά είπα
έτσι κι αλιώς
ζω τους χειμώνες μου..

TANGO

Tango..
του πόθου και του πάθους
όνειρο
μαζί σου
έξω από τα ζειμπέκικα της μοναξιάς
εσύ και εγώ
έξω από κρεβάτια υποχρέωσης
βλέμματα θολά
βλέφαρα κλειστά
να μην βλέπουν την ντροπή
συμβιβασμός..
η ζωή χάνεται
αμύριστη,
η πανσέληνος
είναι για της ζωής τους λάτρες

φωτίζει την πίστα του έρωτα
παίρνω το πρώτο βήμα
πάρε εσύ το δεύτερο
αγγίζω την γυμνή σου πλάτη
νοιώθω την ανάσα σου
τα χείλη σου
στολίδι του πόθου στην ζωή
η ηδονή φλέγεται
στο σχιστό σου φόρεμα
σε κρατώ δυνατά
κρατώ την ζωή,
σπάς την μέση
ορθώνεσαι
τυλίγεσαι γύρω μου
ζευγαρώνουν οι πόθοι μας
φεύγεις και γυρίζεις
θύελλα στην αγκαλιά μου,

αγάπη μου τολμήσαμε
στα πλεγμένα μας δάχτυλα
αιχμαλωτίσαμε το ρίσκο
ανανεώσαμε την ΖΩΗ

σ'αγαπώ..

ΠΛΑΝΗ ΖΩΗΣ

Αναφιλητά αιδοίων
ξεχασμένων οργασμών,
ερείπια μιας εποχής
που κυνηγάει το σήμερα
ξεχνώντας να ζήσει,

ακόλουθοι μιας σάπιας ζωής
ενορχηστρώνουν το ευτελές
της καθημερινότητάς τους,
βαστάζοι της υποκρισίας
και της ανεπάρκειας
καμώνονται τους γαμιάδες εραστές
ψευτοπαλίκαρα της ντροπής
κιοτεύουν μπροστά στο δύσκολο
και την ευθύνη,
στερημένοι ονείρων
ανακυκλώνουν τον εαυτό τους
στον κάδο των αχρήστων
ΑΧΡΗΣΤΟΙ..
ζηλωτές του υλικού
αφήνουνε αρούφηχτο
της ζωής το στήθος..

Αναφιλητά αιδοίων
ξεχασμένων οργασμών
μιας ζωής που θέλει να ζήσει,
ανοργασμική κοινωνία
πλασάρεται με το λούστρο
μιας σάπιας σάρκας,
έφυγε το όμορφο από τα χέρια
το γκρέμισμα στο αβυσσαλέο  χάος
του στήθους της αγαπημένης
το χάδι στο κεφαλάκι των παιδιών
το φιλί σε διψασμένα χείλη
του λουλουδιού το μύρισμα
στον αδύναμο η παρηγοριά
η χαρά του έρωτα
η λεηλασία των πόθων
η αμαρτία στους αγιασμένους
η παλικαριά στο γαμήσι,


γυρέματα όλα της ζωής..

Αναφιλητά αιδοίων
ξεχασμένων οργασμών
ξοφλημένοι εραστές
μιας ζωής που της αθέτησαν τα τάματα..

ΘΑ ΣΕ ΒΡΩ..

Ενα κόκκινο τριαντάφυλλο
τυραγνισμένο
αδιάκοπα πλέει
στης ψυχής την θάλασσα
παλεύει με τα κύματα
ηρεμεί
ανταριάζεται
παραπονιέται,
ανεκπλήρωτος έρωτας..

σ΄αγάπησα
μα δεν σε έζησα,

χαιδεύω τα πλήκτρα
σε ένα πιάνο βουβό
την άκρη κοιτώ του σεντονιού
που δεν είναι τυλιγμένη
στο στήθος σου
τα γυμνά σου πόδια
πηγαινοέρχονται
πάνω στο χοντρό χαλί
της απουσίας,
τόση σιωπή!!
με συνεπαίρνουν ακόμη τα λόγια σου
εκμηστερεύσεις πόθου,
περασμένα μεσάνυχτα
στήναμε γεφύρια ηδονής
το "έλα καλέ μου"
μια κουκίδα έφτιαχνε τον κόσμο
το αδύνατο νικούσαμε,

δεν έφυγες
δεν ήσουνα ποτέ εδώ
ας σε κρατώ εγώ
δάκρυ ανεκτίμητο
στις άκρες των βλεφάρων μου,

σε κρύβουν τώρα οι χιονισμένες
συστάδες των σιωπών

θα σε βρώ..