ΟΛΑ ΚΥΛΟΥΝ ΟΜΑΛΑ

Ζεις μακριά μου

κάτω από ίσκιους
αποθυμιάς
στις ρυτίδες γηρασμένων
αύριο
στα δάκρυα μιας μισότρελης
απαντοχής

εδώ αγαπημένη μου
δεν ξημερώνει ποτέ
όλα κυλούν ομαλά
οι πευκοβελόνες
συνεχίζουν να τρυπούν τ'αστέρια
οι σιωπές να γίνονται
φυλακές
ο σταυρός του μαρτυρίου
τρενάκι του έρωτα

όλα κυλούν ομαλά
ακούω το γέλιο σου
ακούω το γέλιο σου
ακούω το γέλιο σου
................................
όλα κυλούν ομαλά.. 

ΕΤΣΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ...

Είναι όμορφο..

έτσι να αγαπάς
χωρίς λόγια μεγάλα
μέσα από τις χαραμάδες της ψυχής
που τρυπώνει στο φως της
την λέξη σ'ΑΓΑΠΩ
γραμμένη πάνω σ'ένα φυλλαράκι
της άνοιξης

έτσι να αγαπάς
να κολλάς την χρυσόσκονη της αναμονής
πάνω στα βαζάκια του έρωτα
να αφήνει την γλύκα του το φιλί
στης στιγμής το μετά

είναι όμορφο
έτσι να αγαπάς
χωρίς το χρέος της αγάπης
να ζητάς
στο μαύρο σύννεφο να γράφεις
<μη φοβηθείς>
είμαστε μαζί

είναι όμορφο
έτσι να αγαπάς..

ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΑΤΙΑ

'Εβγαλε αεράκι ο απρίλης
στις χούφτες του μέσα
ματώνει η πεθυμιά
κομποσταλιάζει στο μέτωπο
ο πυρετός του έρωτα
κείνο το σύννεφο της σκέψης
σε θόλωσε
που είναι;
που είναι;
ρίχνεις όλα τα ακριβά σου
στο καλαθάκι των αγίων
τάμα..
η ύπαρξή σου υπάρχει
μόνο κάτω από των ματιών της
το φως
με σπιθαμές ζωής
μετράς τότε το κορμί της
μία-δύο-χίλιες..
δυο δάκρυα
μυρώνουν τα ποθοσέντονα
ξέφυγαν της μοναξιάς
δυο δάκρυα
ΕΚΕΙΝΗ και συ
από τα ίδια μάτια..

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ ΤΟΥ ΝΟΥ

Γκριζάρανε τα χρώματα
άνυδροι τόποι
μέρη που δεν υπάρχουνε πουλιά
φεγγάρια σαν ακύλιστα δάκρυα
δεν τα μιλούν
δεν τα εξομολογούνται
δεν τα καρφιτσώνουν στα μαλλιά
οι κοπελιές
η άνοιξη απιστία
η αμαρτία της πρόκληση
αμέτοχός της εραστής
κόβεις μια παπαρούνα
κόκκινο λες,κόκκινο
αίμα-φωτιά-πάθος-ζωή
λείπουνε όμως οι δροσαυγές
πίσω από τα κάγκελα του νου
ματιές ερειπωμένες
σφίγγεις τα σίδερα
η παπαρούνα
ματώνει στα χέρια σου
η σκέψη ασάλευτη
σε ένα πελώριο ΓΙΑΤΙ
χαράμι η ζωή..

ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

-Αγάπα με
μέχρι τέλους είπες,
κατακλυσμός όλη
μόνο εσύ ήξερες έτσι να αγαπάς
γέμισε ο κόσμος μουσικές
ποθολούλουδα μιας άνοιξης
που τόσο πολύ αργούσε
αψύς του έρωτα ο κτύπος
τούτη η νύχτα ένα έχει όνομα
<σε ζητάω>
ικεσία-απαίτηση
- έλα μέσα μου
όμως μείνε σαν άγαλμα εκεί
το πάντα εννοούσες
έτσι νικιέται ο χρόνος..
κάτι μου ψιθύρισες
κάτι άγιο πρόστυχο του έρωτα,
γέμισαν τα ξερόκλαδα ανθούς
γυμνός ποθεμένος άγγελος
μπήκες στο είναι μου
με κυρίεψες,

με αγκαλιά τις αμαρτίες
ένα άφησα φιλί
στην άκρη των χειλιών σου

δακρυσμένη ήλθε η ανατολή
γεμάτη ενοχές
για του παραμυθιού το τέλος..

EINAI ΣΥΝΝΕΦΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

Θέλω να σου πω
μα είναι σύννεφα ανάμεσά μας..

πως να σου πω
για κείνες τις βροχές
που έβλεπα στα μάτια σου
για κείνες τις πανσέληνους
που στάλαζε μέσα μου η ψυχή σου
πως να σου πω
για το αλφαβητάρι του έρωτα
κρυφό σχολειό
στις καμάρες του κορμιού σου
τότες που μας χαρίζονταν οι νύχτες,
πως να σου πω
πως να σου πω
για το μεθύσι
για την ώρα τρεις
την αναμονή
για τον ήχο της φωνής σου
το σ'αγαπώ καλέ μου,
πως να σου πω
για κείνα τα νυχτολούλουδα
που μάζευες γυμνή
από ονειροφαντασίας χλόες,

για τον οργασμό ζωής
που φανερώναν οι ανάσες σου
θέλω να σου πω
μα είναι σύννεφα ανάμεσά μας..

ΑΜΥΡΩΤΗ ΕΦΥΓΕΣ

Αμύρωτη έφυγες..
δεν χόρεψες ξυπόλητη
πάνω στην χλόη της ψυχής μου
χάθηκες πίσω
από σκοτεινούς όγκους κενών
μέσα σε μισοτελειωμένα λόγια
στα δάκρυα μιας αστραπής
που φώτισε τον ουρανό μου
χάθηκες,
με πνίγουν τα μισοσβησμένα
σ'αγαπώ
μελαγχολική η ροδαυγή
την σκιάζει η απουσία σου
η άδεια-κρύα νύχτα μάρτυράς της,

αμύρωτη έφυγες..
δεν πρόλαβα να σηκώσω
με ένα μου χάδι
τα μαλλιά σου από το μέτωπο
δεν πρόλαβα πίσω από την ράχη σου
να σου ψιθυρίσω σ'αγαπώ
δεν πρόλαβα γυμνωμένος
στο στήθος σου να γείρω επάνω
δεν πρόλαβα
δεν πρόλαβα

αμύρωτη έφυγες..
"να είσαι καλά"
μου μήνυσε η αγάπη σου
γυρίζω τα δάκρυα μου πίσω
μην τυχόν τα δεις
"θα είμαι καλά"
θα είμαι καλά για σένα
ίχνος θλίψης να μην περάσει
από τα μάτια σου
"θα είμαι καλά"

ΟΛΑ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ

Η απουσία σου αγαπημένη μου
σμίγει με την αναμονή στα μάτια μου
πάνω σε ίχνη από δάκρυα
αλαφροπατάς
τα πόδια σου γεμάτα είναι
με γύρη γυρισμού
το βλέπω..
ανάμεσα πέρασες
από τα χαμομήλια της προσμονής μου
σήκωσε το φόρεμά σου καλή μου
με δάκρυα χαράς
θα σου τα πλύνω
θα σου τα σκουπίσω
με του χαδιού μου το μετάξι
έλα..
όλα μου είσαι εσύ
έλα..

TOTE.. MONO TOTE

Mόνο τότε..
σαν
αλαφρωμένος και ήρεμος
φτάσω στην αγκάλη σου
από το μεγάλο ταξίδι
φορτωμένος
με την ακόρεστη επιθυμία μου
για σένα..


 δω την λαχτάρα
στο βάθος των μεγάλων σου ματιών
το τρέμουλο στα χείλη σου
από την εκπλήρωση της προσμονής
το ψαχούλεμα της ηδονής
κάτω από το μακρύ σου φόρεμα
τότε
που ένα απομεσήμερο
που ψιθυρίζει σ'αγαπώ
 σου φέρω πίσω
τα λόγια ψυχής που σου χρωστούσα,
τότε
που τα χέρια σου
στις χαραυγές του έρωτα
 τυλιχτούνε γύρω μου
τότε
που το φεγγοβόλημά σου λάμψει
στην αμαρτία της νύχτας,

τότε..
μόνο τότε
που θα κοιμόμαστε με τον ήλιο στο πρόσωπο
μετά το ξενύχτι του πάθους
θα πω πως έζησα
τότε..
μόνο τότε.. 

ΠΕΤΡΩΜΕΝΟ ΔΑΚΡΥ

Στάζουν οι ώρες αποκαμιά,

στοχασμοί ζωής
θλιβερά ερείπια
μιας πόλης
που δεν πρόλαβα να κατοικήσω
το σώμα σου
το σώμα σου,

κοιτώ τα ροζιασμένα μου χέρια
πόσο πάλεψαν να μερώσουν
την απουσία σου
ξεχέρσωσαν καημούς
όμως την νύχτα
ιδίως την νύχτα
αιωρούνται
πάνω από το γυμνό σου σώμα
δεμένα με την αόρατη κλωστή
της απελπισίας,
άλλη μια νύχτα
που δεν σε άγγιξαν
άλλη μια νύχτα
που πέτρωσε το δάκρυ
στα αμίλητα λόγια..

ΙΚΕΣΙΑ

Εμεινα εδώ..

μισοσκόταδο
βροχή
θλίψη
θύμηση,
με περιπαίζει
η λησμονή
ακουμπισμένος στο ασύνορο
του έρωτα
σε φέρνω μπροστά μου
σε αγκαλιάζω
σμίγω τα χείλη μου
με τα δικά σου
ταράζομαι,
σκέπασέ με με την αγάπη σου
καλή μου
κρυώνω
πάρε με από εδώ

"ικεσία"..

ΘΡΙΑΜΒΟΣ @ ΛΗΣΜΟΝΙΑ

Μου γράφεις
με το τόνο της ψυχής σου
ξεκρεμάς από το δένδρο του έρωτα
καρπούς αδοκίμαστους
αφουγκράζομαι τις σιωπές σου
από το κατώι της αποθυμιάς
ξεθάβεις κιτρινισμένα θέλω
γίνεσαι βροχή
σε διψώ
ξεντύνεσαι το πανωφόρι
της απουσίας
πίσω από την μισάνοιχτη  πόρτα
σε αγκαλιάζω
μας πρόφτασαν οι ηδονές
ξεγελάστηκε το πεπρωμένο
θρίαμβος
νικήθηκε η λησμονιά..
  

ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΟΥ

Μ'αγγίζει ο χρόνος
με εκείνα τα μικρά τσιμπήματα
υπενθυμίσεων
αόριστων αναβολών
χάνεις
χάνεις μου φωνάζει
έκοψα τόσα πολλά λουλούδια
να σου γεμίσω μια παλάμη χαδιού
τι κάνεις!
δες
αργοκλαίει η ψυχή
δυο σταλαγματιές αίμα της
κοκκίνισαν ολάκερο ηλιοβασίλεμα
τι κάνεις!
γήτεψε την ζωή
χάιδεψε τις ορθωμένες ρώγες της
νιώσε το ανέμισμα των μαλλιών της
στο πρόσωπό σου
μ'αγγίζει ο χρόνος
με εκείνα τα μικρά τσιμπήματα
ανεκπλήρωτων προσδοκιών
έλα μαζί μου
χάνω την στιγμή
χάνω τον αγώνα
έλα μαζί μου..