ΞΕΝΥΧΤΩΣΕ

Ξενύχτωσε..
μαύρος ο ουρανός
βροχή
κρύο
βύζαγμα πόνου
μοναξιά
ατέλειωτο γράμμα
ζωή
που έμεινε πίσω,
ασφοδίλια
κυνηγάς μνήμες
δακρύζεις
άραγε φοράς ζεστά;
φτερούγες τσακισμένες,
ξενύχτωσε
θαμποχάραμα
αγωνία
ο ήχος της βροχής
αναφιλητό σιωπής
μίλα
μίλα αγαπημένη μου
παρθένα πάλι
νιογέννητων ονείρων
πολλά γινήκανε
τ'αμπάρια της θλίψης
πολύ πίκρανε η ζωή
ένα χέρι να βρεθεί
να σκεπάσει με χάδι τους ώμους
να ξημερώσει..

ΑΣ ΛΕΙΠΕΙΣ

Φορές-φορές
βαθιά σε κοιτώ στα μάτια
ας λείπεις
ας είναι μπλαβί ο ουρανός
ας είναι μπλαβιά και η ψυχή μου
ας είναι νύχτα,
το υπόστεγο στάζει
απουσία
οι κούπες του ουρανού
παράπονο γεμάτες
δάκρυα
φορές-φορές
βαθιά σε κοιτώ στα μάτια
ας λείπεις
το αδηφάγο κενό σου
το κάνω χθες
όμως πάλι ουρλιάζουν
οι λύκοι
στερημένη αγάπη,
κάτω από το βαμβακερό σου φόρεμα
στην παλάμη μου κρατώ
το στήθος σου
ανασαίνει
ανασαίνω

ας λείπεις..

ΥΠΟΓΡΑΦΗ..

Στο κονάκι της ερημιάς
το φως της παλιάς λάμπας
στο περβάζι τρεμοπαίζει του
παραθυριού
σκιές γλείφουνε τις πληγές
της απουσίας
σκιά και εγώ
θωπεύω καμπύλες του κορμιού σου
σκιρτήματα ανιχνεύω της ψυχής σου,
τόση ερημιά!
το γρατζούνισμα μοναχά
από τον ανατριχιαστικό ήχο
της σιωπής
τόση μελαγχολία
για μια λαχτάρα που δεν έζησες
τόσοι κόμποι στο λαιμό
για ένα σ'αγαπώ που δεν ειπώθηκε,
σκιά και εγώ
στεριώνω με το άλλο μου χέρι
εκείνου που αιτείται
υπογραφή παραίτησης,

υπογράφω ανυπακοή
ώσπου οι σκιές να γίνουν φως
ΕΣΥ..

ΚΡΑΤΑ

Κράτα την ξαγρύπνια σου
λίγο ακόμη
του πελάου άκου την βουή
το θρόισμα των νυχτερινών
αναμονών
κάτω από τα κλειστά σου βλέφαρα
ξεσπούν επαναστάσεις
του έρωτα και της ζωής,

κράτα
κράτα την ξαγρύπνια σου
λίγο ακόμη
των ελλειμμάτων κοίτα τις σκιές
του φθινόπωρου κίτρινα φύλλα
χιονιάς η απουσία
το χνώτο όμως στο παράθυρο
ζωή το ζωγραφίζει
μόνο οι ησυχασμένοι χάνονται,

κράτα
κράτα την ξαγρύπνια σου
λίγο ακόμη
μαζί θα μοιραστούμε την ζωή
αγάπη που δεν χαρίζει χάνεται

ξημερώνει..

ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ

Ροδόχρωμα σύννεφα
τον ουρανό έντυσαν με πέπλα
πλαγιάζει ο ήλιος
στο στρώμα της απουσίας σου
πλαγιάζει η ψυχή μου
τους στεναγμούς μου
αφουγκράζεται η νύχτα
στέκεται εβένινη
στις ακύλιστες ώρες της,

πίσω στα σύννεφα
είναι κρυμμένες οι αμαρτίες
του έρωτά μου
πήγαινε καλή μου εκεί
σήκωσε τα πέπλα
έμπα μέσα τους
ξάπλωσε γυμνή στο πιο αμαρτωλό
μην φοβηθείς
όλα μετάλαβαν αγάπη,

καλή αντάμωση..

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Ένα χέρι ανάλαφρο
στον ώμο ακούμπησε
της μοναξιάς μου,
γύρισα..
το σκοτάδι μου πηχτό
είδα όμως την μορφή της
είδα πως με χαμογέλασε
άφησε μια ελπίδα
στην χούφτα μου
στ'ακροχείλι μου ένα φιλί
εσύ..
νεράιδα αιθέρια
όνειρο,
έφυγες στ'ακροδάχτυλα πατώντας
πόσο πόνο
φέρνει τούτη η σιωπή..

ΤΟ ΑΣΚΗΤΑΡΙΟ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Στο ασκηταριό της μοναξιάς
μαυροπούλια της ψυχής
φωλιάζουνε στις κόχες
ξερός ο τόπος,
ξεριζωμένα σ'αγαπώ
αγκαλιάζονται με την σιωπή
σιωπά και η ζωή
τυράννια,

άθεος της απουσίας
ονειρευόμουν έρωτα
τ'αραχνούφαντο τίποτα
στο κορμί σου
την προσμονή σου
πίσω από την κλειστή την πόρτα
μου τα έταξες
θυμάσαι;

στο ασκηταριό της μοναξιάς
μαζεύω την ψυχή μου
κάτω στο πότάμι
θα την ξεπλύνω από την γύρι
των αναμνήσεων
νυχτώθηκε η αναμονή
στο μισόφως του φεγγαριού
γράφω  μια λέξη
την αφήνω στον άνεμο

"αγαπημένη" 

ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Στις κορυφές
των δαχτύλων μου πηδάς
μήτε όραμα,μήτε οπτασία
παρά ανάγκη,
ανάγκη να σε θωρώ
άλλο δεν έχω
αλαφροφόρετη
δεν υπάρχει μοναξιά
όμως πεισμώνω
πεισμώνω στον χρόνο
στου αιώνα το αύριο
στρώνω κόκκινα τριαντάφυλλα

για σένα..

ΤΑ ΧΑΛΙΚΑΚΙΑ

Μη λες τίποτα
μην φοβάσαι
αυτό το μαύρο σύννεφο
που σκεπάζει το φως μας
από τις πικραμένες ανάσες μας είναι,
το ξέρω
λυπάσαι που δεν ειδωθήκαμε ακόμη
κι όμως
μέσα στις κόρες των ματιών μου
βασιλεύεις
κρύβομαι στις σκιές των δικών σου ματιών,
τα βράδια σου μιλώ
μπλέκω τα δάκτυλά μου στα μαλλιά σου,
καθισμένος στην άκρη του κρεβατιού
σε γυμνώνω
πετώ από πάνω σου τις προσμονές
τις ανήθικες εκμυστηρεύσεις σου
σε γεύομαι
γονατίζω μπρος σου
δεν είναι προσευχή
είναι αγάπη
σε αγγίζω
σε χαϊδεύω
σε χορταίνω
τρυγώ τις αμαρτίες σου,
μην λες τίποτα
ακυρωμένη είναι η απόσταση
συνωμότης μας ο χρόνος
σ'αγαπώ
τα χέρια σου
τα δάχτυλα
τα σκέλη σου
όλα τα αγαπώ
ασήμαντη η απόσταση
δεν θα παρεκκλίνω ούτε σπιθαμή από τον δρόμο
μαζεύω όλα τα χαλικάκια που άφησες
θα σε βρω

σ'αγαπώ..
  

ΠΡΙΝ ΣΒΗΣΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Με μια παρθένα τρυφερότητα
θέλω να ξαναδώ τον κόσμο,
όμορφο..
χωρίς οβιδότρυπες
χωρίς καμένες εκτάσεις
χωρίς καμένες συνειδήσεις
χωρίς πείνα
χωρίς σακατεμένα παιδιά
ψυχή και σώμα,

κοιτώ τα μάτια σου
μέσα τους λάμπει ο παράδεισος
και η οργή
για το σακάτεμα των παιδιών λες,
χείμαρροι ξεσπούν
τις εύφορες ποτίζουνε
κοιλάδες της ελπίδας
το διψασμένο χώμα
του αγώνα,

με μια παρθένα τρυφερότητα
θέλω να ξαναδώ τον κόσμο
όμορφο..
σαν όταν γεννιέται ένα παιδί
σαν όταν ανθίζει ένα λουλούδι
σαν όταν το φιλί κελαϊδεί
στα χείλη της αγαπημένης
σαν την ΖΩΗ,

αγάπα με..

αγάπα με
πριν σβήσει ο χρόνος..

ΣΚΕΠΑΣΤΕ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Μέσα από ερείπια
ξεθάβουνε ζωές
κόντρα στον θάνατο
επιμένει η ζωή,
νύχτωσε λες
ύστερα πάλι ξετυλίγεις το φως
από τα απομεινάρια της ψυχής
αντέχεις
μια νύχτα ακόμη
μια ζωή ακόμη
σαλεύει ο νους
Χιροσίμα Ναγκασάκι
παγκόσμιος
Γάζα....
μέσα από τα ερείπια
ξεθάβουνε ζωές
σκεπάστε την κόλαση,
γύρω από το λουλούδι
που φύτρωσε
λευκά έβαλα βότσαλα
απλή και όμορφη είναι η ζωή..

θάψτε την κόλαση
στο χέρι μας είναι..

ΛΕΙΨΗ ΖΩΗ

Ο χρόνος απλώνει
ένα πέπλο σκόνης
στα γραφούμενα πάνω της μνήμης
κάθε τόσο μια ανάσα
μια πνοή απο τα χείλη μου
ξεσκεπάζει στιγμές ζωής,
με τον ιδρώτα
να στάζει από το μέτωπο΄
απεγνωσμένα αναζητώ εσένα,
άδειες οι στιγμές από την απουσία σου
ο αζώητος έρωτας
παρέδωσε τα κλειδιά
σε αγκομαχούσες πεθυμιές
ο χρόνος
μετανάστης της νεότητας
στον ίσκιο κάθισε του γεροπλάτανου
να διηγείται ιστορίες
από τα θέλω που δεν έζησε
ΛΕΙΨΗ ΖΩΗ..

ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΕΤΑΙ Η ΑΓΑΠΗ

Δεν είμαι μουσικός
ένας ανίδεος είμαι της αγάπης
ένας ταπεινός προσκυνητής,
ανομολόγητες γράφω λέξεις
μιας βουρκωμένης πεθυμιάς
αξόρκιστης αμαρτίας
σε ιερά ζωής
ψηλαφώ το άλφα..
δεν μαθαίνεται η αγάπη
την αγάπη την ζεις
φωτίζεται την νύχτα η κάμαρη
από την λάμψη των ματιών της
το δάκτυλο του πεπρωμένου
δείχνει την καρδιά της
εκεί προσκυνάς
το άρωμα του όνειρου που σε τυλίγει
δείχνει εκείνη
δεν μαθαίνεται η αγάπη
την αγάπη την ζεις,
σκαλίζω τις στάχτες..
στ'απομεινάρια της μέρας
κρύβει τους θησαυρούς της
σε χρόνους ύστερους
η απουσία της φαρμάκι
η λήθη τραγωδία
η θύμηση στραγγίζει το βυζί
από περασμένες ηδονές,

εσύ το βιολί
εγώ το δοξάρι
κλείσε τα μάτια
η ανάσα σου κάλεσμα
εδώ δεν υπάρχουνε σολίστες
δεν μαθαίνεται η αγάπη
την αγάπη την ζεις
τους ανθισμένους κήπους της
ροζιασμένα τους φτιάξαν χέρια

δεν μαθαίνεται η αγάπη.....