ΕΡΩΝΙΑ

Σήμερα μ'αρνήθηκες,
έστιψες την πανσέληνο
και την έκανες φαρμάκι
στα χείλη μου,
τελείωσα,
γυρίσανε τώρα
ανάποδα τα ποτάμια,
οι κορυδαλοί λένε
το μοιρολόϊ του στεναγμού,
τσαλακωμένα λόγια
πίσω από τον φράχτη
του ανεξήγητου,
ναυαγισμένες επιθυμίες,
ματωμένα όνειρα,
διαγραφές ελπίδων,
μαραζώματα πόθων,
η νύχτα η ανέραστη
στρογγυλοκάθισε στην ψυχή,
στο έρημο δωμάτιο
οι σκέψεις πάγωσαν..
δεν θα ξεστρώσω το κρεβάτι
μαυροφόρεσε ο έρωτας,
ξέντυσα την χαρά
από νύφη..
λείπεις,
η λύπη φοράει
τα βραχιόλια της μοναξιάς,
ειρωνία!
κάτω από τα μπαλκόνια της αγάπης
κρύα λόγια,
δυό ξένοι
που κάποτε
αγαπήθηκαν πολύ..

· · 

ΠΡΟΣΕΧΕ

Σβυσμένα χαμόγελα,
απελπισμένες ζωές,
γκρεμισμένα καταφύγια
ονείρων,
χαμένα αύριο,
σημάδι
σε αφύλαχτες ψυχές,
φόβος
θα φτάσει το ψωμί;
κυνήγι χαράς
σε δρόμους έρημους,
κρυμένη-απούσα η ζωή,
δεν ζευγαρώνει
δεν αμαρτάνει
δεν γλεντάει,
μοναχά πονάει,
λυγάει,
σκυφτή ξεστρατίζει
από τον δρόμο του εμείς,
σέρνεται στον δρόμο του εγώ,
να σώσω το κουφάρι μου εγώ,
κρύβω στην φούχτα
το σημείωμα,
ΠΡΟΣΕΧΕ
ΠΡΟΣΕΧΕ,
τρόμος το πρόσεχε,
μη μιλάς
μην αντιδράς,
προσέχω,
αφήνω τον πλαϊνό μου
να πεθάνει άστεγος της ζωής
στο κρύο παγκάκι
της ανημποριάς,
πρόσεχε,πρόσεχε,
αποτραβήξου
κάνε στην άκρη,
δεν είναι η ώρα
της ζωής σου
τώρα είναι η ώρα
να σώσουμε το σύστημα,
έχε τον νού σου
να σε φτάσει το ψωμί
ακριβή η ζωή σου
ζείς,
μας στοιχίζει ήδη αυτό,
πρόσεχε...

όχι δεν προσέχω,
εσείς θέλεται ναυάγια
σε μιά θάλασσα αγωνίας
και τρόμου,
εμείς θέλουμε
γερά σκαριά
να πλέουμε σε θάλασσες
ονείρων..

ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ

Νυχτώνει,
πίσω από τις λεύκες
θροϊσματα σιωπής,
κρατάς την ανάσα,
ακούς τα βήματα
της μοναξιάς,
μη φοβηθείς
μή ταχύνεις το βήμα σου
έτσι κι αλιώς
θα σε προφτάσει,
είσαι μόνος,

δάκρυα,
ένα φυλλαράκι
σου χάιδεψε το μάγουλο
πέφτωντας,
δεν ήταν χάδι
χαρακιά ήταν,
αν ήταν χάδι
θα σε νανούριζε
πέφτωντας,
εκείνο σε πλήγωσε,
σε φωνάζει η ουλή
της μοναξιάς
είσαι μόνος,

βρέχει,
μερικές φορές
τα πολύχρωμα όνειρα
ξεδιάντροπα σε ξεμπροστιάζουν,
τα ξεβάφει η βροχή,
μένει της θλίψης
το μαύρο
με μιά απόχρωση λιλά
του γιατί
και πολύ από το μώβ
της εγκατάλειψης
είσαι μόνος...

όμως αύριο,
αύριο
δεν θα είμαι μόνος

θα ρθείς  το ξέρω,


ένας σου κτύπος
στο εξωθύρι
θα γεμίσει την ψυχή μου
με αρώματα του έρωτα,
θα γλυκάνει η πανσέληνος,
θα πιώ τα δάκρυα
της προσμονής
να ξεδιψάσω,
θα ξελογιάσω την ζωή
στο πλάι σου,

πίσω από το όμο του έρωτα
σε βλέπω να έρχεσαι
αγαπημένη μου..

ΟΥΤΟΠΙΑ

Αγκυλώνει της απουσίας το ρόδο,
σταλαγματιά πόνου
σε στρωμένα σεντόνια
η γιορτή της μοναξιάς,
σβυστό το λυχνάρι,
αφουγκράζεσαι το κενό
του χαμένου σου μισού,
το κάνεις όλο
με την δική σου απώλεια,
καρφώνεις με την παλάμη σου
φτιασίδια ψεύτικα του έρωτα
στον τοίχο της απελπισίας,
ματώνεις,
πονάς,
αντέχεις,
καρτεράς τον γυρισμό,
λίγο ακόμα,
λίγο ακόμα,
πόσο πολύ είναι το λίγο!
διαβαίνει στο λίγο η ζωή,
απουσία του γυρισμού,
αυταπάτες,
η ουτοπία του ανεξόφλητου,
αν δεν αφήνει
χνάρια επιστροφής
ποτέ δεν κράταγε μπογιές
για να τα χρωματίσει..
ξεκίνα,φύγε,
ξεδίψασε
με το τελευταίο σου δάκρυ.

‎..παίξε στο πιάνο
την αρμονία της ζωής
με όλες σου τις αισθήσεις,
αν δεν μπορείς
σπάσε τα πλήκτρα
ή θα νικήσεις
ή θα νικηθείς,
άπραγος
μοναχά μη στέκεις..ν.κ.

ΦΛΑΣ

Τις πεθυμιές της νύχτας
τις γονάτισε
ο σταυρός της απουσίας,
λείπεις,

συλλογάται η φαντασία
σκαρφαλωμένες ηδονές
στο ξέσκεπό σου πόδι,

γλυκοφιλήματα του έρωτα
αχνίζουν στο κορμί σου
κι εσύ να λείπεις,

λάμψη της σκέψης
θεϊκή
της συνεύρεσής μας
η στιγμή,

φλάς
στο μισοσκόταδο
της μοναξιάς,
η φωτογραφία
ξαπλωμένο έχει
το μισό γυμνό σου σώμα,
το άλλο σου μισό
σκεπασμένο
από τον ίσκιο της απουσίας,

κι εγώ πονάω..

ΑΠΟΥΣΙΕΣ-ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ

Φοβάσαι,
τι φοβάσαι,
μιλάς
σωπαίνεις
κλαίς,
σε σκοτεινές κάμαρες,
μοιρολογείς τον χρόνο
που χαρίζεις
σκοτώνοντας τον εαυτό σου,
σφίγγεις τις γροθιές
θ'αντέξω,
όχι,
ψύθιρος
κραυγές
άδειο βλέμμα,
βήματα νεκρά
στο άδειο δωμάτιο,
πάνω-κάτω
πάνω-κάτω,
άδειοι τοίχοι,
φως,
πουθενά φώς,
καρφώνεις τον πόνο
στο πάτωμα,
τον καθαγιάζεις με δάκρυα,..
κάποια στιγμή
μιά δέσμη
φωτίζει ένα καδράκι,
μιά κόρη μέσα του
μιά κυρά
σου χαμογελα,
μπορεί και να είναι πουλί,
ή πάλι ένα βατράχι
τι σημασία έχει
δεν είσαι μόνος,..

μιλάς,
σωπαίνεις,
φοβάσαι
τι φοβάσαι,
πνίγεις τους έρωτες
σε ψεύτικες ανάσες,
ζωή εικονική,
απουσίες,
ανοίγεις τα στήθη
στην ρόγα βυζαίνει η ντροπή,
πονάς,
πονάς,
ξέσπασε επιτέλους
άσε να βυζάξει ο έρωτας
άσε να βυζάξει η ζωή
περηφανέψου,
ζώ,
όπως θέλω,
αυτών που αγαπώ
παίρνω παρουσίες,
είσαι εδώ
δόσ μου το χέρι σου
σ'αγαπώ..

ΧΑΡΙΣΜΑ

Πότε πόρνη
πότε αγία,
θεατρίνα ο έρωτας
στην σκηνή της ζωής,
ρόλος ο ίδιος,
μόνο τα σκηνικά αλλάζει,
τα κατωσέντονα,
για πουλημένους έρωτες,
για αγορασμένους έρωτες,
για προδομένους έρωτες,
για χ α ρ ι σ μ έ νο υ ς έρωτες,
μόνο του χαρισμένου έρωτα
είναι υφασμένα από μετάξι,
εκείνο της αγάπης,
τα άλλα πονάν,
στάμπες πληγών είναι γεμάτα,
και κηλίδες από ψυχές
που αιμοραγούν,
και με τέρατα πάνω τους
από άταιρους έρωτες,
και ίχνη από άνοιωστους,
και χαρακιές από τους προδομένους,
στις ζάρες τους
έχουν κρυμένες τις ντροπές,
και τα κρίματα,
και τα πονέματα,..
χάρισέ με μια στιγμή σου
αγαπημένη μου,
στάξε πάνω τους
μιά σταγόνα από την ζωή σου
να αγιάσει η αμαρτία
να ζήσει η ζωή..

ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟ S

Γέμισες
τις αποσκευές σου
με την ζωή μου,
έφυγες,
στον καθρέφτη μπροστά
ξερνώ τα λάθη,
τα δικά μου,
τα δικά σου,
τα δικά μας,
το χρυσόψαρο του έρωτα
τρελαίνεται στην γυάλα
του γιατί,
εξω πηδά,
αυτοκτονεί
πριν το προλάβει
η μοναξιά,
γέμισες
τις αποσκευές σου
με την ζωή μου,
έφυγες,
αδειανός
μπροστά στον καθρέφτη
κοιτώ τα δάκρυα
να χαράζουν τον πόνο
στο πρόσωπο,
πήγα να γράψω
στον καθρέφτη τέλος,
το ς
δεν γράφονταν με τίποτα,
τόσο δύσκολο
μιά λυγισμένη ισάδα,
μα κείνη εξ επίτηδες
ήταν λυγισμένη,
μαρτύραγε
πως η αγάπη,
ο έρωτας,
Η ΖΩΗ,
αν ισάδα είναι
χαμένη είναι,
φώναζε,
έχω στροφές έλεγε,
γκρεμούς
ανηφόρες-κατηφόρες,
δείτε με,
έχω λιμάνια,απανεμιές,
κορυφές,..
όλα αυτά στο τελικό
το ς..
μην το βάζεις αγαπημένη μου..

ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ ΠΙΣΩ

Μην κοιτάξεις
πίσω,
πίσω είναι το χθές
και ο χρόνος
που σου έκλεψε
ο θάνατος,
πίσω είναι
η ομορφιά του σήμερα,
ανάμνηση;αναπόληση;
περασμένα?
μην κοιτάξεις πίσω,
πίσω είναι
το κρυφό μειδίαμα
από τις μέρες
που δεν έζησες,
τα ορφανά του πόθου
του πάθους,
της λαχτάρας
της δικής σου αυτοκτονίας,
μην κοιτάξεις πίσω,
πίσω είναι
οι ματωμένες από την αγιοσύνη
αμαρτίες
που δεν πρόκαμες να ζήσεις,
πίσω είναι
ο επιτάφιος των ονείρων σου
στολισμένος με στιγμές
νεκρανάστασης της ζωής σου,
μην κοιτάξεις πίσω,
πίσω είναι
έτσι ή αλλιώς
οι μέρες που διάβηκαν,
μόνο..μόνο
να μην λυπάσαι
γι αυτές,
περήφανος
πίσω σου να στρέφεις
την ματιά
γιατί λεύτερες πεθάναν
στον αέρα
από ζωή γεμάτες,
μην κοιτάξεις πίσω,
φίλα με πάθος
την επόμενη στιγμή,
κέρδισέ την
κάνοντάς την
ωραίο παρελθόν..

ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΜΙΚΡΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Στης θάλασσας
την φεγγαρόστρατα
ένα κόκκινο
άφησα τριαντάφυλλο
σε σένα
η αγάπη να το φέρει,
μαγεμένος νούς
ομορφιά και απελπισία,

από τον μαστό
της μοναξιάς
αχόρταγα βυζαίνει
η πίκρα
λείπεις,
του έρωτα
οι αγέννητες στιγμές
του νού
εξωμήτριες συλλήψεις,

από τα λόγια σου
πλανεμένος
μυστικά αφανέρωτα,

με σκέφτεσαι λές,
παίρνω κουράγιο
να συντρίψω το ακάτεχο,
λείπεις
σε θέλω,
μικρές εξομολογήσεις
με σκέφτεσαι λές
περπατάς και στάζεις ηδονές,
σε σκέφτομαι λέω
φορτώνομαι τις αμαρτίες
που δεν έζησα μαζύ σου..

χάραξε η αυγή,
κοιτώ την θάλασσα,
κάτι στραφτάλια πάνω της
τα δάκρυα είναι
του ανεκπλήρωτου έρωτα,
θα περιμένω..

ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ

Πίσω από τις σάπιες γρύλιες
του παραθύρου σου
κοιτάς την ζωή..
σκυφτή, καμπούρα
κουβαλά στην πλάτη της
τα απωλεσθέντα σου,
με τα άσαρκα δάχτυλα
σέρνει τα χαμένα σου όνειρα,
ασήκωτο βάρος,
κοιτά το ανηφόρι
με το πένθος στα μάτια..
μαυροφόρεσε
για τους αδικοχαμένους
έρωτες,
δεν έχει δάκρυα
την στέγνωσαν οι απουσίες
οι μέρες που χάθηκαν
οι ανέραστες νύχτες
οι αμαρτίες που δεν έζησε
η ελευθερία που δεν διεκδίκησε..
θα προκάνω είχε πεί,
νόμιζε πως τα φεγγάρια
έχουνε πάντα πανσέληνο
τώρα κείνο το κυρτό χρυσαφένιο
συρματάκι τους
της γρατζουνάει διαρκώς την ψυχή
την ματώνει,
πονάει,
δεν κλαίει
ξέρει πως δεν έχει δάκρυα,
μονάχα που και που
κλωτσάει την πέτρα
παίρνει δύναμη,
ισιώνεται,
αντε γαμήσου,
ψύθιρος;
κραυγή;
άντε γαμήσου
το έιδωλό της είσαι,
ένα βήμα μπρός
και θρυματίστηκε ο καθρέφτης
λευτερώθηκα
θα ζήσω..

ΟΙ ΣΤΑΥΡΟΙ

Δεν έχω πια σταυρούς
να στολίσω τα θαμένα όνειρα,
απόβραδο,
μόλις έχει σκτεινιάσει,
μικρά φαναράκια
καντηλέρια του θανάτου
μαρτυρούνε τον χαμό,
ζώντα φαντάσματα
ανάμεσά  τους εμείς,
ησυχία,
απόλυτη ησυχία
δεν ταράζουμε τους νεκρούς,
η κραυγή του πόνου
πνίγεται στα χείλη,
τα δάκρυα κυλάνε μέσα μας
μη τυχόν γίνουν ποτάμια
και ξεχερσώσουν τα όνειρα,
και αναστηθούν οι νεκροί,
και κυνηγίσουν τους φονιάδες,
δεν έχω πια σταυρούς
να στολίσω τα θαμένα όνειρα,
τα καρφώνω τώρα στους βράχους
με τις πρόκες της προδοσίας
σαν τον εσταυρωμένο,
εκεί αντέχουνε τριήμερα ζωής,
εκεί υπάρχει
της ανάστασης η ελπίδα,
δεν θέλει πολλά
λίγο φώς,
λίγο κουράγιο,
λίγο χαμόγελο,
ένα λουλούδι,
θα γίνει το θάμα..