ΓΥΝΑΙΚΑ

Καρποβολάς χαρές,
η μυσταγωγία του έρωτα
στον ναό του κορμιού σου
λάτρες σου γεννάει,

επαναστάτες εραστές
στα πόδια σου
τα όπλα τους καταθέτουν,

σε τρυγούν και άτρυγη μένεις,

ατέλειωτη,
ανυπότακτη,
εξουσιάζειςτην ζωή,

γεννάς
δίνεσαι
αφαιρείσαι
όλα εσύ,

θάλασσα και ουρανός,

οι ροδόνες σου
ο παράδεισός μου,

ΓΥΝΑΙΚΑ..

ΚΑΠΟΤΕ

Κάποτε δεν μπορεί
θα λευτερωθούν οι σκέψεις,
κάποτε το θρόϊσμα των φύλλων
άνεμος δυνατός θα γίνει,
θα παρασύρει κείνους
τους ακανθώδεις θάμνους
που τρυπούνε τις ψυχές,
κάποτε δεν μπορεί
το παράπονο οργή θα γίνει,
θα ισιώσει τις σκυφτές τις πλάτες,
κάποτε η σιωπή
που τ'απόβραδα τριγυρνά
στις γειτονιές του κόσμου
κραυγή θα γίνει,
θα ξεμπροστιάσει την αδικία
που είναι κρυμένη
πίσω από τα κλειστά παραθυρόφυλλα,
κάποτε δεν μπορεί
οι λεηλατημένες ζωές
θα βάλλουνε πλάτη
κόντρα στην απόγνωση,
κάποτε,
κάποτε δεν μπορεί,
το ματωμένο χάραμα
δεν θάναι από τους τυρανισμένους
της γής,
μα θάναι κόκκινο
επειδή θα γενιέται
το πάθος για ΖΩΗ,
κάποτε,
τι κάποτε,
ΧΘΕΣ..

TATOYAZ

Yπνοβάτης της ζωή μου,
ζω για το ακάτεχο
για το αδοκίμαστο,
αποπλανώ την ελπίδα,
πίσω από μαύρα παραβάν
αναστεναγμός ουτοπίας,
σε περιμένω,
πού,πότε,
περιφέρομαι μέσα στην απουσία σου,
μισός,
μισός,
το άλλο μου μισό
η παρουσία σου
εσύ,..

χάραμα
σκοτάδι πάλι,
λείπεις,
τα τριαντάφυλλα
ξεψυχισμένες μου λένε καλημέρες,
τα φύτεψα για σένα,
πλημύρισαν οι στράτες
από απελπισία,..

υπνοβατώ
έξω από την ζωή μου,
κρυώνω,
λείπει η ζεστασιά της ανάσας,
κουλουριάζομαι
στις γωνιές της μοναξιάς,..

φανερώσου,
μπορώ να ακούσω τα βήματά σου
από μίλια μακριά
μέσα στην οχλοβοή του κόσμου,
μέσα στην θύελλα του ανέμου
ξεχωρίζω την αύρα
από το ανοιγόκλειμα των βλεφάρων σου,.

άγγιξέ με,
αστραπή ζωής το άγγιγμά σου,
τατουάζ ανεξίτηλο
στο στήθος μου,
βαθειά χαραγμένο,..

στις ράγες του τρένου
της προσμονής
άφησα τα ίχνή μου,
ακολούθα τα,
μη χαθείς αγαπημένη μου..

TOΣΟ ΑΠΛΗ.

TOΣΟ ΑΠΛΗ..

Μη διστάζεις,
τόσο απλό
τόσο αληθινό
είναι να πείς
σ'αγαπώ,
αν δεν μπορείς
πες δίψασα,
έρχομαι να σου ζητήσω
ένα ποτήρι νερό,
θα καταλάβω πως μου λές
σ'αγαπώ,
σ'αγαπώ,
θα φανεί στο λίκνισμα της περπατησιάς σου,
στπ πετάρισμα των βλεφάρων σου,
στο αγέρι της ανάσας σου
που θα γεμίσει την κάμαρα,
θα το καταλάβω από το φως της νύχτας,
από το τέλος του μαρτυρίου,
από το κόκκινο φιλί σου
στον σταυρό της απουσίας,
τόσο απλή η λύτρωση..

(πες δίψασα)..

ΞΕΧΑΣΤΕ ΤΟΥΣ

Σάπια υπολείματα
σκοτάδια οι μέρες,
απαίδευτοι γραφιάδες
γινήκαν βασιλιάδες,
οχετοι έπαρσης
ψεύτικοι σταυροί
μαρτύριο τάχα πόνου,
νοιάζονται λέει
γελοιότητες,
τρωκτικά της ζωής
αφαίμαξαν την χαρά
αγωνία,φτώχεια,
κρυφτούλι με το αύριο,
της εξαθλίωσης βρυκόλακες,
λόγια ασήμαντα
πέτρες σε άγονα χωράφια,
θα μας σώσουν
πως,
δεν καρπίζουν οι πέτρες,
κάναν τις προσδοκίες μας θηλιές..
καιρός,
είναι καιρός,
φως-ήλιος,
να λαμψουν οι μέρες
να γιατρευτούν οι πληγές,
τιμωρία!
ΞΕΧΑΣΤΕ τους
σαν ανα μην υπήρξανε ποτές..

ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ

Σκέπασες με κουρέλια
τα όνειρά σου,
ταπείνωσες τις επιθυμίες σου,
σκουριασμένη άγκυρα
ριγμένη απο το χθές
σε ξεβρασμένα κακοτόπια
η ψυχή,
ανάδρομη η σκέψη,
απρόσμενα δάκρυα,
η ξεγνοιασιά του σπουργιτιού
χάθηκε στο πρώτο χιόνι της,
ξεστρατισμένες οι ελπίδες
της καρδιάς,
το άρωμα του κορμιού της
ανάμνηση ζωής,

κάτω απο την γέφυρα
της μοναξιάς
με το χνώτο
προσπαθείς να ζεστάνεις
την άγρια ερημιά,

άδικος κόπος..

μερεύει μόνο
στην σκέψη εκείνης,
τόσο απλό,

σκέψου πως ένα άγγιγμά της
μπορεί να σου δώσει πίσω
τον παράδεισό σου,

τόσο απλό...

υ.γ.
πόσο ζεστή είναι η χούφτα της..

ΑΓΝΟΗΣΤΕ ΤΟΥ ΑΦΑΝΤΟΥΣ

Αγνοήστε τους άφαντους,
οργή,αηδία,
όχι δάκρυα,
θυμός,
θυμός που σιγοβράζει,
να εκραγεί,
μάσκες των ανύπαρκτων
αγνοήστε τους άφαντους,
του συστήματος παρόντες
δικοί μας απόντες,
πετροβολούν-ψηφίζουν
καίνε κτίρια-καίνε ψυχές,
αγνοήστε τους,..

μαλιά κολημένα στο μέτωπο
όχι από αγωνία,
όχι από φόβο,
από έρωτα μοναχά
ΕΜΕΙΣ,..

στο αγνάντι του δρόμου
φρίκη,

τότε κείνη η κοπελιά
μέσα από τα αποκαίδια
που τρέχει πρός το μέρος μου
ποιά είναι?

α..ανεμίζουν τα μαλιά της
η ΖΩΗ είναι,
μόνο της ζωής
της οποιαδήποτε ΖΩΗΣ
ανεμίζουν τα μαλιά,

θα νικήσουμε..

ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ

Πεθυμιές
χρόνων που διάβηκαν,
ελαιογραφίες
στιγμών ζωής
σε κάδρα αναπόλησης,
με μπέσα,
και το καλό και το κακό,

όχι πουλημένης ζωής
στους πραματευτάδες της βίας,
στους σκοπευτές της συνέίδησης,
στούς ανέραστους δοσίλογους
ξεπουλημένης αρετής,

ξερατά μιάς ζωής
που ύπουλα σε επιβάλλανε,

φεύγει το τρένο,
στα θολωμένα του τζάμια
ούτε ένα μύνημα,
ούτε ένα λουλούδι αποχαιρετισμού
στις αποβάθρες,

στέκεις εκεί
με την ελπίδα πλάι σου ανάπηρη,
κοιτάς πέρα μακριά
τα νιάτα που φεύγουν
με ρημαγμένες ψυχές,

στολίζεις το τραπέζι
με δακρυσμένο ψωμί,

νύχτα,
γεμάτος ο ουρανός
σκόρπια δάκρυα,
το φεγγάρι
ξομολογητής του παράπονου,

ξεχείλησε το άδικο,

το δίκιο κλεισμένο στην γροθιά,

το ξέρεις,

τούτη η γροθιά ποτέ της

δεν είναι χάδι..

ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ

Κάθε φορά
στις σημειώσεις ψάχνω
της ψυχής  μου
την δική σου απάντηση,
σειρά κενή,
αδείαζει η ζωή μου,

όσα τριαντάφυλλα
και να σου στείλω
επιστρέφουν μαραμένα
πίσω,
παραλήπτης άγνωστος,

πως;
πως,,,τότε εγώ
που βρήκα την διεύθυνση,
δεν είναι αυτή
που στο στήθος μου
είναι γραμμένη;
δεν είναι αυτή
που μου ψυθιρίζει
η καρδιά μου;

όχι!
συγνώμη..
λάθεψα..

ΤΑΜΑ

ΤΑΜΑ

 Δευτέρα, 30 Ιανουάριος 2012 στις 9:31 μ.μ.

 

Εσκυβα να σε προσκυνήσω
μέσα σε ναούς
αμετανόητων αμαρτιών,

η νύχτα
χαμίνι στα σοκκάκια της ηδονής
με τράβαγε από το χέρι
στις παραδεισένιες κολάσεις
του κορμιού σου,
σαν σε πεύκο
χάραζε πάνω του
σχησιματιές μελιού,

γυμνή εσύ
έσφιγγες μες τις λαγόνες σου
τον έρωτα,
γένναγες την ζωή,

άφησα ένα κόκκινο τριαντάφυλλο
στολισμένο
με δροσοσστάλες της αυγής
στο λατρευτό σου σώμα,
τάμα για της ζωής μου
το θάμα,

εσύ..

ΔΕΝ ΗΣΟΥΝ ΕΤΟΙΜΗ

Δεν ήσουν έτοιμη,
πήρες να ζωγραφίζεις το όνειρο
μα σου έλειπαν τη ψυχής τα χέρια,
μιά μουτζούρα έφτιαξες και κείνη ατέλειωτη,
φόντο τάχα έβαλες τον ήλιο,την θάλασσα,τον ορίζοντα τον μακρινό,
έλειπε όμως το έιδωλο,
έλειπε το πάθος,το ρίσκο,ο γκρεμός,
αλήθεια γιατί με έστησες απέναντι;

δεν ήσουν έτοιμη,
πήγες να πετάξεις και σωριάστηκες
πριν ανοίξεις τα φτερά σου,
ας ήμουν εγώ πάνω στο κλαρί του έρωτα
να σου φωνάζω έλα,
φοβήθηκες,έτρεμες το ύψος,
τότε γιατί μου ψυθίρισες πως έχεις φτερά;

δεν ήσουν έτοιμη,
πήρες να φτιάχνεις το σκαρί του ταξιδιού σου
και όταν τέλειωσες και μου είπες
έλα πλάι μου στο πηδάλιο
διαπίστωσες πως δεν είχες θάλασσες να ταξιδέψεις,
δεν ήσουν έτοιμη,

και εγώ που πίστεψα σε σένα,κρίμα..

ΔΥΟ ΚΙΛΑ ΠΑΤΑΤΕΣ,ΕΝΑ ΚΙΛΟ ΚΡΕΜΜΥΔΙΑ

Δυό κιλά πατάτες
ένα κιλό κρεμμύδια,
χαρίζονται εκεί
στα κρύα πλακόστρωτα
της ψυχής,
τρακόσιοι στην σειρά
για δυό κιλά πατάτες
ένα κιλο κρεμμύδια,
ύστερα άλλοι τόσοι
και άλλοι τόσοι,
δυό κιλά πατάτες
ένα κιλο κρεμύδια
να χορτάσουν τον φόβο τους
να σβήσουν λίγο από την απόγνωση,
έτσι κι αλλιώς ξέρουν,
αύριο θα τους λείπουν πάλι,
δυό κιλά πατάτες
ένα κιλό κρεμμύδια
αγορασμένη ελπίδα
της επόμενης στιγμής,
μετά πάλι του αύριο ο τρόμος,
το κρύο,η παγωνιά της ψυχής,
πανωφόρια σφιχτά κουμπωμένα
με σηκωμένους τους γιακάδες
να την κρατήσουνε εκεί
με μιά ανάσα ζεστασιάς του ίσως,
ίσως αλλάξουνε τα πράγματα,
δυό κιλά πατάτες
ένα κιλό κρεμμύδια,
πάρε την σακκούλα
άσε την αξιοπρέπεια
δυό βήματα παρέκει
από τον "ναό της δημοκρατίας"
που ψηφίζει την εκτέλεση
ενός λαού,
ειρωνία,
δεν ήξεραν,δεν διάβαζαν,
δυό κιλά πατάτες
ένα κιλό κρεμμύδια..

θλίψη..

ΝΥΧΤΑ ΕΙΝΑΙ

Νύχτα είναι,
έστρωσα σεντόνια
τα άσπρα σύννεφα,
προσκέφαλο έβαλα
την πανσέληνο,
έλα να ονειρευτείς
έλα,

νύχτα είναι,
στις μπούκλες των αγγέλων
έκρυψα τα μυστικά
του πόθου,
τις σαγήνες του έρωτα,
χτένισέ τα αγάπη μου
να πέσουν στην αγκάλη σου,

νύχτα είναι,
στόλισα με ηδονές
τις διαδρομές στο κορμί σου,
οι κρυμένες αμαρτίες
είναι της ζωής,
των αμέτοχων οι εξομολογήσεις
η ντροπή της,

έλα..