ΚΡΑΤΑ

Κράτα την ξαγρύπνια σου
λίγο ακόμη
του πελάου άκου την βουή
το θρόισμα των νυχτερινών
αναμονών
κάτω από τα κλειστά σου βλέφαρα
ξεσπούν επαναστάσεις
του έρωτα και της ζωής,

κράτα
κράτα την ξαγρύπνια σου
λίγο ακόμη
των ελλειμμάτων κοίτα τις σκιές
του φθινόπωρου κίτρινα φύλλα
χιονιάς η απουσία
το χνώτο όμως στο παράθυρο
ζωή το ζωγραφίζει
μόνο οι ησυχασμένοι χάνονται,

κράτα
κράτα την ξαγρύπνια σου
λίγο ακόμη
μαζί θα μοιραστούμε την ζωή
αγάπη που δεν χαρίζει χάνεται

ξημερώνει..

ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ

Ροδόχρωμα σύννεφα
τον ουρανό έντυσαν με πέπλα
πλαγιάζει ο ήλιος
στο στρώμα της απουσίας σου
πλαγιάζει η ψυχή μου
τους στεναγμούς μου
αφουγκράζεται η νύχτα
στέκεται εβένινη
στις ακύλιστες ώρες της,

πίσω στα σύννεφα
είναι κρυμμένες οι αμαρτίες
του έρωτά μου
πήγαινε καλή μου εκεί
σήκωσε τα πέπλα
έμπα μέσα τους
ξάπλωσε γυμνή στο πιο αμαρτωλό
μην φοβηθείς
όλα μετάλαβαν αγάπη,

καλή αντάμωση..

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Ένα χέρι ανάλαφρο
στον ώμο ακούμπησε
της μοναξιάς μου,
γύρισα..
το σκοτάδι μου πηχτό
είδα όμως την μορφή της
είδα πως με χαμογέλασε
άφησε μια ελπίδα
στην χούφτα μου
στ'ακροχείλι μου ένα φιλί
εσύ..
νεράιδα αιθέρια
όνειρο,
έφυγες στ'ακροδάχτυλα πατώντας
πόσο πόνο
φέρνει τούτη η σιωπή..

ΤΟ ΑΣΚΗΤΑΡΙΟ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Στο ασκηταριό της μοναξιάς
μαυροπούλια της ψυχής
φωλιάζουνε στις κόχες
ξερός ο τόπος,
ξεριζωμένα σ'αγαπώ
αγκαλιάζονται με την σιωπή
σιωπά και η ζωή
τυράννια,

άθεος της απουσίας
ονειρευόμουν έρωτα
τ'αραχνούφαντο τίποτα
στο κορμί σου
την προσμονή σου
πίσω από την κλειστή την πόρτα
μου τα έταξες
θυμάσαι;

στο ασκηταριό της μοναξιάς
μαζεύω την ψυχή μου
κάτω στο πότάμι
θα την ξεπλύνω από την γύρι
των αναμνήσεων
νυχτώθηκε η αναμονή
στο μισόφως του φεγγαριού
γράφω  μια λέξη
την αφήνω στον άνεμο

"αγαπημένη" 

ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Στις κορυφές
των δαχτύλων μου πηδάς
μήτε όραμα,μήτε οπτασία
παρά ανάγκη,
ανάγκη να σε θωρώ
άλλο δεν έχω
αλαφροφόρετη
δεν υπάρχει μοναξιά
όμως πεισμώνω
πεισμώνω στον χρόνο
στου αιώνα το αύριο
στρώνω κόκκινα τριαντάφυλλα

για σένα..

ΤΑ ΧΑΛΙΚΑΚΙΑ

Μη λες τίποτα
μην φοβάσαι
αυτό το μαύρο σύννεφο
που σκεπάζει το φως μας
από τις πικραμένες ανάσες μας είναι,
το ξέρω
λυπάσαι που δεν ειδωθήκαμε ακόμη
κι όμως
μέσα στις κόρες των ματιών μου
βασιλεύεις
κρύβομαι στις σκιές των δικών σου ματιών,
τα βράδια σου μιλώ
μπλέκω τα δάκτυλά μου στα μαλλιά σου,
καθισμένος στην άκρη του κρεβατιού
σε γυμνώνω
πετώ από πάνω σου τις προσμονές
τις ανήθικες εκμυστηρεύσεις σου
σε γεύομαι
γονατίζω μπρος σου
δεν είναι προσευχή
είναι αγάπη
σε αγγίζω
σε χαϊδεύω
σε χορταίνω
τρυγώ τις αμαρτίες σου,
μην λες τίποτα
ακυρωμένη είναι η απόσταση
συνωμότης μας ο χρόνος
σ'αγαπώ
τα χέρια σου
τα δάχτυλα
τα σκέλη σου
όλα τα αγαπώ
ασήμαντη η απόσταση
δεν θα παρεκκλίνω ούτε σπιθαμή από τον δρόμο
μαζεύω όλα τα χαλικάκια που άφησες
θα σε βρω

σ'αγαπώ..
  

ΠΡΙΝ ΣΒΗΣΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Με μια παρθένα τρυφερότητα
θέλω να ξαναδώ τον κόσμο,
όμορφο..
χωρίς οβιδότρυπες
χωρίς καμένες εκτάσεις
χωρίς καμένες συνειδήσεις
χωρίς πείνα
χωρίς σακατεμένα παιδιά
ψυχή και σώμα,

κοιτώ τα μάτια σου
μέσα τους λάμπει ο παράδεισος
και η οργή
για το σακάτεμα των παιδιών λες,
χείμαρροι ξεσπούν
τις εύφορες ποτίζουνε
κοιλάδες της ελπίδας
το διψασμένο χώμα
του αγώνα,

με μια παρθένα τρυφερότητα
θέλω να ξαναδώ τον κόσμο
όμορφο..
σαν όταν γεννιέται ένα παιδί
σαν όταν ανθίζει ένα λουλούδι
σαν όταν το φιλί κελαϊδεί
στα χείλη της αγαπημένης
σαν την ΖΩΗ,

αγάπα με..

αγάπα με
πριν σβήσει ο χρόνος..

ΣΚΕΠΑΣΤΕ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Μέσα από ερείπια
ξεθάβουνε ζωές
κόντρα στον θάνατο
επιμένει η ζωή,
νύχτωσε λες
ύστερα πάλι ξετυλίγεις το φως
από τα απομεινάρια της ψυχής
αντέχεις
μια νύχτα ακόμη
μια ζωή ακόμη
σαλεύει ο νους
Χιροσίμα Ναγκασάκι
παγκόσμιος
Γάζα....
μέσα από τα ερείπια
ξεθάβουνε ζωές
σκεπάστε την κόλαση,
γύρω από το λουλούδι
που φύτρωσε
λευκά έβαλα βότσαλα
απλή και όμορφη είναι η ζωή..

θάψτε την κόλαση
στο χέρι μας είναι..

ΛΕΙΨΗ ΖΩΗ

Ο χρόνος απλώνει
ένα πέπλο σκόνης
στα γραφούμενα πάνω της μνήμης
κάθε τόσο μια ανάσα
μια πνοή απο τα χείλη μου
ξεσκεπάζει στιγμές ζωής,
με τον ιδρώτα
να στάζει από το μέτωπο΄
απεγνωσμένα αναζητώ εσένα,
άδειες οι στιγμές από την απουσία σου
ο αζώητος έρωτας
παρέδωσε τα κλειδιά
σε αγκομαχούσες πεθυμιές
ο χρόνος
μετανάστης της νεότητας
στον ίσκιο κάθισε του γεροπλάτανου
να διηγείται ιστορίες
από τα θέλω που δεν έζησε
ΛΕΙΨΗ ΖΩΗ..

ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΕΤΑΙ Η ΑΓΑΠΗ

Δεν είμαι μουσικός
ένας ανίδεος είμαι της αγάπης
ένας ταπεινός προσκυνητής,
ανομολόγητες γράφω λέξεις
μιας βουρκωμένης πεθυμιάς
αξόρκιστης αμαρτίας
σε ιερά ζωής
ψηλαφώ το άλφα..
δεν μαθαίνεται η αγάπη
την αγάπη την ζεις
φωτίζεται την νύχτα η κάμαρη
από την λάμψη των ματιών της
το δάκτυλο του πεπρωμένου
δείχνει την καρδιά της
εκεί προσκυνάς
το άρωμα του όνειρου που σε τυλίγει
δείχνει εκείνη
δεν μαθαίνεται η αγάπη
την αγάπη την ζεις,
σκαλίζω τις στάχτες..
στ'απομεινάρια της μέρας
κρύβει τους θησαυρούς της
σε χρόνους ύστερους
η απουσία της φαρμάκι
η λήθη τραγωδία
η θύμηση στραγγίζει το βυζί
από περασμένες ηδονές,

εσύ το βιολί
εγώ το δοξάρι
κλείσε τα μάτια
η ανάσα σου κάλεσμα
εδώ δεν υπάρχουνε σολίστες
δεν μαθαίνεται η αγάπη
την αγάπη την ζεις
τους ανθισμένους κήπους της
ροζιασμένα τους φτιάξαν χέρια

δεν μαθαίνεται η αγάπη.....

ΤΟ Υ.Γ. ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Κοιτάς τον εσπερινό..
ολόρθη
οι οδύνες του κόσμου
σου σφίγγουν τα χείλη
δεν κλαις
πεισμώνεις
<θα νικήσουμε ζωή> λες
θα νικήσουμε,
βγάζεις από τον κόρφο σου
το σημείωμα που σου άφησε η άνοιξη
διαβάζεις
<η ζωή συνεχίζεται>
θυμώνεις
τι πα να πει συνεχίζεται!
συμβιβασμός
αδυναμία
αποδοχή
δεν βαριέσαι
υποταγή,
κοιτάς τον ορίζοντα
ματωμένος ήλιος
ματωμένη ψυχή
αιμορραγείς
βάζεις την παλάμη στην πληγή
στα χείλη πάλι οι σβησμένες λέξεις
<θα νικήσουμε ζωή>
θα νικήσουμε
πέρα μακριά
στα ύστερά του ο ήλιος
με το αίμα του να χύνεται στην θάλασσα
σου φώναξε
<ανθρώπινος κόσμος>
α ν θ ρ ώ π ι ν ο ς...
αυτό ζητάω

το αεράκι σου έφερε το υ. γ. του
<διεκδίκησέ τον>..

ΠΑΛΙ ΕΚΕΙ..

Πάλι εκεί..
στον έρημο σταθμό
με τα φύλλα του φθινόπωρου
στιβαγμένα στις γωνιές
από το αγέρι της χρεωκοπημένης ελπίδας
με τα αδειανά παγκάκια
με δυο σπασμένα τζάμια
να βαριανασαίνει από μέσα του η θλίψη,
η μισοκρεμασμένη πινακίδα
δεν λέει τόπο
γράφει πάνω της
<<χαμένος κόσμος>>
δίχως τα μάτια σου,
πάλι εκεί..
στο προθύρι του χειμώνα
με της ερημιάς
τις ατέλειωτες νύχτας
με το παραμιλητό της μοναξιάς
με το αγκομαχητό του παράπονου
με την ικεσία του γυρισμού
με την παλάμη
που κάθε που σφουγγίζει δάκρυα
να μαραίνει την ζωή,
πάλι εκεί..
στον μαρτυρικό αντίλαλο της σιωπής
δεν έχω πια φωνή
να σε φωνάξω έλα,
πάλι εκεί..
στους στεναγμούς αδειανών δωματίων.. 

ΦΟΒΑΜΑΙ

Γύρισα πίσω
στην μάζωξη στοιχειωμένων ονείρων
με ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι
και ένα πετρωμένο δάκρυ στο μάγουλο
για την μισή ζωή
για τον μισό θάνατο,
μικρές αναβολές
κάτω σε τσίγκινες σκεπές
η βεβαιότητα
προδότης της νίκης
διεκδικητής της ηρεμίας,
η θάλασσα αφρισμένη δίπλα μου
φοβάμαι
ένα χάρτινο φτιάχνω καραβάκι
γράφω στην πλώρα το όνομά σου
φοβάμαι
θα λιώσει πριν να φτάσει στην ακτή σου
όμως προσπάθησα θα πω
δικαιολογίες
ο πληγωμένος έρωτας
αποστρέφεται την ήττα
φοβάμαι
λεχώνα η ζωή
αποποιούμαι την ευθύνη
άπραγος και αμέτοχος
μοιρολάτρης παρατηρητής
φταίει λέω η μαμή
δικαιολογίες
σιχαίνεται η επανάσταση
τους δειλούς
φοβάμαι
το έρεβος της νύχτας
σκοτώνει την ανατολή μου
ολοένα και πιότερο συμφιλιώνομαι
ζωή άζηστη
φοβάμαι..

ένα παιδί ακούμπησε το μάγουλό του
στον ώμο μου
πως βρέθηκε στην αγκαλιά μου;
δεν νικήθηκα ως φαίνεται..