Λείπεις
σκοτάδι παντού
πως να σου μιλήσω
ούτε τα άστρα πια με ακουν
μουσκεμένος από απελπισία
με ματωμένο στήθος
καίω τα σπασμένα μου όπλα
μαλώνω με τις θύμισες
πρόκληση
σε έρημους φυτρώνουν τόπους
άκουσέ με αγαπημένη μου
φώναξέ με
κουφάρι το ρολόι
μήτε δείκτες έχει μήτε αριθμούς
μόνο από τα σωθικά του
ακους εκείνο το τικ-τακ
μονότονος ήχος
μιας τρομαχτικής σιωπής..
Μυρωδάτο το κορμί σου
κρασί μεθυστικό
ξομολογούμε στον έρωτα
απολογούμαι
μάρτυρές μου
τα φεγγάρια της απουσίας σου
εκείνες οι μικρές ώρες
από τις νύχτες των οργασμών
μια στιγμή
το γυμνό σου
ας γευόμουν σώμα
μου το είχες τάξει
θυμάσαι;
νοέμβρης 0000 π.ε. (προ εσού)...
Ζωή σε αναμονή..
σου χάρισα το φεγγάρι
εγώ ήθελα μοναχά
ν'άχα τα μάτια μου
να σε κοιτώ
όλα μου εσύ
σάρκα μου και ψυχή μου
αγαπημένη μου
ένα υστερόγραφο χάρισέ με
από τα φιλιά σου
σαν να μου δόθηκες ολάκερη θα είναι
την ύστατη ώρα της ζωής
ή αν θες
ρίξε στο πέλαγος
εκείνο το χάρτινό μας καραβάκι
που αφοβο μας ταξίδευε
εκει που δεν βρίσκανε λιμάνι
τα πρέπει και τα μη
κοντά σου να με φέρει
λύτρωση για εμέ
αυτό το σφιχταγκάλιασμα της προσμονής
οδύνη..
Κάθισες πλάι μου..
ήταν τότε
που γλυκάθηκε η νύχτα
και ξεκούμπωσε για μας
το στήθος της
έρωτας!
θυμάσαι;
εσύ όνειρο
εγώ..εγώ στο ξωπόρτι ανέλπιστης ευτυχίας
μου έδειξες τα χρώματα της ανεμόνας
ή μήπως ήταν εκείνο της λεβάντας
κοίτα μου είπες
το χρώμα έχουν της χαράς της ζωής
εγώ κοίταγα τα γόνατά σου
γκρεμοί και πρόκληση
θυμάμαι
πως άγγιξα τα χείλη σου
σαρκώδη και κόκκινα
ναι..και τα μάτια σου
μεγάλα και μαύρα
ίδια με τα μυστικά της νύχτας
τι κάλεσμα θεέ μου!
γερμένη πλάι μου
άγγιξα θαρρώ την γυμνή σου πλάτη
γέμισα την φούχτα μου με την ανατριχίλα της
μια αστραπή της μοναξιάς
φώτισε την αλήθεια
εσύ στα πέρατα να μαστιγώνεις την θάλασσα ανάμεσά μας
εγώ με σπασμένο το βαρκάκι του χρόνου
ν'αναζητώ το αδύνατο
ζωή χαμένη..
Κάποτε..
κάποτε στις μεταμεσονύχτιες αδημονούσες ώρες των ηδονών
εμείς οι δυο γευόμασταν τον έρωτα
μου έλεγες
για τα πεταμένα ρούχα στο πάτωμα
δες μου έλεγες
έχουνε ψυχή.την ψυχή μας
την ψυχή μου
στο πάλκο πάνω του έρωτα
η ζωή τους
εδω το κυλοτάκι ποιο πέρα το φανελάκι
στην είσοδο η φούστα
θα σε περιμένω γυμνή
πίσω απο την μισόκλειστη πόρτα έλεγες
έτσι που ο ερχομός σου
να είναι όλη σου η λαχτάρα σου για μένα
ακουγα τα λόγια σου
ήμουνα εκεί
όλο το σύμπαν γινόταν χώρος μας
όλος ο χρόνος χρόνος μας
κάποτε..
καληνύχτα αγαπημένη μου..
Ποια βίβλος
όλα τα θαύματα στα μάτια σου
ποιας απουσίας άβυσσος
μέσα της χορεύω
το tango του πάθους μου
για σε
ηδονικά πέρασε
την γλώσσα σου στα χείλη σου
η γεύση των κρατημένων μου φιλιών
είναι εκεί
εγώ έχω στα δικά μου ακόμη
εκείνη την στάλα μέλι
που κύλαγε στα στήθια σου
τις νύχτες που σε περίμενα
τις νύχτες που τώρα είμαι δική σου έλεγες
τις νύχτες που από τα διπλωμένα σου γόνατα
γκρεμιζόμουν στις στοές σου
τις νύχτες που το κάλεσμά σου
γινότανε ζωή
να με θυμάσαι..
Δεν θέλω
εντελώς γυμνά τα λευκά τα χρώματα
εντελώς γυμνά είναι τα σάβανα
λευκές είναι οι αναστολές
μαραζωμένων επιθυμιών
το χιόνι της συντήρησης
πάνω από τις λάσπες
θέλω να έχουν κάτι
από το απροσδιόριστο του έρωτα
από το ξάφνιασμα της ζωής
από το ανεπιτήδευτο χρώμα του μουνιού
που χωρίς ντροπές
με πάθος σου χαρίζεται
θέλω να έχουν πάνω τους
τον ίσκιο μιας επανάστασης..
Διάλεξέ με
ξεχώρισέ με
θα σου σβήνω τα λάθη
ίσκιους θα βρίσκω
εσύ να ξαποστάζεις
πάντα
θα έχεις την καρδιά μου να μιλάς
πάνω της να ακουμπάς
ότι εσένα σε βαραίνει
γυμνό
κόλλησε το σώμα σου
στο σώμα μου
λείπει το άλλο του μισό
λείπουν χωρίς εσέ τα πάθια του
οι αρτεσιανές του λείπουν ηδονές
εκείνη η μαγεία της λαγνείας πάνω του
από κάθε του κορμιού σου μόριο
γυμνό
κόλλησε το σώμα σου
στο σώμα μου
όλα τους να ταιριάζουν
να χωνευτούνε όλα
θα σου φέρω και εκείνο
που σου έταξα φιλί
στην καδένα της πανσέληνου
σαν φυλαχτό το κρατώ ακόμα
δέξου με..
Πάει καιρός
που δεν ακούω το γέλιο σου
ουτε τα βογγητά του πόθου σου
από νύχτες ηδονών
όμως το γέλιο σου
το γέλιο σου καλή μου
το γέλιο σου αγαπημένη μου
ήταν εκείνο που πολύ αγάπησα
έλαμπε στα μάτια μου η χαρά σου
τόσο ήθελα πολύ
ευτυχισμένη ν'άσαι
ποιος μας πρόδωσε ιούδας
(οι ματωμένοι ευτυχισμένοι του έρωτα).
Μη μου μιλάς
ξέρω πως με αγαπάς
μου το φωνάζει
το αγνάντι σου στην θάλασσα
τα από ηδονές λουσμένα σου μαλιά
οι κρυφές σου σκέψεις
ξέρω πως μέσα τους είμαι
η φούχτα σου
που κρατά σφιχτά μέσα της
την ψυχή που σου παρέδωσα
μη μου μιλάς
μου το λένε
οι σταλαγματιές-στραφτάλια πάνω στην ήβη σου
αναμνήσεις πίσω από τα παραβάν της νύχτας
μη μου μιλάς
ξέρω πως με αγαπάς
ξέρω πως σε ΑΓΑΠΑΩ
δεν μπορεί
θα λείψει η θάλασσα
θα ισωθούνε τα βουνά
εμείς για να συναντηθούμε..
Την έκπληξη
από τα στήθη σου θα ήθελα να δω
όταν γυμνωθούν εμπρός μου
το χρώμα που θα πάρουν
την ανταρσία τους
την ήττα ή την νίκη τους
αν στα χρόνια της απουσίας
ομόρφαιναν για μένα
αν ίχνη μου σκαλώναν στις παλάμες σου
όταν φευγαλέα τ'άγγιζες για μένα
αν οι ρόγες σου
είχαν κρατημένα ακόμη τα φιλιά μου
την έκπληξή τους
θα ήθελα να δω..
Σαν δάκρυα
έριξε η μπουκαμβίλια μου
όλα της τα άνθια
της εξομολογήθηκα
πως δεν μιλάμε
-την σκέφτεσαι με ρώτησε
-με όλη την δύναμη της ψυχής μου,απάντησα
τρεμόπαιξαν τα φύλλα της
-αγάπα την
έστω και έτσι αγάπα την,είπε
ξέρω πως και εκείνη
έχει κρύψει στην πανσέληνο
για σε τον έρωτά της
εγώ θα ετοιμάσω το ταξίδι σας
έτσι πήρε πάλι να στολίζεται..
Ερχεσαι τις νύχτες..
πότε πόρνη πότε αγία
έρχεσαι τις νύχτες
διψασμένος σε αποδέχομαι
σε σκεπάζει η νύχτα
έρχεσαι τις νύχτες
σκιά μιας αέναης προσμονής
ολόγυμνη
μπρος στην συγκλονιστική επιθυμία μου
για σε
έρχεσαι τις νύχτες
όλες τους ακαθόριστες
καμιά τους δίχως εσέ
πες μου
αν στο σφιχταγκάλιασμά μου σε πονάω
ίσως μπορέσω
λίγο να χαλαρώσω την ανάμνηση
ίσως..