ΤΟ ΕΚΡΕΜΜΕΣ

Πολυφύλαχτες αφές
στο σώμα μου τα φιλιά σου
μελοθύμαρο η γεύση τους
όπου να αγγίξω
στιγμές ευτυχίας

ένα δάκρυ
δεμένο με κλωστή νοσταλγίας
αιωρείται ανάμεσα
στο βίωμα και την απουσία

το εκρεμμές της ζωής..

ΣΑΝ ΖΩΗ

Να σε ακούσω πεθύμησα,

στήνω αυτί
στα όστρακα της σιωπής
στις ράγες του χωρισμού
στης νύχτας την ηχώ,
αγαπημένη μου
αδειάζω χώρια σου
αιμοραγώ
σταγόνα-σταγόνα
θρέφω το θεριό της απουσίας σου,

τις νύχτες
μαζεύω τις κουρτίνες
θέλω να σε δώ ολόγυμνη
να έρχεσαι προς εμέ
ποθεμένα λόγια
να ακούσω από τα χείλη σου
πάρε με να λές
κυριαρχία και παράδωση
τις ηδονές γέψου
όλες του κορμιού μου

όλα να γίνουνε εσύ
τα κάδρα
το ποτήρι στο κομοδίνο
στο περβάζι ο βασιλικός
ότι αγγίζω να είσαι εσύ

με λείπεις αγαπημένη μου
θέλω να γίνω του κόσμου η αναπνοή
κάποια στιγμή να μ'ανασάνεις
σαν ζωή
να με βάλεις μέσα σου,
ζωή μου..
 

ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

Ο κόσμος σάλεψε
θύμωσαν οι ανεμοστρόβιλοι
με των ανθρώπων τα κρίματα
τιμωρούν αδιάκριτα..

ελεγχόμενος νούς
μπολιασμένος με τέρατος ιό
μίσος-μίσος-μίσος,

ευωδιάζει και αντιστέκεται
ακόμη ο βασιλικός
ζωγραφίζει ακόμη η τριανταφυλλιά
στην πλάση
κάποια αηδόνια τραγουδούν ακόμα,
το ξερίζωμα δεν είδαν της καρδιάς
της κεφαλής το κόψιμο
το σκόρπισμα θανάτου
τους τυράννους να κλέβουν την πνοή
φρίκη

δακρυσμένη πανσέληνος
ράγισε η καρδιά της,
αν είχε χέρια
σφιχτά θα σφάλιζε τα μάτια,
δακρυσμένη πανσέληνος
κρυφά το δάκρυ της αφήνει
να ποτίσει την ελπίδα,
δακρυσμένη πανσέληνος
δρόμο στην θάλασσα χαράζει
να βρούμε την αγάπη,

δακρυσμένη πανσέληνος....

ΕΚΕΙΝΕΣ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ

Προσκαλεσμένη οπτασία..

σε ηδονή μεταμορφώνεσαι
ύστερα σε άγγελο
αχνίζεις έρωτα
σ'αγκαλιάζω
ολοκαύτωμα,

το πλάσμα που πάλευα
με την γεύση του αλατιού
ήρθε και μέλωσε
ύστερα η γαλήνη
ύστερα η γλύκα στο πρόσωπο
ύστερα το ευχαριστώ της ζωής,
δεν υπάρχει λουλούδι
τόσο όμορφο όσο εσύ..

ας κράταγαν κείνες οι στιγμές
ας κράταγαν....

ΑΟΡΑΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Ξημέρωσε..
μέσα στα βαλτοτόπια της απουσίας
χίμαιρες του νου
λιτανείες ονείρων
ένα φως σκοτάδι,
μέσα στην κάμαρα
ο ιδρώτας σου
η αναπνοή σου
η οπτασία σου
ένα εσώρουχο
με το άρωμά σου ποτισμένο
ένα βραχιολάκι
δυό σκουλαρίκια
σταγόνες δάκρυα,
ίχνη από τα γατζωμένα
στα στρωσίδια δάκτυλα,

εσύ πουθενά..

πάνε μέρες-μήνες
πάει καιρός
που προσπαθώ να σβήσω
την αόρατη παρουσία σου
μάταιος κόπος

ίσως και να μην θέλω
σ' αγαπάω ακόμα..

ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ

Ξεμακραίνει η μέρα..
οι σκιές απουσίας
της νύχτας παρουσίες
σ¨αγαπώ
θα σε αγαπήσω
ακόμη περισσότερο
έλα,

απλώνω το χέρι
σ¨αγγίζω στο πρόσωπο
σηκώνω τα μαλλιά
από το μέτωπο
δάκρυα πλημμυρίζουν
τα μάτια
μπορώ να σε αγαπώ,
μην παραξενεύεσαι
μπορώ να σε αγαπώ
το λίγο το έκανα πολύ
δεν ήσουν αστραπή
μια σειρά είσαι από αστραπές
που φωτίζουν την ζωή μου,

τις νύχτες του έρωτα
ακούω την φωνή σου
θωπεύω το κορμί σου
όπως εσύ με άφησες
στου πόθου τα ξεσπάσματα
φιλιόμαστε λαίμαργα
στις πηγές της ηδονής
αρτεσιανά νερά του έρωτα
κελαρύζουν δίπλα μας
μέσα σου
νικητής και νικημένος
αφήνω την τελευταία στάλα
στην δόνηση της ζωής..

μια απροσδόκητη μελαγχολία
απουσίας
θαμπώνει τις αστραπές

φανερώσου
μπορώ να σε αγαπώ
θα σε αγαπήσω
ακόμη περισσότερο
έλα..

Ε....και

Κρεούργησαν την ψυχή μου
τα αποτρόπαια
καθημερινότητα τα κάνανε,
μακελειό σε σχολεία
ε..και
μακελειό σε πορείες ειρήνης
ε..και
σε μαραθώνιους μακελειό
ε..και
στους εργάτες μακελειό
ε..και
ψευτιές,πουστιές
υποκρισίες,
φόνοι βιασμοί
εκβιασμοί
συνήθεια
αδράνεια
συνείδησης αλλοτρίωση
ε..και

κρεούργησαν την ψυχή μου
ένα σάβανο
να σκεπάσουμε αυτόν τον κόσμο,

κοίτα ψηλά..
κέντησα τον ουρανό με αστέρια
διάλεξε ένα
αν πάλι θές σου τα χαρίζω,
πάρτα όλα
μόνο σπάσε το όπλο σου,
κοίτα
δυό πουλιά πιάστηκαν
στην παγίδα του έρωτα
πάμε να παίξουμε μαζί τους
περίσσεψε θαρρώ λίγη ώρα ακόμη
περίσσεψε θαρρώ λίγη ζωή..

ΤΟ ΘΑΜΑ

Γονάτισα μπροστά σου,
δεν είχα χέρια
ξεραμένα ήτανε κλαριά χώρια σου
μήτε πόδια
δεν τα χρειαζόμουν άλλο
με φέρανε κοντά σου
μήτε χείλη
μην τυχόν καμία προδοσία πούνε
μόνο μάτια
αθεράπευτα να σε κοιτούν
έρωτας..

εσύ που νοιάστηκες για μένα
την αμαρτία του ευλόγησες,
έσκυψες και με φίλησες
με του αντιιούδα το φιλί
σκόρπισες τις οδύνες μου
με του χαδιού σου τον αγέρα
με τον μανδύα του πόθου σου
με κάλυψες
ξεσκάλωσες το φεγγάρι
από της θλίψης τα κλαριά
και φώτισες τον ουρανό μου..

ένα θάμα η αγάπη σου...

ΕΡΩΤΙΚΟ

Τρίς η ώρα..

μια πανσέληνος
τρελή
μάγισσα
αλαφροίσκιωτη,

γυμνό το σώμα
ήχοι ερώτων
βογγητά πόθων
στεναγμοί ηδονής
ψίθυροι πάθους
λέξεις πρόστυχες
κολασμένα χάδια
ξομολογήσεις αμαρτίας
ασυγχώρητες
αδιάφορο,

λαχτάρα τα χείλη σου
στάζεις έρωτα
σ ακολουθώ..

χύθηκε το φεγγάρι
στον άδειο τοίχο
πήρε την μορφή σου
οδύνη,
κόπηκε το νήμα της ψυχής,

αγιάτρευτος έρωτας
πότε θα ρθείς;.. 

Ο ΧΡΟΝΟΣ

Μαγεία
τα μαλλιά σου στο πρόσωπο,

κείνα τα μάτια
που τα κοιτώ κατάματα
τις νύχτες της αγρύπνιας
τα λυχναράκια είναι της ζωής μου

το βράδυ γυμνή
με ένα διάφανο σεντόνι σκεπασμένη
κοιμάσαι στην αγκαλιά της απουσίας

μόνο εγώ θαρρώ πως σε έχω..

παρεξήγησε ο χρόνος
νόμισε πως έχει βήματα μπροστά του
λάθος

αδιέξοδο
αδύνατη η ομολογία της αγάπης

στις μωβ κάμαρες της θλίψης
σου μιλώ τώρα
με ένα διάλογο σιωπής
σε κρατώ
σε ένα κουτάκι νοσταλγίας
θησαυρός μου αμύθητος

παρηγοριά πως θα σε βρώ
πριν με προλάβει ο χρόνος.. 

ΖΩΗ ΕΙΚΟΝΙΚΗ

Απόμακρη..
φωτογραφίζεις μνήμες του χθές
που τραβήχτηκαν στην απουσία σου,
στου τότε τις μήτρες
πλάθεις τα όνειρά σου
στα στήθια σου ριγούν ακόμη
ορφανές προσμονές

στο αχνοφέγγισμα του χθές
γυρνάς
με έναν ήλιο που έδυσε
θλιμένος,
στο πλάι σου η αποκαμιά
του τώρα

ταξιδεύεις άπανι
στης ψυχής τις θύμισες
δεν αναζητάς λιμάνια
ζητάς αποσπερίτες
για να τους ξομολογηθείς
για τις αμαρτίες που δεν έζησες
για τα ακάτεχα ρίσκα
για τις πληγωμένες χαρές,

...το φανάρι του δρόμου
άναψε καλή μου
δως μου το χέρι σου αγάπη μου
να προλάβουμε την ζωή..

ΕΣΥ.........

Ονειρόπλασα
την ζωή μου πλάι σου
την στερνοβύζαξα
από του έρωτά σου την ματιά

νιογέννητη
κάθε στιγμή η ηδονή
αμαζόνα περήφανη
στα στήθια σου καλπάζει

στ'ανθοπλυμένα σου μαλιά
κρέμασα τα γιασεμιά της νύχτας
αρώματα του πόθου

αλυχτάει ο νούς..

ομορφοκάμωτη νεράιδα
του πόνου μου καταλύτρα
σεριανάς ΓΥΝΑΙΚΑ ανεμόχαιτη
στ'αλώνια της ψυχής μου

καλογεννήτρα η μήτρα σου
γέννησε την ζωή μου..

ΕΣΥ ΠΟΥΘΕΝΑ

Αγρύπνια.

μονόλογοι

στο μονόπρακτο

της αποθυμιάς,

εσύ πουθενά

ούτε θεατές,

κρυώνω

μαζεύω τα χέρια

στο στήθος

κουλουριάζομαι,

κατρακυλώ

από τοίχο σε τοίχο

στο παγωμένο κελί

της μοναξιάς,

κλαίω

σκουπίζω με την αντίστροφη

τα δάκρυα

ψυθιρίζω

παραμιλώ,

λέω το όνομά σου

διαρκώς λέω το όνομά σου

σε χίλιους τόνους

με χίλιους τρόπους

εσύ πουθενά,

ακούς,ακούς..

αλάνι ο νούς

αλητεύει στο κορμί σου

κλέβει

τα απαγορευμένα σου,

παραλογίζουμε,

δες

μια κατακόκκινη μαργαρίτα

φύτρωσε

στο τοίχο του κελιού,

την ξερίζωσα

σκόρπισα τα φύλλα της

γύρω,

μ αγαπάς- δεν μ αγαπάς

δεν μ αγαπάς,

μια κατακόκκινη ηλιαχτίδα

μου τρύπησε το στήθος

αίμα,

βραδιάζοντας-ΞΗΜΕΡΩΣΕ,

εσύ πουθενά..