ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο ίσκιος του έρωτα,
ο ίσκιος της αγάπης,
ο ίσκιος της ζωής,
όλα ίσκιος,
το αληθινό απών,

μοναχά η θλίψη
έχει πρόσωπο,
χιλιάδες πρόσωπα,
απουσίας-ανημποριάς
απόγνωσης-απώλειας,

στα μισοσκόταδά της μάχομαι,
κόντρα ρίχνομαι στον ποταμό,
ανεβαίνω και γκρεμίζομαι
ανεβαίνω και γκρεμίζομαι,
ύστερα πάλι από την αρχή,..

πιάνομαι από τα κλαδιά της ελπίδας,
άλλα σπάνε,άλλα λυγάνε,
κανένα τους δεν με τραβάει στην όχθη,

γράφω στο νερό
τον επίλογο,

"όλα ίσκιος"

κι ο θάνατος ίσκιος..

ΤΟ ΜΑΡΑΖΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Πόσο με πληγώνει
τούτη η σιωπή,
κίτρινα φύλλα
τα λόγια σου τα ειπωμένα,
ψες λουλούδια ανθισμένα
στους κήπους της καρδιάς,

έλεγες πως μ'αγαπάς,

στην θάλασσα τα σκόρπαγα
να γιομίσει τον κόσμο
με το άρωμά σου,
γήτευα με τούτα
τις αναποδιές,
γλυκολάλητες καμπάνες
στις δικές μας τις χαρές,

έλεγες πως μ'αγαπάς

μια σπιθαμή γινότανε
η απόσταση,
οι θάλασσες και τα βουνά
ζωγραφιές μοναχά στον χάρτη,

πόσα σκαλοπάτια
έχει τούτη η σιωπή;
σε ποιά άβυσσος με πάει;
το μαράζι του έρωτα
τύλιξε με το μαύρο πέπλο του
τον ήλιο,
παντού σκοτάδι,πάντα σκοτάδι,

αρίζωτος είμαι χώρια σου..

ΒΡΩΜΑΕΙ Ο ΑΕΡΑΣ

Καταστρεμένες ζωές
φερμένες από την κόλαση
της ελπίδας,
έχει και η ελπίδα κόλαση,
είναι αυτή που σκοτώνει τα όνειρα
πριν γεννηθούν,
ονειρευόσουν
πλάι στο ποτάμι,
από τον ίσκιο κάτω του πλάτανου,
μέσα στην λουλουδιασμένη σου αυλή,
στα παραμύθια της γιαγιάς,

νέο κορίτσι ονειρευόσουν,
πήρες την μεγάλη στράτα
για το όνειρο,

σουρούπωνε..
γκρίζο έλεγες είναι
θα ξημερώσει,
προχώραγες,
μα κείνο κράταγε σε μάκρος,
συνέχιζες,
αντίς για την ανατολή που καρτέραγες
σε πρόλαβε η ζωή,
σε φίλεψε με λίγο από θάνατο,
σε ξεγέλασε και κείνη η τσιγκάνα
που είπε πως θα ζήσεις
ως τα βαθειά σου γεράματα,
ψέμματα,
σε ξεζούμισε στα εικοσιδυό σου,
σε έβαλλε στο κάδρο του τρόμου,
τότε αποκαλύφτηκε και το σάπιο πρόσωπο
μιας ξεφτιλισμένης κοινωνίας,
οι γαμιάδες της είδαν και φοβήθηκαν
το δικό τους σάπιο πρόσωπο,
οι γαμιάδες σου
αυτοί που γάμαγαν την ψυχή σου,
τρέξαν να κρυφτούν στους υπονόμους
της υποκρισίας,
η ανευθηνότητα της μαγκιάς,
χωρίς προφυλαχτικό η μαγκιά
χωρίς προφυλαχτικό και η ζωή,

βρωμάει ο αέρας..

ΣΗΜΕΙΑ ΣΤΙΞΗΣ

Πως γίνεται
να σου κρύβει την θέα
προς την θάλασσα
ένας τόσο δα
μικρός βασιλικός;
δεν λέω
καλός είναι,
μα ξανοίξου στα πέλαγα
το αναπάντεχο νοιώσε,
γέμισε τις λευκές σου σελίδες
με ερωτηματικά,θαυμαστικά,
κόματα,τελείες,αγκύλες,
παρενθέσεις,..

σαν τελειώσουν
τα σημεία στίξης
ξαναγύρνα πάλι
στον ίσκιο του βασιλικού
με την θάλασσα μέσα σου,..

ταξίδεψες την ζωή σου..

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ

Το ρολόι έσταζε τις ώρες του
στης μοναξιάς την κρύα παλάμή,
αργά,βασανιστικά,
δήμιος που στα χέρια του κρατά
την χάρη ζωής,
κινηγημένες οπτασίες
με κομένα χέρια
χορεύουν τον χορό
της ουτοπίας,
γυμνώθηκαν  οι πειρασμοί
αβάσταχτο να κάνουν το μαρτύριο,
σαλεμένος νούς
αφουγκράζεται της ερημιάς
τους ήχους,
στο κάδρο του παραθύρου
ο ίσκιος της απουσίας,

αλόγιστο και τούτο το φεγγάρι,

στο περβάζι του
ο μικρός βασιλικός μοναχά
ληστεύει ελπίδες,
σε θωρεί αλαφροφόρετη
στην προκυμαία εκείνου του λιμανιού
όπου προσάραξαν τα όνειρά μου..

ΑΔΕΙΑ ΖΩΗΣ

Στο κατάστρωμα της θλίψης
κοιμούνται,΄σερνονται,βαριανασαίνουν
τα χαμένα όνειρα,
ξέμειναν πίσω,
ιαχές ψεύτικες
τα παραπλάνησαν,
από σπασμένες κουπαστές
προσπαθούν να κρατηθούν,
γύρω τους μολυσμένα λόγια
επιτήδειων φονιάδων συνείδησης,
χλωροφόρμιο αναισθησίας
παράλυσης,
παραλυμένα αύριο
από ελπίδες ξεκοκαλισμένα,
καμουφλαρισμένες υποσχέσεις
ταξίματα σωτήρων,
αφού σου κόψανε το ένα σου πόδι
υπόσχονται να σου σώσουν το άλλο,
ψέμματα,
κι αυτό ψέμματα,
εγώ όμως δυό πόδια είχα
και μια ψυχή που βρόνταγε
στα στήθη,
αυτή που να μην ακουστεί φοβάται
δεν είναι δική μου,
ούτε δική σου είναι,
κτύπα το πόδι σου
να σειστεί η γής,
την ΑΔΕΙΑ ΖΩΗΣ
την δικαιούσαι
δεν την επαιτείς..

ΕΛΛΕΙΨΗ

Απέραντη θάλασσα,
ονειροτάξιδες σκέψεις
καίκια του έρωτα
πάνω της χορεύουν,
στου πόθου τον ρυθμό
λικνίζονται,
σαν ερωτευμένοι γλάροι
με τις αμαρτίες
ζυγιάζονται στα πέλαγα,
ξεγυμνώνουν τα πάθη τους
ζητούν να ζήσουν..

ένα δάκρυ βαρύ
σαν απουσία
στάλαξε μέσα της,
φουρτούνιασε..

πέρα μακριά,
στην Αλόννησος
την Κρήτη
τον Ατλαντικό,
εδώ
στην αντικρινή ακτή,
τι σημασία έχει,
μαβιά σύννεφα
σκυθρόπιασαν την χαρά μου,
η απουσία σου,
πάλι η απουσία σου,
πόσο θα αντέξω..

ΕΙΣΑΙ Η ΓΗ

Σε περίμενα,
το κάλεσμά σου
γιόμισε την ύπαρξή μου,
οι αλυσίδες μου
γίνανε φτερά,
ξεφαντώνω με το τραγούδι
του τζίτζικα,
τι όμορφο ακούγεται;
σ'αγαπώ,
ένα κλωνί βασιλικού
όλος ο παράδεισός μου,

διπλοπόδι κάθισες γυμνή
επάνω στην καρδιά μου,
την ζεστασιά σου νοιώθω,
η μήτρα σου
με ρίζες σου την γέμισε,
ανθοβολώ και μαραίνουμε
όπως εσύ,
ζω και αναπνέω
όπως εσύ,
θλίβομαι και χαίρομαι
όπως εσύ,
μερώνω και σκοτεινιάζω
όπως εσύ,
μόνο..
μόνο όταν χουφτιάζω το στήθος σου
κατακτητής γίνομαι
ολάκερης της γής,
είσαι η ΓΗ..

ΓΥΝΑΙΚΑ

Καρποβολάς χαρές,
η μυσταγωγία του έρωτα
στον ναό του κορμιού σου
λάτρες σου γεννάει,

επαναστάτες εραστές
στα πόδια σου
τα όπλα τους καταθέτουν,

σε τρυγούν και άτρυγη μένεις,

ατέλειωτη,
ανυπότακτη,
εξουσιάζειςτην ζωή,

γεννάς
δίνεσαι
αφαιρείσαι
όλα εσύ,

θάλασσα και ουρανός,

οι ροδόνες σου
ο παράδεισός μου,

ΓΥΝΑΙΚΑ..

ΚΑΠΟΤΕ

Κάποτε δεν μπορεί
θα λευτερωθούν οι σκέψεις,
κάποτε το θρόϊσμα των φύλλων
άνεμος δυνατός θα γίνει,
θα παρασύρει κείνους
τους ακανθώδεις θάμνους
που τρυπούνε τις ψυχές,
κάποτε δεν μπορεί
το παράπονο οργή θα γίνει,
θα ισιώσει τις σκυφτές τις πλάτες,
κάποτε η σιωπή
που τ'απόβραδα τριγυρνά
στις γειτονιές του κόσμου
κραυγή θα γίνει,
θα ξεμπροστιάσει την αδικία
που είναι κρυμένη
πίσω από τα κλειστά παραθυρόφυλλα,
κάποτε δεν μπορεί
οι λεηλατημένες ζωές
θα βάλλουνε πλάτη
κόντρα στην απόγνωση,
κάποτε,
κάποτε δεν μπορεί,
το ματωμένο χάραμα
δεν θάναι από τους τυρανισμένους
της γής,
μα θάναι κόκκινο
επειδή θα γενιέται
το πάθος για ΖΩΗ,
κάποτε,
τι κάποτε,
ΧΘΕΣ..

TATOYAZ

Yπνοβάτης της ζωή μου,
ζω για το ακάτεχο
για το αδοκίμαστο,
αποπλανώ την ελπίδα,
πίσω από μαύρα παραβάν
αναστεναγμός ουτοπίας,
σε περιμένω,
πού,πότε,
περιφέρομαι μέσα στην απουσία σου,
μισός,
μισός,
το άλλο μου μισό
η παρουσία σου
εσύ,..

χάραμα
σκοτάδι πάλι,
λείπεις,
τα τριαντάφυλλα
ξεψυχισμένες μου λένε καλημέρες,
τα φύτεψα για σένα,
πλημύρισαν οι στράτες
από απελπισία,..

υπνοβατώ
έξω από την ζωή μου,
κρυώνω,
λείπει η ζεστασιά της ανάσας,
κουλουριάζομαι
στις γωνιές της μοναξιάς,..

φανερώσου,
μπορώ να ακούσω τα βήματά σου
από μίλια μακριά
μέσα στην οχλοβοή του κόσμου,
μέσα στην θύελλα του ανέμου
ξεχωρίζω την αύρα
από το ανοιγόκλειμα των βλεφάρων σου,.

άγγιξέ με,
αστραπή ζωής το άγγιγμά σου,
τατουάζ ανεξίτηλο
στο στήθος μου,
βαθειά χαραγμένο,..

στις ράγες του τρένου
της προσμονής
άφησα τα ίχνή μου,
ακολούθα τα,
μη χαθείς αγαπημένη μου..

TOΣΟ ΑΠΛΗ.

TOΣΟ ΑΠΛΗ..

Μη διστάζεις,
τόσο απλό
τόσο αληθινό
είναι να πείς
σ'αγαπώ,
αν δεν μπορείς
πες δίψασα,
έρχομαι να σου ζητήσω
ένα ποτήρι νερό,
θα καταλάβω πως μου λές
σ'αγαπώ,
σ'αγαπώ,
θα φανεί στο λίκνισμα της περπατησιάς σου,
στπ πετάρισμα των βλεφάρων σου,
στο αγέρι της ανάσας σου
που θα γεμίσει την κάμαρα,
θα το καταλάβω από το φως της νύχτας,
από το τέλος του μαρτυρίου,
από το κόκκινο φιλί σου
στον σταυρό της απουσίας,
τόσο απλή η λύτρωση..

(πες δίψασα)..

ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΟΥΣ

Σάπια υπολείματα
σκοτάδια οι μέρες,
απαίδευτοι γραφιάδες
γινήκαν βασιλιάδες,
οχετοι έπαρσης
ψεύτικοι σταυροί
μαρτύριο τάχα πόνου,
νοιάζονται λέει
γελοιότητες,
τρωκτικά της ζωής
αφαίμαξαν την χαρά
αγωνία,φτώχεια,
κρυφτούλι με το αύριο,
της εξαθλίωσης βρυκόλακες,
λόγια ασήμαντα
πέτρες σε άγονα χωράφια,
θα μας σώσουν
πως,
δεν καρπίζουν οι πέτρες,
κάναν τις προσδοκίες μας θηλιές..
καιρός,
είναι καιρός,
φως-ήλιος,
να λαμψουν οι μέρες
να γιατρευτούν οι πληγές,
τιμωρία!
ΞΕΧΑΣΤΕ τους
σαν ανα μην υπήρξανε ποτές..