ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Στις κορυφές
των δαχτύλων μου πηδάς
μήτε όραμα,μήτε οπτασία
παρά ανάγκη,
ανάγκη να σε θωρώ
άλλο δεν έχω
αλαφροφόρετη
δεν υπάρχει μοναξιά
όμως πεισμώνω
πεισμώνω στον χρόνο
στου αιώνα το αύριο
στρώνω κόκκινα τριαντάφυλλα

για σένα..

ΤΑ ΧΑΛΙΚΑΚΙΑ

Μη λες τίποτα
μην φοβάσαι
αυτό το μαύρο σύννεφο
που σκεπάζει το φως μας
από τις πικραμένες ανάσες μας είναι,
το ξέρω
λυπάσαι που δεν ειδωθήκαμε ακόμη
κι όμως
μέσα στις κόρες των ματιών μου
βασιλεύεις
κρύβομαι στις σκιές των δικών σου ματιών,
τα βράδια σου μιλώ
μπλέκω τα δάκτυλά μου στα μαλλιά σου,
καθισμένος στην άκρη του κρεβατιού
σε γυμνώνω
πετώ από πάνω σου τις προσμονές
τις ανήθικες εκμυστηρεύσεις σου
σε γεύομαι
γονατίζω μπρος σου
δεν είναι προσευχή
είναι αγάπη
σε αγγίζω
σε χαϊδεύω
σε χορταίνω
τρυγώ τις αμαρτίες σου,
μην λες τίποτα
ακυρωμένη είναι η απόσταση
συνωμότης μας ο χρόνος
σ'αγαπώ
τα χέρια σου
τα δάχτυλα
τα σκέλη σου
όλα τα αγαπώ
ασήμαντη η απόσταση
δεν θα παρεκκλίνω ούτε σπιθαμή από τον δρόμο
μαζεύω όλα τα χαλικάκια που άφησες
θα σε βρω

σ'αγαπώ..
  

ΠΡΙΝ ΣΒΗΣΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Με μια παρθένα τρυφερότητα
θέλω να ξαναδώ τον κόσμο,
όμορφο..
χωρίς οβιδότρυπες
χωρίς καμένες εκτάσεις
χωρίς καμένες συνειδήσεις
χωρίς πείνα
χωρίς σακατεμένα παιδιά
ψυχή και σώμα,

κοιτώ τα μάτια σου
μέσα τους λάμπει ο παράδεισος
και η οργή
για το σακάτεμα των παιδιών λες,
χείμαρροι ξεσπούν
τις εύφορες ποτίζουνε
κοιλάδες της ελπίδας
το διψασμένο χώμα
του αγώνα,

με μια παρθένα τρυφερότητα
θέλω να ξαναδώ τον κόσμο
όμορφο..
σαν όταν γεννιέται ένα παιδί
σαν όταν ανθίζει ένα λουλούδι
σαν όταν το φιλί κελαϊδεί
στα χείλη της αγαπημένης
σαν την ΖΩΗ,

αγάπα με..

αγάπα με
πριν σβήσει ο χρόνος..

ΣΚΕΠΑΣΤΕ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Μέσα από ερείπια
ξεθάβουνε ζωές
κόντρα στον θάνατο
επιμένει η ζωή,
νύχτωσε λες
ύστερα πάλι ξετυλίγεις το φως
από τα απομεινάρια της ψυχής
αντέχεις
μια νύχτα ακόμη
μια ζωή ακόμη
σαλεύει ο νους
Χιροσίμα Ναγκασάκι
παγκόσμιος
Γάζα....
μέσα από τα ερείπια
ξεθάβουνε ζωές
σκεπάστε την κόλαση,
γύρω από το λουλούδι
που φύτρωσε
λευκά έβαλα βότσαλα
απλή και όμορφη είναι η ζωή..

θάψτε την κόλαση
στο χέρι μας είναι..

ΛΕΙΨΗ ΖΩΗ

Ο χρόνος απλώνει
ένα πέπλο σκόνης
στα γραφούμενα πάνω της μνήμης
κάθε τόσο μια ανάσα
μια πνοή απο τα χείλη μου
ξεσκεπάζει στιγμές ζωής,
με τον ιδρώτα
να στάζει από το μέτωπο΄
απεγνωσμένα αναζητώ εσένα,
άδειες οι στιγμές από την απουσία σου
ο αζώητος έρωτας
παρέδωσε τα κλειδιά
σε αγκομαχούσες πεθυμιές
ο χρόνος
μετανάστης της νεότητας
στον ίσκιο κάθισε του γεροπλάτανου
να διηγείται ιστορίες
από τα θέλω που δεν έζησε
ΛΕΙΨΗ ΖΩΗ..

ΔΕΝ ΜΑΘΑΙΝΕΤΑΙ Η ΑΓΑΠΗ

Δεν είμαι μουσικός
ένας ανίδεος είμαι της αγάπης
ένας ταπεινός προσκυνητής,
ανομολόγητες γράφω λέξεις
μιας βουρκωμένης πεθυμιάς
αξόρκιστης αμαρτίας
σε ιερά ζωής
ψηλαφώ το άλφα..
δεν μαθαίνεται η αγάπη
την αγάπη την ζεις
φωτίζεται την νύχτα η κάμαρη
από την λάμψη των ματιών της
το δάκτυλο του πεπρωμένου
δείχνει την καρδιά της
εκεί προσκυνάς
το άρωμα του όνειρου που σε τυλίγει
δείχνει εκείνη
δεν μαθαίνεται η αγάπη
την αγάπη την ζεις,
σκαλίζω τις στάχτες..
στ'απομεινάρια της μέρας
κρύβει τους θησαυρούς της
σε χρόνους ύστερους
η απουσία της φαρμάκι
η λήθη τραγωδία
η θύμηση στραγγίζει το βυζί
από περασμένες ηδονές,

εσύ το βιολί
εγώ το δοξάρι
κλείσε τα μάτια
η ανάσα σου κάλεσμα
εδώ δεν υπάρχουνε σολίστες
δεν μαθαίνεται η αγάπη
την αγάπη την ζεις
τους ανθισμένους κήπους της
ροζιασμένα τους φτιάξαν χέρια

δεν μαθαίνεται η αγάπη.....

ΤΟ Υ.Γ. ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Κοιτάς τον εσπερινό..
ολόρθη
οι οδύνες του κόσμου
σου σφίγγουν τα χείλη
δεν κλαις
πεισμώνεις
<θα νικήσουμε ζωή> λες
θα νικήσουμε,
βγάζεις από τον κόρφο σου
το σημείωμα που σου άφησε η άνοιξη
διαβάζεις
<η ζωή συνεχίζεται>
θυμώνεις
τι πα να πει συνεχίζεται!
συμβιβασμός
αδυναμία
αποδοχή
δεν βαριέσαι
υποταγή,
κοιτάς τον ορίζοντα
ματωμένος ήλιος
ματωμένη ψυχή
αιμορραγείς
βάζεις την παλάμη στην πληγή
στα χείλη πάλι οι σβησμένες λέξεις
<θα νικήσουμε ζωή>
θα νικήσουμε
πέρα μακριά
στα ύστερά του ο ήλιος
με το αίμα του να χύνεται στην θάλασσα
σου φώναξε
<ανθρώπινος κόσμος>
α ν θ ρ ώ π ι ν ο ς...
αυτό ζητάω

το αεράκι σου έφερε το υ. γ. του
<διεκδίκησέ τον>..

ΠΑΛΙ ΕΚΕΙ..

Πάλι εκεί..
στον έρημο σταθμό
με τα φύλλα του φθινόπωρου
στιβαγμένα στις γωνιές
από το αγέρι της χρεωκοπημένης ελπίδας
με τα αδειανά παγκάκια
με δυο σπασμένα τζάμια
να βαριανασαίνει από μέσα του η θλίψη,
η μισοκρεμασμένη πινακίδα
δεν λέει τόπο
γράφει πάνω της
<<χαμένος κόσμος>>
δίχως τα μάτια σου,
πάλι εκεί..
στο προθύρι του χειμώνα
με της ερημιάς
τις ατέλειωτες νύχτας
με το παραμιλητό της μοναξιάς
με το αγκομαχητό του παράπονου
με την ικεσία του γυρισμού
με την παλάμη
που κάθε που σφουγγίζει δάκρυα
να μαραίνει την ζωή,
πάλι εκεί..
στον μαρτυρικό αντίλαλο της σιωπής
δεν έχω πια φωνή
να σε φωνάξω έλα,
πάλι εκεί..
στους στεναγμούς αδειανών δωματίων.. 

ΦΟΒΑΜΑΙ

Γύρισα πίσω
στην μάζωξη στοιχειωμένων ονείρων
με ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι
και ένα πετρωμένο δάκρυ στο μάγουλο
για την μισή ζωή
για τον μισό θάνατο,
μικρές αναβολές
κάτω σε τσίγκινες σκεπές
η βεβαιότητα
προδότης της νίκης
διεκδικητής της ηρεμίας,
η θάλασσα αφρισμένη δίπλα μου
φοβάμαι
ένα χάρτινο φτιάχνω καραβάκι
γράφω στην πλώρα το όνομά σου
φοβάμαι
θα λιώσει πριν να φτάσει στην ακτή σου
όμως προσπάθησα θα πω
δικαιολογίες
ο πληγωμένος έρωτας
αποστρέφεται την ήττα
φοβάμαι
λεχώνα η ζωή
αποποιούμαι την ευθύνη
άπραγος και αμέτοχος
μοιρολάτρης παρατηρητής
φταίει λέω η μαμή
δικαιολογίες
σιχαίνεται η επανάσταση
τους δειλούς
φοβάμαι
το έρεβος της νύχτας
σκοτώνει την ανατολή μου
ολοένα και πιότερο συμφιλιώνομαι
ζωή άζηστη
φοβάμαι..

ένα παιδί ακούμπησε το μάγουλό του
στον ώμο μου
πως βρέθηκε στην αγκαλιά μου;
δεν νικήθηκα ως φαίνεται..

ΙΚΕΣΙΑ

Μελανιασμένη
είναι η θάλασσα
και ο ουρανός
και οι στέγες των σπιτιών ερειπωμένες
και τα πουλιά βουβά
και ο άνεμος χαμηλωμένος,
σβησμένες οι λέξεις
τα παραμύθια μισά
μαραζωμένα τα όνειρα
και τα φθινόπωρα μεγάλα
και αφίλητες οι γωνίες των χειλιών
οι γλυκολάλητες σειρήνες
άλαλες και αυτές
μοιρολόγια και οι προσευχές
δάκρυα οι παπαρούνες
απάγκια γκρεμισμένα
χώρια σου
η ζωή μου από το φως της
χάνει φως,

λείπεις..
γόργεψε το ταξίδι  του γυρισμού
θ'αλλάξουν όλα
θα δεις..

ΠΩΣ ΠΕΝΘΗΣΕ ΕΤΣΙ ΑΥΤΗ Η ΑΝΟΙΞΗ.. (Ο ΤΡΕΛΛΟΣ)

Πως πένθησε έτσι
αυτή η άνοιξη
ποιο δάχτυλο του πεπρωμένου
έδειξε αυτό το καλοκαίρι
της σιωπής,
ιανός ο έρωτας
τώρα μοναχά την μορφή
έχει της θλίψης..
ένα μεθυσμένο σούρουπο
ζωγράφισες το αντίο
πέρα μακριά στο αντιφέγγισμά του
εγώ ο τρελός
νόμισα πως είναι το χαμόγελό σου,

πως πένθησε έτσι
αυτή η άνοιξη..

ΥΠΑΡΧΕΙΣ

Ιθάκη
περιπλανημένης ζωής
το σώμα μου
απάγκιο
δυόμενων χρόνων
χρυσόβουλο
μυστικών συμφωνιών της ψυχής
εργάτης
εκτροχιασμένων επαναστάσεων,
περνώ τον αχέροντα
στα χείλη η ψυχή μου
μαυρόασπρη,
για όσα δεν πρόκαμα μαυροφορούσα
νυφούλα για όσα γεύτηκα,
νύχτα θα φύγω
με μιά πανσέληνο ολόφωτη
σαγήνη στα ύστατα
να μερεύουν οι άζηστες αμαρτίες
οι ολόφλογες πεθυμιές
όπως το αταξίδευτό μου
στο κορμί σου
το αμύριστο άρωμα
των κόρφων σου
τα κοκκινάδια των χειλιών σου
στις ιεροτελεστίες του έρωτα,
νύχτα
κάτι σκιές από το φως της λάμπας
χορεύουν με την μοναξιά μου
κάτω από την πόρτα μου
καμία χαραμάδα φως
όμως υπάρχεις..
στα μυστικά της ζωής μου
υπάρχεις..

ΣΩΣΕ ΜΕ

Στον στεναγμό της μοναξιάς
γκρεμίζονται ζωές
στο σπασμένο παράθυρο
ανεμίζει το λάβαρο της ήττας
η Περσεφόνη
άδικα αποφάσισε
την μοιρασιά του χρόνου
όλη την χάρισε στην απουσία σου
με το ακατόρθωτο παλεύω
ο έβενος της νύχτας
αλυχτάει στα στήθια
φανερώσου εκεί στην πόρτα
της ανατολής

σώσε με..