ΨΕΣ..

 Ψες..

τώρα που όλο και πιότερο 

στενεύει ο χρόνος

το μπαούλο ανοίγω του ψες

μέσα του

εκατοντάδες βαλσαμωμένα γιατί

με ένα μικρό ταμπελάκι στο στήθος

"γιατί"

από κάτω μια υποσημείωση

γιατί δεν μίλησες όταν έπρεπε

γιατί υποχώρησες ενώ είχες δίκιο

ενάντιά στον φόβο σου "γιατί" δεν όρμησες

γιατί άφησες τα χρωστούμενα της ζωής

εφιάλτες σου να γίνουν

γιατί άφησες την χαρά του έρωτα

θλίψη να γενεί

γιατί το αντικείμενο του πόθου σου αγάπησες

"απουσία" λέγεται

γιατί δεν σκούπισες με ένα σου φιλί

το πονεμένο δάκρυ ενός παιδιού

από τα χαλάσματα της ψυχής του

ΓΙΑΤΙ την ζωή σου

κέρινο έκανες ομοίωμα

σε μια έκθεση νεκρών στιγμών..

ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΓΙΑ ΜΑΣ

 ..σε ένιωσα

να στέκεις πίσω μου

να κοιτάς πάνω από τον ώμο μου

μέσα στο μακρύ μάυρο σου φόρεμα

είχες τα μάυρα σου μαλλιά λυτά στους ώμους

καθισμένος εγώ σε μια καρέκλα

μπρος σε ένα άδειο τραπέζι

μέσα σε ένα έρημο δωμάτιο

με μια λευκή κόλα μπροστά μου

προσπαθούσα να περιγράψω αναμνήσεις

μέσα σε ομίχλη οδύνης

σαν τον απόηχο ήταν ενός βιολιού

που ματώσαν οι χορδές του

παραφωνία ζωής..

τότες ένιωσα το χέρι σου στον ώμο μου

έσκυψες και με φίλησες

η αμφιτρίτη με μιάς

γαλήνεψε την θάλασσα μέσα μου

κοντσέρτο για μας είπα

ζωή στην ζωή μας

έγραψα με κεφαλαία

"ΘΑ ΣΕ ΒΡΩ"

"ΘΑ ΣΕ ΒΡΩ"

"ΘΑ ΣΕ ΒΡΩ.................."

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ

 Απέθαντος

 αυτός ο έρωτας

αντιστέκεται στην λήθη

τι κι αν

άσπαστος πάγος είναι η σιωπή

εσύ είσαι εδώ

σε βλέπω

κείτεσαι γυμνή,μπρούμητα

πάνω στο κόκκινο μετάξι του έρωτα

ανεβοκατεβαίνω στην ραχοκοκκαλιά σου

ποταμός πόθου

αναριγείς

καταλαβαίνεις πως σε κοιτώ

πως είμαι πλάι σου

γυρνάς ανάσκελα

με την παλάμη σου

αγγίζεις το χάδι μου

στις ορθωμένες σου ρώγες

χαμογελάς

φιλάς τα δάκτυλά μου

απο την σχισμή του στήθους σου

τα κυλάς στην κοιλιά σου

σπας τον υμένα του πάθους

με μισάνοιχτα μάτια

μισόκλειστα χείλη

λες "σ΄αγαπώ"

τυλιγμένη στο κόκκινο μετάξι

πετάς σαν αερικό πίσω πάλι στον κόσμο της σιωπής

νυχτερινή παραίσθηση

πόσο σ΄αγαπώ-πόσο σε θέλω..

ΜΙΣΟΤΑΞΙΔΟ ΖΩΗΣ

 Να ξαναταξιδέψω

θέλω στα μάτια σου

να με περιμένεις 

την ώρα του δειλινού

πίσω από την μισάνοιχτη πόρτα

με ξεκούμπωτη την ρόμπα σου

ημίγυμνη

με μισοφανέρωτο το σφριγηλό σου στήθος

στους μηρούς σου ψηλά

να κρυφοσταλιάζει ο πόθος

να ξανακούσω θέλω

εκείνη την βραχνάδα της φωνής σου

στου έρωτα τον οργασμό

να ξαναταξιδέψω θέλω

σε όσα μυστικά της

μας μαρτύρισε η ζωή

σε όλους τους θησαυρούς της

που κούρσεψε για χάρη μας

να σε ξαναδώ θέλω

πίσω από τις τόσο πολλές

άφιλες ώρες της απουσίας σου

να αγκαλιαστούμε

όπως ποτέ μας δεν αγκαλιαστήκαμε

στο ταξίδι μας αυτό που αφήσαμε στην μέση

χαρμολύπη αγαπημένη μου

αυτό το μισοτάξιδο ζωής..

ΕΚΕΙ (ΓΥΡΙΣΕ)

 Γύρισε..

όσο μακρύ και ν'άναι το ταξίδι

γύρισε

θα σε περιμένω

εκεί στου δρόμου της ουτοπίας την άκρη

ουτοπία ήταν ότι ζήσαμε

εκεί

που κανένα αντίο δεν ψελλίσαμε

εκεί

στην άκρη της σιωπής

που τα χερουβείμ του έρωτα πενθούν

μοίρα μας και δάκρυ

από δυο ψυχές

που τόσο πολύ αγαπηθήκανε

γύρισε

θα είναι σαν να μην έφυγες ποτέ..

ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ

 Ούτε μπορώ

στα πόδια σου να κλάψω

τόσο μακριά 

εσύ για μένα

υπήρχες

υπήρχα

στόμωσε την ζωή μου 

η απουσία σου

δεν μπορώ

μια συλλαβή να γράψω

ένα και,μια πρόθεση

ένα άθρο

τ΄ανείπωτα

καρφώνω σε λευκές κόλλες

γίναν ουρλιαχτά οδύνης

τα άζηστα

σε πεζοδρόμια σκοτεινά

γυρεύω την μορφή σου

μια κοπέλα

από ένα μισοφωτεισμένο παράθυρο

μου πέταξε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο

ελπίδα αιμοραγούσα..

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;

 Δεν λυπάμαι

πολλή ξόδεψα ζωή

σε όνειρα

που είσαι!

μίλησα με αστραπές

με τ'άγρια θηρία της σιωπής

που είσαι!

από ταξίδια που ακυρώθηκαν 

μαζί σου

εξηγήσεις ζήτησα

που είσαι;

μ΄έμαθες να ξεμπλέκω 

τις ακτίδες του δειλινού 

από τα μαλιά σου

που είσαι;

αφόρισα και από την αγάπη 

αφορίστηκα

που είσαι; που είσαι..

"ΣΑΡΚΑ ΕΚ ΤΗΣ ΣΑΡΚΟΣ ΜΟΥ"

 Πλάι σου

κλέφτης έγινα ονείρων

την ωραιότητα έμαθα της αγάπης

της αγάπης ΣΟΥ

σε αναζήτησα

σε μέρες έρημες

σαν ημέρεμα της μοναξιάς 

φανερώθηκες

σε έζησα

σε μια πανδαισία ζωής

όλα μου τα ηλιοτρόπια

στρέφονταν σε ΣΕ

ήλιος αβασίλευτος

ήσουν στην ψυχή μου

"ΣΑΡΚΑ ΕΚ ΤΗΣ ΣΑΡΚΟΣ"μου

στην μυσταγωγία τώρα της σιωπής

η λατρεία είσαι μέσα μου

μιας ατέλειωτης παράστασης

ίσαμε το τέλος

την κορύφωση

με έμαθες της ζωής....

ΜΟΥ ΔΟΘΗΚΕΣ

 .μου δόθηκες

χάρισμα πανάκριβο..

από μεθυσμένα φεγγάρια

πίναμε κόκκινο κρασί

σε κούπες του έρωτα

μου δόθηκες

σαν την λαχτάρα από το ξάφνιασμα

όπως το νησί σε απελπισμένο ναυαγό

μου δόθηκες 

η ψυχή σου ψιθύρισε

"καλέ μου"

το πήραν τα πουλιά ο αέρας

η θάλασσα

απ' άκρη σε άκρη

το σκόρπισαν στην γης

οι ουρανοί ορφανεμένων ονείρων

σε μήτρες πόθων

προσκάλεσαν ζωές

μου δόθηκες

ΣΕ ΕΖΗΣΑ 

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ..

ΠΡΟΣΚΑΛΕΣΕ ΜΕ (ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΗ ΜΟΥ)

 Αλησμόνητή μου

προσκάλεσέ με

αγάπησέ με

σαν τότες

που τα άστρα 

χαίρονταν το μυστικό μας

προσκάλεσέ με 

αγάπησέ με

σαν τότες 

που σε λάτρεψα

στα χνάρια πάνω του χρόνου

που εσύ ήσουν πεταλούδα 

έτοιμη να καείς

προσκάλεσέ με

αγάπησέ με

σαν τότες

που ένας κόκκος ολάκερο το σύμπαν

και πάνω του εμείς αγκαλιασμένοι

προσκάλεσέ με

αγάπησέ με

καρφώνονται όλες οι Τρίτες

στον τοίχο της απουσίας

οι λυπημένες Κυριακές

σφαλίζουν τα παράθυρα στο φως

ανυπεράσπιστες οι μνήμες

στον σταυρό της μοναξιάς

προσκάλεσέ με

αγάπησέ με

πόσο δυστυχής μακριά σου

αγαπημένη μου..

ΣΥΝΝΕΦΑ

 Σύννεφα στον νου..

θέλω να σε σκεπάσω

να μην θυμάμαι

μου είπες

με τα μικρά να ξεδιψάς την ψυχή σου

με την σταγονίτσα

πάνω στο πράσινο φύλλο

με το χορταράκι

που αντιστέκεται στην έρημο

με το αεράκι

που πήρε λίγο την κάψα

από το πυρωμένο σου μέτωπο

εγώ..

στις αναιχμάλωτες λαγώνες σου

ποτάμια τρέχουν οι πόθοι

στα βλέφαρά σου κάτω

ανασαίνει η ζωή μου

πως να μην θυμάμαι

τα γυμνά σου στήθη

φλόγες του έρωτα

η μήτρα σου 

της πεθυμιάς το θάμα

πως να μην θυμάμαι

άχρονα

ψυχές μου απαλοστρώνω 

πάνω τους για να ξαπλώσεις

μια πανσέληνο έχω στο πλάι σου

να μπορώ μισοσκέπαστη

να σε κοιτώ

τόση μικρή ή ζωή

πως να προλάβει το ανεκπλήρωτο!!!!!!!!!!!!

ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΈΤΑΙ

 Δεν ξεχνιέται

εκείνη η τελευταία σταγόνα

που δρόσισε τα χείλη σου

ούτε ο σπόρος εκείνος

που την πείνα σου ξεγέλασε

δεν ξεχνιέται

το απαγορευμένο φιλί

που απεγνωσμένα περιμένεις

ούτε το ΠΩΣ του οργασμού

στα σκέλια της αγαπημένης σου

...αυτό μοναχά η νύχτα το γνωρίζει...

δεν ξεχνιέται

το σπάσιμο εκείνο της σιωπής

από τα λόγια της αγάπης της σε σένα

ούτε εκείνη η προσμονή

σε όλες τις ασέληνές σου νύχτες

να ακούσεις την φωνή της

δεν ξεχνιέται

εκείνο το μεθύσι της αγάπης και του έρωτα

που εγώ το ονομάτισα ΖΩΗ..

ΕΙΧΕΣ

 Σαν μια τριανταφυλλιά 

που τα άνθια της ανοίγει

στον πρωϊνό τον ήλιο

έτσι μου χαρίστηκες

είχες τις δροσοστάλες 

της νιότης πάνω σου

είχες τυλιγμένο στο κορμί σου

κείνο το σμαραγδένιο μετάξι

του ονείρου και του έρωτα

είχες την λαγνεία

μια γλώσσα φωτιάς

στα σκέλια σου

είχες μέσα σου 

θύελλα ζωής

έναν ανεμοστρόβιλο πόθων

ήσουν η ουτοπία

γερμένος στην δύση μου εγώ

-πάρε τα γκέμια της μου φώναξες

σε άκουσαν στεργιές και θάλασσες

-μαζί είπες θα ταξιδέψουμε

πάνω στο ουράνιο τόξο της

τότες με ξαναγέννησες

από τότες δεν έπαψα ποτές να σε αγαπάω..