ΤΟ Υ.Γ. ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Κοιτάς τον εσπερινό..
ολόρθη
οι οδύνες του κόσμου
σου σφίγγουν τα χείλη
δεν κλαις
πεισμώνεις
<θα νικήσουμε ζωή> λες
θα νικήσουμε,
βγάζεις από τον κόρφο σου
το σημείωμα που σου άφησε η άνοιξη
διαβάζεις
<η ζωή συνεχίζεται>
θυμώνεις
τι πα να πει συνεχίζεται!
συμβιβασμός
αδυναμία
αποδοχή
δεν βαριέσαι
υποταγή,
κοιτάς τον ορίζοντα
ματωμένος ήλιος
ματωμένη ψυχή
αιμορραγείς
βάζεις την παλάμη στην πληγή
στα χείλη πάλι οι σβησμένες λέξεις
<θα νικήσουμε ζωή>
θα νικήσουμε
πέρα μακριά
στα ύστερά του ο ήλιος
με το αίμα του να χύνεται στην θάλασσα
σου φώναξε
<ανθρώπινος κόσμος>
α ν θ ρ ώ π ι ν ο ς...
αυτό ζητάω

το αεράκι σου έφερε το υ. γ. του
<διεκδίκησέ τον>..

ΠΑΛΙ ΕΚΕΙ..

Πάλι εκεί..
στον έρημο σταθμό
με τα φύλλα του φθινόπωρου
στιβαγμένα στις γωνιές
από το αγέρι της χρεωκοπημένης ελπίδας
με τα αδειανά παγκάκια
με δυο σπασμένα τζάμια
να βαριανασαίνει από μέσα του η θλίψη,
η μισοκρεμασμένη πινακίδα
δεν λέει τόπο
γράφει πάνω της
<<χαμένος κόσμος>>
δίχως τα μάτια σου,
πάλι εκεί..
στο προθύρι του χειμώνα
με της ερημιάς
τις ατέλειωτες νύχτας
με το παραμιλητό της μοναξιάς
με το αγκομαχητό του παράπονου
με την ικεσία του γυρισμού
με την παλάμη
που κάθε που σφουγγίζει δάκρυα
να μαραίνει την ζωή,
πάλι εκεί..
στον μαρτυρικό αντίλαλο της σιωπής
δεν έχω πια φωνή
να σε φωνάξω έλα,
πάλι εκεί..
στους στεναγμούς αδειανών δωματίων.. 

ΦΟΒΑΜΑΙ

Γύρισα πίσω
στην μάζωξη στοιχειωμένων ονείρων
με ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι
και ένα πετρωμένο δάκρυ στο μάγουλο
για την μισή ζωή
για τον μισό θάνατο,
μικρές αναβολές
κάτω σε τσίγκινες σκεπές
η βεβαιότητα
προδότης της νίκης
διεκδικητής της ηρεμίας,
η θάλασσα αφρισμένη δίπλα μου
φοβάμαι
ένα χάρτινο φτιάχνω καραβάκι
γράφω στην πλώρα το όνομά σου
φοβάμαι
θα λιώσει πριν να φτάσει στην ακτή σου
όμως προσπάθησα θα πω
δικαιολογίες
ο πληγωμένος έρωτας
αποστρέφεται την ήττα
φοβάμαι
λεχώνα η ζωή
αποποιούμαι την ευθύνη
άπραγος και αμέτοχος
μοιρολάτρης παρατηρητής
φταίει λέω η μαμή
δικαιολογίες
σιχαίνεται η επανάσταση
τους δειλούς
φοβάμαι
το έρεβος της νύχτας
σκοτώνει την ανατολή μου
ολοένα και πιότερο συμφιλιώνομαι
ζωή άζηστη
φοβάμαι..

ένα παιδί ακούμπησε το μάγουλό του
στον ώμο μου
πως βρέθηκε στην αγκαλιά μου;
δεν νικήθηκα ως φαίνεται..

ΙΚΕΣΙΑ

Μελανιασμένη
είναι η θάλασσα
και ο ουρανός
και οι στέγες των σπιτιών ερειπωμένες
και τα πουλιά βουβά
και ο άνεμος χαμηλωμένος,
σβησμένες οι λέξεις
τα παραμύθια μισά
μαραζωμένα τα όνειρα
και τα φθινόπωρα μεγάλα
και αφίλητες οι γωνίες των χειλιών
οι γλυκολάλητες σειρήνες
άλαλες και αυτές
μοιρολόγια και οι προσευχές
δάκρυα οι παπαρούνες
απάγκια γκρεμισμένα
χώρια σου
η ζωή μου από το φως της
χάνει φως,

λείπεις..
γόργεψε το ταξίδι  του γυρισμού
θ'αλλάξουν όλα
θα δεις..

ΠΩΣ ΠΕΝΘΗΣΕ ΕΤΣΙ ΑΥΤΗ Η ΑΝΟΙΞΗ.. (Ο ΤΡΕΛΛΟΣ)

Πως πένθησε έτσι
αυτή η άνοιξη
ποιο δάχτυλο του πεπρωμένου
έδειξε αυτό το καλοκαίρι
της σιωπής,
ιανός ο έρωτας
τώρα μοναχά την μορφή
έχει της θλίψης..
ένα μεθυσμένο σούρουπο
ζωγράφισες το αντίο
πέρα μακριά στο αντιφέγγισμά του
εγώ ο τρελός
νόμισα πως είναι το χαμόγελό σου,

πως πένθησε έτσι
αυτή η άνοιξη..

ΥΠΑΡΧΕΙΣ

Ιθάκη
περιπλανημένης ζωής
το σώμα μου
απάγκιο
δυόμενων χρόνων
χρυσόβουλο
μυστικών συμφωνιών της ψυχής
εργάτης
εκτροχιασμένων επαναστάσεων,
περνώ τον αχέροντα
στα χείλη η ψυχή μου
μαυρόασπρη,
για όσα δεν πρόκαμα μαυροφορούσα
νυφούλα για όσα γεύτηκα,
νύχτα θα φύγω
με μιά πανσέληνο ολόφωτη
σαγήνη στα ύστατα
να μερεύουν οι άζηστες αμαρτίες
οι ολόφλογες πεθυμιές
όπως το αταξίδευτό μου
στο κορμί σου
το αμύριστο άρωμα
των κόρφων σου
τα κοκκινάδια των χειλιών σου
στις ιεροτελεστίες του έρωτα,
νύχτα
κάτι σκιές από το φως της λάμπας
χορεύουν με την μοναξιά μου
κάτω από την πόρτα μου
καμία χαραμάδα φως
όμως υπάρχεις..
στα μυστικά της ζωής μου
υπάρχεις..

ΣΩΣΕ ΜΕ

Στον στεναγμό της μοναξιάς
γκρεμίζονται ζωές
στο σπασμένο παράθυρο
ανεμίζει το λάβαρο της ήττας
η Περσεφόνη
άδικα αποφάσισε
την μοιρασιά του χρόνου
όλη την χάρισε στην απουσία σου
με το ακατόρθωτο παλεύω
ο έβενος της νύχτας
αλυχτάει στα στήθια
φανερώσου εκεί στην πόρτα
της ανατολής

σώσε με.. 

ΟΛΑ ΚΥΛΟΥΝ ΟΜΑΛΑ

Ζεις μακριά μου

κάτω από ίσκιους
αποθυμιάς
στις ρυτίδες γηρασμένων
αύριο
στα δάκρυα μιας μισότρελης
απαντοχής

εδώ αγαπημένη μου
δεν ξημερώνει ποτέ
όλα κυλούν ομαλά
οι πευκοβελόνες
συνεχίζουν να τρυπούν τ'αστέρια
οι σιωπές να γίνονται
φυλακές
ο σταυρός του μαρτυρίου
τρενάκι του έρωτα

όλα κυλούν ομαλά
ακούω το γέλιο σου
ακούω το γέλιο σου
ακούω το γέλιο σου
................................
όλα κυλούν ομαλά.. 

ΕΤΣΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ...

Είναι όμορφο..

έτσι να αγαπάς
χωρίς λόγια μεγάλα
μέσα από τις χαραμάδες της ψυχής
που τρυπώνει στο φως της
την λέξη σ'ΑΓΑΠΩ
γραμμένη πάνω σ'ένα φυλλαράκι
της άνοιξης

έτσι να αγαπάς
να κολλάς την χρυσόσκονη της αναμονής
πάνω στα βαζάκια του έρωτα
να αφήνει την γλύκα του το φιλί
στης στιγμής το μετά

είναι όμορφο
έτσι να αγαπάς
χωρίς το χρέος της αγάπης
να ζητάς
στο μαύρο σύννεφο να γράφεις
<μη φοβηθείς>
είμαστε μαζί

είναι όμορφο
έτσι να αγαπάς..

ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΑΤΙΑ

'Εβγαλε αεράκι ο απρίλης
στις χούφτες του μέσα
ματώνει η πεθυμιά
κομποσταλιάζει στο μέτωπο
ο πυρετός του έρωτα
κείνο το σύννεφο της σκέψης
σε θόλωσε
που είναι;
που είναι;
ρίχνεις όλα τα ακριβά σου
στο καλαθάκι των αγίων
τάμα..
η ύπαρξή σου υπάρχει
μόνο κάτω από των ματιών της
το φως
με σπιθαμές ζωής
μετράς τότε το κορμί της
μία-δύο-χίλιες..
δυο δάκρυα
μυρώνουν τα ποθοσέντονα
ξέφυγαν της μοναξιάς
δυο δάκρυα
ΕΚΕΙΝΗ και συ
από τα ίδια μάτια..

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ ΤΟΥ ΝΟΥ

Γκριζάρανε τα χρώματα
άνυδροι τόποι
μέρη που δεν υπάρχουνε πουλιά
φεγγάρια σαν ακύλιστα δάκρυα
δεν τα μιλούν
δεν τα εξομολογούνται
δεν τα καρφιτσώνουν στα μαλλιά
οι κοπελιές
η άνοιξη απιστία
η αμαρτία της πρόκληση
αμέτοχός της εραστής
κόβεις μια παπαρούνα
κόκκινο λες,κόκκινο
αίμα-φωτιά-πάθος-ζωή
λείπουνε όμως οι δροσαυγές
πίσω από τα κάγκελα του νου
ματιές ερειπωμένες
σφίγγεις τα σίδερα
η παπαρούνα
ματώνει στα χέρια σου
η σκέψη ασάλευτη
σε ένα πελώριο ΓΙΑΤΙ
χαράμι η ζωή..

ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

-Αγάπα με
μέχρι τέλους είπες,
κατακλυσμός όλη
μόνο εσύ ήξερες έτσι να αγαπάς
γέμισε ο κόσμος μουσικές
ποθολούλουδα μιας άνοιξης
που τόσο πολύ αργούσε
αψύς του έρωτα ο κτύπος
τούτη η νύχτα ένα έχει όνομα
<σε ζητάω>
ικεσία-απαίτηση
- έλα μέσα μου
όμως μείνε σαν άγαλμα εκεί
το πάντα εννοούσες
έτσι νικιέται ο χρόνος..
κάτι μου ψιθύρισες
κάτι άγιο πρόστυχο του έρωτα,
γέμισαν τα ξερόκλαδα ανθούς
γυμνός ποθεμένος άγγελος
μπήκες στο είναι μου
με κυρίεψες,

με αγκαλιά τις αμαρτίες
ένα άφησα φιλί
στην άκρη των χειλιών σου

δακρυσμένη ήλθε η ανατολή
γεμάτη ενοχές
για του παραμυθιού το τέλος..

EINAI ΣΥΝΝΕΦΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

Θέλω να σου πω
μα είναι σύννεφα ανάμεσά μας..

πως να σου πω
για κείνες τις βροχές
που έβλεπα στα μάτια σου
για κείνες τις πανσέληνους
που στάλαζε μέσα μου η ψυχή σου
πως να σου πω
για το αλφαβητάρι του έρωτα
κρυφό σχολειό
στις καμάρες του κορμιού σου
τότες που μας χαρίζονταν οι νύχτες,
πως να σου πω
πως να σου πω
για το μεθύσι
για την ώρα τρεις
την αναμονή
για τον ήχο της φωνής σου
το σ'αγαπώ καλέ μου,
πως να σου πω
για κείνα τα νυχτολούλουδα
που μάζευες γυμνή
από ονειροφαντασίας χλόες,

για τον οργασμό ζωής
που φανερώναν οι ανάσες σου
θέλω να σου πω
μα είναι σύννεφα ανάμεσά μας..