ΧΩΡΙΣ ΚΟΣΤΟΣ

Με γυρισμένη την πλάτη
να μην βλέπεις τον θάνατο,
η μοίρα σου,
αιώνες τα δευτερόλεπτα
του κρότου..

καθισμένη στο χώμα
τον γεννάς,
τον θάνατο..

συνουσία τρέλλας,

γαμημένος νούς..

τι σκεφτόσουν,
που παραδόθηκες,
τι όραμα έβλεπες..

ο θάνατος μοιάζει με παράδεισο
η κόλασή του είναι η ζωή σου,

τυλιγμένη με αμαρτίες
που δεν έζησες
έπεσες ανάσκελα,
τελευταία σου αντίσταση,
έτσι..να γαμηθείς με τον ουρανό
να τον κοιτάς στα μάτια
καθώς θα γίνεσται ένα..

ποιός Χριστός και ποιός Αλάχ..

εικοσι τρία χρόνια
γεμάτα ντροπή,
γιατί τάχα..

αμαρτία η αγάπη,
ποιανού θεού οι μπόμπες
τα τρομαγμένα μάτια των παιδιών,

μπόμπες υποκρισίας τα δάκρυα,
σκάνε πάνω σε έρημα σημεία
συνήδεισης
ΧΩΡΙΣ ΚΟΣΤΟΣ,

το θέτρο της βαρβαρότητας συνεχείζεται..
πράξη μία...κουρτίνες..

ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ

Αφυδατωμένες σκέψεις
έρημος,
νους ελεγχόμενος,
βύζαγμα
σε άδειο βυζί
ξεγέλασμα,

δίπλα στο τίποτα
το κάτι,
ένα δύχτι μπορεί λαχανικών
μια σαρακοφαγωμένη ελπίδα,
ελεημοσύνη,
σερνάμενα βήματα,

είναι αρκετό το κάτι
είναι πολύ το κάτι,
είναι το πάν το κάτι,

υπόκλιση,
ευχαριστώ,

πίσω από το φουστάνι της μαμάς
κρυμένοι,
αναζήτηση επιείκιας,

φταίμε-φταίμε..

αθόρυβες οι αλυσίδες
στα πόδια,
υποκρισία,
δεν χτυπούν
ξεχαρβαλώνουν τον νου,

παντομίμα ζωής
κλόουν σε ξένη παράσταση,
παρα φύσιν όλα,

γκρέμισε το σκηνικό
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ
Η ΖΩΗ ΣΟΥ..

ΚΕΡΔΙΣΑΝ-ΧΑΣΑΜΕ

Κιτρινισμένες ελπίδες,
πότε γεννήθηκαν
πότε κιτρίνισαν,
πότε μαράθηκαν
πότε πέσανε,

μιά ζωή στο λίγο,
στο μέτριο
στο κάτι,

συνήθεια,
εμπαιγμός,
μοιρολόϊ,

λόγια θρήνου
σικέ επαναστάσεις,
μούτζες ανάστροφες
στο πρόσωπό μας,
ωραίο όπλο,
ανικανότητα αυτοκτονίας
το κάναμε το χρέος μας,

ας μας κοιτά
με τρομαγμένα μάτια
η επόμενη γεννιά,
ζητιανεύουν όνειρα,

λεηλασίες ψυχών,
υποσχέσεις υποταγής
εξαθλίωση,

ΚΕΡΔΙΣΑΝ-ΧΑΣΑΜΕ,

ματωμένα γόνατα,
δεν είναι περπατησιά αυτή,
δεν έχεις ορίζοντα σκυφτός,
μήτε θάλασσες να ταξιδέψεις,

φθηνά βραχιόλια στα χέρια,
κοροϊδία,
ταυτότητες,
το όνομά σου
σκλάβος,
μήτε αριθμός κανένας,

μάζα,
μάζα ανθρώπων
ζημωμένη με το τίποτα,
άδειος νούς,
έλεγχος,

κέρδισαν-χάσαμε..

να μυρίσω λίγο βασιλικό
λίγο δυόσμο,
υπάρχει ακόμη ζώη,
ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΖΩΗ.....
 

ΑΡΝΙΕΜΑΙ

Αρνιέμαι την καταδίκη,
την έπαρση αρνιέμαι,
τον εφυσηχασμό αρνιέμαι,
της ζωής μου την τελευταία μέρα
αρνιέμαι,

στο τώρα ποντάρω,
ας το στοίχημα ένα μικρό
μαραμένο,πεσμένο φυλλάρακι είναι,
κάποιου λουλουδιού,

μετέωρος στο χείλος της ζωής
ανάμεσα στην άβυσσος ταλαντεύομαι
και την ελπίδα,
σώνομαι γατζωμένος
στην κόκκινη ηλιαχτίδα της ανατολής,
και την πορφυρένια πάλι
του δειλινού μαγεία,

μεσάνυχτα ακριβώς
αρχίζω να φυτεύω
έρωτες-πόθους-προσμονές,
το πρωί όλα θα τάβρω
ανθισμένα,

το όνομά σου ψυθιρίζω,
τον θάνατο αρνιέμαι..

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Ξύλινες μάσκες
δάκρυα παγωμένα,
καλιτέχνες του δρόμου
στο δρόμο του παράλογου,
ακουμπισμένοι στον τοίχο
το "δεν είμαι εγώ",
βαμένοι με χρώματα
ξέβαφα,
κλόουν σε παράσταση ζωής,
γέλιο πικρό,
γέλιο φτιαχτό,
γέλιο αδειανό,
ανοιχτή η αυλαία
του συμβιβασμού,
ο υποβολέας ψυθιρίζει
διαρκώς συγκατάβαση,
ναι,ναι,ναι,..

μοναξιά,
δράμα,
άρχισε να λειώνει το δάκρυ,
ανασαίνει η ψυχή,..

κουρτίνες γρήγορα
μη δούν πως κλαίω,
βγάζω την μάσκα
δικό μου το αμάρτημα,
μια χαραμάδα ανοίγω
στις μαβιές βαριές κουρτίνες,
κοινό,
πέντε,δέκα,εκατό,χιλιάδες,εκατομύρια,
δεν σε βλέπω,
ΛΕΙΠΕΙΣ-ΛΕΙΠΩ..

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο ίσκιος του έρωτα,
ο ίσκιος της αγάπης,
ο ίσκιος της ζωής,
όλα ίσκιος,
το αληθινό απών,

μοναχά η θλίψη
έχει πρόσωπο,
χιλιάδες πρόσωπα,
απουσίας-ανημποριάς
απόγνωσης-απώλειας,

στα μισοσκόταδά της μάχομαι,
κόντρα ρίχνομαι στον ποταμό,
ανεβαίνω και γκρεμίζομαι
ανεβαίνω και γκρεμίζομαι,
ύστερα πάλι από την αρχή,..

πιάνομαι από τα κλαδιά της ελπίδας,
άλλα σπάνε,άλλα λυγάνε,
κανένα τους δεν με τραβάει στην όχθη,

γράφω στο νερό
τον επίλογο,

"όλα ίσκιος"

κι ο θάνατος ίσκιος..

ΤΟ ΜΑΡΑΖΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Πόσο με πληγώνει
τούτη η σιωπή,
κίτρινα φύλλα
τα λόγια σου τα ειπωμένα,
ψες λουλούδια ανθισμένα
στους κήπους της καρδιάς,

έλεγες πως μ'αγαπάς,

στην θάλασσα τα σκόρπαγα
να γιομίσει τον κόσμο
με το άρωμά σου,
γήτευα με τούτα
τις αναποδιές,
γλυκολάλητες καμπάνες
στις δικές μας τις χαρές,

έλεγες πως μ'αγαπάς

μια σπιθαμή γινότανε
η απόσταση,
οι θάλασσες και τα βουνά
ζωγραφιές μοναχά στον χάρτη,

πόσα σκαλοπάτια
έχει τούτη η σιωπή;
σε ποιά άβυσσος με πάει;
το μαράζι του έρωτα
τύλιξε με το μαύρο πέπλο του
τον ήλιο,
παντού σκοτάδι,πάντα σκοτάδι,

αρίζωτος είμαι χώρια σου..

ΒΡΩΜΑΕΙ Ο ΑΕΡΑΣ

Καταστρεμένες ζωές
φερμένες από την κόλαση
της ελπίδας,
έχει και η ελπίδα κόλαση,
είναι αυτή που σκοτώνει τα όνειρα
πριν γεννηθούν,
ονειρευόσουν
πλάι στο ποτάμι,
από τον ίσκιο κάτω του πλάτανου,
μέσα στην λουλουδιασμένη σου αυλή,
στα παραμύθια της γιαγιάς,

νέο κορίτσι ονειρευόσουν,
πήρες την μεγάλη στράτα
για το όνειρο,

σουρούπωνε..
γκρίζο έλεγες είναι
θα ξημερώσει,
προχώραγες,
μα κείνο κράταγε σε μάκρος,
συνέχιζες,
αντίς για την ανατολή που καρτέραγες
σε πρόλαβε η ζωή,
σε φίλεψε με λίγο από θάνατο,
σε ξεγέλασε και κείνη η τσιγκάνα
που είπε πως θα ζήσεις
ως τα βαθειά σου γεράματα,
ψέμματα,
σε ξεζούμισε στα εικοσιδυό σου,
σε έβαλλε στο κάδρο του τρόμου,
τότε αποκαλύφτηκε και το σάπιο πρόσωπο
μιας ξεφτιλισμένης κοινωνίας,
οι γαμιάδες της είδαν και φοβήθηκαν
το δικό τους σάπιο πρόσωπο,
οι γαμιάδες σου
αυτοί που γάμαγαν την ψυχή σου,
τρέξαν να κρυφτούν στους υπονόμους
της υποκρισίας,
η ανευθηνότητα της μαγκιάς,
χωρίς προφυλαχτικό η μαγκιά
χωρίς προφυλαχτικό και η ζωή,

βρωμάει ο αέρας..

ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΙΞΗΣ

Πως γίνεται
να σου κρύβει την θέα
προς την θάλασσα
ένας τόσο δα
μικρός βασιλικός;
δεν λέω
καλός είναι,
μα ξανοίξου στα πέλαγα
το αναπάντεχο νοιώσε,
γέμισε τις λευκές σου σελίδες
με ερωτηματικά,θαυμαστικά,
κόματα,τελείες,αγκύλες,
παρενθέσεις,..

σαν τελειώσουν
τα σημεία στίξης
ξαναγύρνα πάλι
στον ίσκιο του βασιλικού
με την θάλασσα μέσα σου,..

ταξίδεψες την ζωή σου..

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ

Το ρολόι έσταζε τις ώρες του
στης μοναξιάς την κρύα παλάμή,
αργά,βασανιστικά,
δήμιος που στα χέρια του κρατά
την χάρη ζωής,
κινηγημένες οπτασίες
με κομένα χέρια
χορεύουν τον χορό
της ουτοπίας,
γυμνώθηκαν  οι πειρασμοί
αβάσταχτο να κάνουν το μαρτύριο,
σαλεμένος νούς
αφουγκράζεται της ερημιάς
τους ήχους,
στο κάδρο του παραθύρου
ο ίσκιος της απουσίας,

αλόγιστο και τούτο το φεγγάρι,

στο περβάζι του
ο μικρός βασιλικός μοναχά
ληστεύει ελπίδες,
σε θωρεί αλαφροφόρετη
στην προκυμαία εκείνου του λιμανιού
όπου προσάραξαν τα όνειρά μου..

ΑΔΕΙΑ ΖΩΗΣ

Στο κατάστρωμα της θλίψης
κοιμούνται,΄σερνονται,βαριανασαίνουν
τα χαμένα όνειρα,
ξέμειναν πίσω,
ιαχές ψεύτικες
τα παραπλάνησαν,
από σπασμένες κουπαστές
προσπαθούν να κρατηθούν,
γύρω τους μολυσμένα λόγια
επιτήδειων φονιάδων συνείδησης,
χλωροφόρμιο αναισθησίας
παράλυσης,
παραλυμένα αύριο
από ελπίδες ξεκοκαλισμένα,
καμουφλαρισμένες υποσχέσεις
ταξίματα σωτήρων,
αφού σου κόψανε το ένα σου πόδι
υπόσχονται να σου σώσουν το άλλο,
ψέμματα,
κι αυτό ψέμματα,
εγώ όμως δυό πόδια είχα
και μια ψυχή που βρόνταγε
στα στήθη,
αυτή που να μην ακουστεί φοβάται
δεν είναι δική μου,
ούτε δική σου είναι,
κτύπα το πόδι σου
να σειστεί η γής,
την ΑΔΕΙΑ ΖΩΗΣ
την δικαιούσαι
δεν την επαιτείς..

ΕΛΛΕΙΨΗ

Απέραντη θάλασσα,
ονειροτάξιδες σκέψεις
καίκια του έρωτα
πάνω της χορεύουν,
στου πόθου τον ρυθμό
λικνίζονται,
σαν ερωτευμένοι γλάροι
με τις αμαρτίες
ζυγιάζονται στα πέλαγα,
ξεγυμνώνουν τα πάθη τους
ζητούν να ζήσουν..

ένα δάκρυ βαρύ
σαν απουσία
στάλαξε μέσα της,
φουρτούνιασε..

πέρα μακριά,
στην Αλόννησος
την Κρήτη
τον Ατλαντικό,
εδώ
στην αντικρινή ακτή,
τι σημασία έχει,
μαβιά σύννεφα
σκυθρόπιασαν την χαρά μου,
η απουσία σου,
πάλι η απουσία σου,
πόσο θα αντέξω..

ΕΙΣΑΙ Η ΓΗ

Σε περίμενα,
το κάλεσμά σου
γιόμισε την ύπαρξή μου,
οι αλυσίδες μου
γίνανε φτερά,
ξεφαντώνω με το τραγούδι
του τζίτζικα,
τι όμορφο ακούγεται;
σ'αγαπώ,
ένα κλωνί βασιλικού
όλος ο παράδεισός μου,

διπλοπόδι κάθισες γυμνή
επάνω στην καρδιά μου,
την ζεστασιά σου νοιώθω,
η μήτρα σου
με ρίζες σου την γέμισε,
ανθοβολώ και μαραίνουμε
όπως εσύ,
ζω και αναπνέω
όπως εσύ,
θλίβομαι και χαίρομαι
όπως εσύ,
μερώνω και σκοτεινιάζω
όπως εσύ,
μόνο..
μόνο όταν χουφτιάζω το στήθος σου
κατακτητής γίνομαι
ολάκερης της γής,
είσαι η ΓΗ..