Αναβολή..
προσμονής παράταση
ανείπωτα λόγια
δειλές αποφάσεις
αμφιβολίας καρφιά
αποβολή γέννας
ανέλπιδος καημός
"θα σου γράψω" είπες
με τον άνεμο "θα σου μιλήσω"
και πάνω στην θάλασσα "θα ακούω τα βήματά σου"
κενό
ούτε εγώ σε τράνταξα
φωνάζοντάς σε "σ'αγαπώ"
πένθος
των δυο μας πένθος..
Μπορώ
ρήμα χρόνου ενεστώτα
μπορώ
λέω να ξεχάσω
ουτοπία
ουσιαστικό αυταπάτης
σμάρι οι λέξεις σου
στης ψυχής μου την κυψέλη
εκείνο το "σε θέλω σου"
σε νύχτες αχόρταγες του πάθους
βασίλισσά τους
τι κι αν ήσουν μακριά
μ'αγκάλιαζες
σ'αγκάλιαζα
εκείνος ο μέλλοντας
υποσχέσεις έρωτα
"θα σε"περιμένω στης ζωής μας την άνοιξη
"θα σε" περιμένω πίσω από κάθε έκπληξη χαράς
στο κορμί μου "θα σε" ταξίδέψω
σε οάσεις "θα σε" ξεδιψάσω πόθου
"θα σε","θα σε","θα σε"..
εξακολουθητικός μέλλοντας
"θα με" λειώνει η απουσία σου..
Ένα κλικ
ύστερα σκοτάδι
νερό
αναδύεσαι από μέσα του
φως
κατάματα σε κοιτώ
μου χαμογελάς
σε ανασταίνω
ανασταίνομαι
πολύ απαλά μην πληγωθείς
σε κρατώ
έλυσα της κρεμάλας μου το σχοινί
τώρα είμαστε μαζί
τώρα είμαστε παρέα
τώρα στο βούρκωμα των ματιών μου
σ'έχω
όμως μπορώ να σου μιλώ
να σου λέω για ταξίδια που δεν κάναμε
για μελαγχολικά αδειανά κρεβάτια
για άζηστες νύχτες του έρωτα
μα πιο πολύ
για κείνο το δειλινό
που γερμένη στον ώμο μου
με ανασηκωμένο το απαλό σου φόρεμα
πάνω από τα γόνατά σου
απέναντι θα στεκόμαστε
στο αγνάντι της ζωής μας
ΕΣΥ κι εγώ..
Περιμένοντας σε έχασα
ψευδαίσθηση;
όχι πως δεν σε αγαπώ πια
όχι
αγρίμι η προσμονή
τις νύχτες
ιδίως τις νύχτες τριγυρνά
σε μισόφωτα σοκάκια του νου
πεινασμένο
ψάχνοντας το αδύνατο
τρώει τις σάρκες μου
αντιστέκομαι
παλεύω
σε ονειρεύομαι
πως βγαίνεις υγρή από το μπάνιο
με την πετσέτα τυλιγμένη γύρω σου
πως φοράς το κιλοτάκι σου
τις κάλτσες σου πολύ προσεχτικά
ίσαμε πάνω στους μηρούς σου
τα άλλα σου τα εσώρουχα
πως σηκώνεις τα βρεγμένα σου μαλιά
από το μέτωπο
πως με φιλάς
με της αγάπης το φιλί
μετά το καταλάγιασμα του πόθου
αγρίμι και όνειρο
μάχη ίσαμε το τέλος..
Σε κοιτώ
πόσο πολύ
σε αγαπούν τα μάτια μου
το πάθος
κεραυνός και στάχτη
ληστής και θαυμαστής σου
όνειρο
οι καρφωμένες στο στήθος μου ρώγες σου
ολόγυμνη στα χέρια μου
να σε στροβιλίζω πάνω σε κύματα αγάπης
εσύ να γελάς
με τα μαλλιά σου ξέπλεκα
να ζωγραφίζεις πάνω τους
κύκλους ζωής
η ιδέα
η ιδέα το να "σ΄έχω"
ευτυχία και φόβος
φοβάμαι την απώλεια της προσμονής
αβάσταχτο όμως και χώρια σου να ζω
ας μου τα μαρτυρίσουν όλα
τα χείλη σου..
Γυμνή
ολόγυμνη βγήκες στον άνεμο
έκλεισες τα μάτια
στάθηκες ακίνητη
τα μαλλιά σου τ΄ανέμιζαν
χαμένες προσδοκίες
άδικες προδοσίες
μου φάνηκε πως στο πλάι τους
είχες ένα κόκκινο γαρύφαλλο
τα χέρια σου κουπιά θαρρείς
σε βάρκα σπασμένη
την ξέβρασαν τα κύματα
σε βράχο ασυντρόφευτο
ίσως γι αυτό βράχος να έγινε
το στήθος σου
μοναχά το στήθος σου
στέκοταν στητό
στην απελπισιά απέναντι
προκαλούσε θαρρείς την ηδονή
ω! ναι
και εκείνο το μοναδικό στολίδι
στην σμίξη των ποδιών σου
που χώραγε σε μια παλάμη
χαδιού ζωής
πίσω σου καρτέραγε
η σκία σου
ΕΛΑ ΠΑΜΕ σου φώναξε..
Αν πάψω να σε αγαπώ
αν τις νύχτες
δεν τυλίγομαι γύρω σου
αν σε δύσκολους καιρούς
αρνηθώ πως σε αγαπώ
αν έρχονται στιγμές
που την ψυχή μου τραβώ από εσένα
αν κάθε που βρέχει
δεν ρουφώ με τα χείλη μου
τις σταγόνες των φιλιών σου
ας λείπεις
αν τους όρκους του έρωτα
σταυρούς τους κάνω στάυρωσης
τότε
τότε αγαπημένη μου
άσε το αντίο σου
με ένα σου φιλί
στο παγωμένο μου το στήθος..
Υγρή η νύχτα
πεζοδρόμια έρημα
κάθε στιγμή θαρρείς
σταλάζει δάκρυα
βουρκώνει
κλαίει
κλαίει για τις πληγές της
στο βάθος αχνοφέγγει ένας φανοστάτης
ειρωνία
προσποιείται την ελπίδα
εγώ δεν έχω πια δάκρυα
τα δάκρυα λυτρώνουν λένε
εμένα μου τα πήρε όλα η απουσία σου
αγιάτερυτη πληγή
παραδομένο έσβησε και αυτό το λιγοστό το φως
νύχτα πάλι...
Τις νύχτες..
τις νύχτες σε σεντόνια μοναξιάς
σε γυρεύω
τα ραίνω με θύμισες
δυο στεναγμοί τα μάτια σου
στις άκρες τους ευγνώμονας κυλά ο πόθος
ανεξερεύνητο το γυμνό κορμί σου
όσες φορές και αν το χάιδεψα
ένα του σκίρτημα πάντα ξέφευγε
σε άντροπες στιγμές
μετά τα μεσάνοιχτα
μετά τα μεσάνοιχτα μου έλεγες
τότε γίνονται ακόλαστοι και οι θεοί
μετά τα μεσάνοιχτα ερχόσουν
κρέμαγες τα μισά σου ρούχα
πίσω από την πόρτα
τ'άλλα μισά πεταμένα στο πάτωμα
είμαι εδώ καλέ μου έλεγες
σαν δυο ρώγες στο τέλος του καλοκαιριού
πάντα σε περίμενα
μέθαγα με αυτές
μετά τα μεσάνοιχτα
βροχή γινόσουν σε έρημο
και με έλουζες
μετά τα μεσάνοιχτα έλεγες
σπάνε οι σιωπές
βογγητά γίνονται της ηδονής
και λέξεις ιερές
μετά τα μεσάνοιχτα
αφήνω ακόμη ξεκλείδωτες τις πόρτες
τα παραθύρια ανοιχτά
τέλος δεν έχει
πριν να ρθεις
σε περιμένω αγαπημένη μου..
βαθύ το σκοτάδι
της απουσίας
είναι αργά πολύ
ο χρόνος αόριστος
όμως
η νύχτα αγαπημένη μου
κόρη είναι του έρωτα
στο ποίημα του κορμιού σου
βρίσκω τις λέξεις μου
σε κλείνω σε παρενθέσεις ηδονής
στα αποσιωπητικά του
κείνα που δεν χώραγαν να γράψω
στον ουρανό του
τόσα πολλά θαυμαστικά στην απουσία!!!!!!!!..
.να σε λούσω θέλω
έστω για μία μόνο φορά
όχι σαν παιδί
μα σαν γυναίκα που τόσο πολύ αγάπησα
ολότελα γυμνή
ψυχή και σώμα
να χαϊδέψω τις πληγές σου
να ταξιδέψω σε όλα εκείνα που κρύβεις
τα σημάδια σου να δω
ύστερα φωλιασμένη στην αγκαλιά μου
μέσα στα βρεγμένα σου μαλλιά
την τόση να κρύψω αγάπη μου για σένα..
Από την πρώτη στιγμή..
από την πρώτη μας στιγμή
από το πρωτάκουσμα του γέλιου σου
από το ξάφνιασμα του έρωτά μας
φλας
πολλά φλας
η μνήμη
οι στιγμές
η ζωή
κλικ κλικ κλικ κλικ.......
ΕΣΥ
παντού εσύ
εσύ και ο έρωτας
εσύ και το όνειρο
εσύ και η ουτοπία
γέμιζα με σένα
τα μακριά σου πόδια
τα μάτια σου
τα σαρκώδη σου χείλη
οι στιγμές χαράς
ύστερα εκείνες του πόθου
ύστερα
εκείνα τα λουλούδια του παράδεισου
που άνθιζαν με μιας στα χείλη μας
καθώς ανάσκελα γυμνοί
μετά την έκσταση
κοιτάγαμε τον ουρανό μας
κλικ κλικ κλικ κλικ..........
απουσία
προσμονή
μοναξιά
αναζήτηση
που είσαι
που είσαι αγαπημένη μου
στείλε μου μια συλλαβή
ή ένα γράμμα,ένα "α" μοναχά
ένα "ο",ένα "γ",ένα "κ",ένα "ε"
θα τα ταιριάξω εγώ
θα γράψω πάλι "ΑΓΑΠΗ"
σ΄αγαπώ..
Την οδύνη
πως να ξεχάσω του αντίο σου
σε είχα τόσο πολύ αγαπήσει
το σπαρτάρισμά σου
από έρωτα στην αγκαλιά μου
πως να ξεχάσω
σε είχα τόσο πολύ αγαπήσει
το ξύπνημά σου γυμνή
στο στήθος επάνω πως να ξεχάσω
σε είχα τόσο πολύ αγαπήσει
τον μικρό θάνατο
στο παγωμένο βλέμμα της απουσίας σου
πως να ξεχάσω
σε είχα τόσο πολύ αγαπήσει
το "καλέ μου"
που πρόφεραν τα χείλη σου
ζωή στην λιγοστή ζωή μου
πως να ξεχάσω
σε είχα τόσο πολύ αγαπήσει
αυτήν την σιωπή
χρόνους τώρα πως να ξεχάσω
σε ΕΧΩ τόσο πολύ αγαπήσει..