Η ΣΚΙΑ ΣΟΥ

 Γυμνή

ολόγυμνη βγήκες στον άνεμο

έκλεισες τα μάτια

στάθηκες ακίνητη

τα μαλλιά σου τ΄ανέμιζαν

χαμένες προσδοκίες

άδικες προδοσίες

μου φάνηκε πως στο πλάι τους

είχες  ένα κόκκινο γαρύφαλλο

τα χέρια σου κουπιά θαρρείς 

σε βάρκα σπασμένη

την ξέβρασαν τα κύματα

σε βράχο ασυντρόφευτο

ίσως γι αυτό βράχος να έγινε

το στήθος σου

μοναχά το στήθος σου

στέκοταν στητό

στην απελπισιά απέναντι

προκαλούσε θαρρείς την ηδονή

ω! ναι

και εκείνο το μοναδικό στολίδι

στην σμίξη των ποδιών σου

που χώραγε σε μια παλάμη 

χαδιού ζωής

πίσω σου καρτέραγε 

η σκία σου

ΕΛΑ ΠΑΜΕ σου φώναξε..

ΑΝ

 Αν πάψω να σε αγαπώ

αν τις νύχτες

δεν τυλίγομαι γύρω σου

αν σε δύσκολους καιρούς

αρνηθώ πως σε αγαπώ

αν έρχονται στιγμές

που την ψυχή μου τραβώ από εσένα

αν κάθε που βρέχει

δεν ρουφώ με τα χείλη μου

τις σταγόνες των φιλιών σου

ας λείπεις

αν τους όρκους του έρωτα

σταυρούς τους κάνω στάυρωσης

τότε

τότε αγαπημένη μου

άσε το αντίο σου

με ένα σου φιλί

στο παγωμένο μου το στήθος..

Η ΝΥΧΤΑ

 Υγρή η νύχτα

πεζοδρόμια έρημα

κάθε στιγμή θαρρείς

σταλάζει δάκρυα

βουρκώνει 

κλαίει

κλαίει για τις πληγές της

στο βάθος αχνοφέγγει ένας φανοστάτης

ειρωνία

προσποιείται την ελπίδα

εγώ δεν έχω πια δάκρυα

τα δάκρυα λυτρώνουν λένε

εμένα μου τα πήρε όλα η απουσία σου

αγιάτερυτη πληγή

παραδομένο έσβησε και αυτό το λιγοστό το φως

νύχτα πάλι...

ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΟΙΧΤΑ

 Τις νύχτες..

τις νύχτες σε σεντόνια μοναξιάς 

σε γυρεύω

τα ραίνω με θύμισες

δυο στεναγμοί τα μάτια σου

στις άκρες τους ευγνώμονας κυλά ο πόθος

ανεξερεύνητο το γυμνό κορμί σου

όσες φορές και αν το χάιδεψα

ένα του σκίρτημα πάντα ξέφευγε 

σε άντροπες στιγμές

μετά τα μεσάνοιχτα

μετά τα μεσάνοιχτα μου έλεγες

τότε γίνονται ακόλαστοι και οι θεοί

μετά τα μεσάνοιχτα ερχόσουν

κρέμαγες τα μισά σου ρούχα

πίσω από την πόρτα

τ'άλλα μισά πεταμένα στο πάτωμα

είμαι εδώ καλέ μου έλεγες

σαν δυο ρώγες στο τέλος του καλοκαιριού

πάντα σε περίμενα

μέθαγα με αυτές

μετά τα μεσάνοιχτα

βροχή γινόσουν σε έρημο

και με έλουζες

μετά τα μεσάνοιχτα έλεγες

σπάνε οι σιωπές

βογγητά γίνονται της ηδονής

και λέξεις ιερές

μετά τα μεσάνοιχτα

αφήνω ακόμη ξεκλείδωτες τις πόρτες

τα παραθύρια ανοιχτά

τέλος δεν έχει

πριν να ρθεις

σε περιμένω αγαπημένη μου..

ΣΚΟΤΑΔΙ-ΝΥΧΤΑ

 βαθύ το σκοτάδι 

της απουσίας

είναι αργά πολύ

ο χρόνος αόριστος

όμως

η νύχτα αγαπημένη μου

κόρη είναι του έρωτα

στο ποίημα του κορμιού σου

βρίσκω τις λέξεις μου

σε κλείνω σε παρενθέσεις ηδονής

στα αποσιωπητικά του

κείνα που δεν χώραγαν να γράψω 

στον ουρανό του

τόσα πολλά θαυμαστικά στην απουσία!!!!!!!!..

ΝΑ ΣΕ ΛΟΥΣΩ ΘΕΛΩ

 .να σε λούσω θέλω

έστω για μία μόνο φορά

όχι σαν παιδί

μα σαν γυναίκα που τόσο πολύ αγάπησα

ολότελα γυμνή

ψυχή και σώμα

να χαϊδέψω τις πληγές σου

να ταξιδέψω σε όλα εκείνα που κρύβεις

τα σημάδια σου να δω

ύστερα φωλιασμένη στην αγκαλιά μου

μέσα στα βρεγμένα σου μαλλιά

την τόση να κρύψω αγάπη μου για σένα.. 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ ΑΓΑΠΗΣ

 Από την πρώτη στιγμή..

από την πρώτη μας στιγμή

από το πρωτάκουσμα του γέλιου σου

από το ξάφνιασμα του έρωτά μας

φλας

πολλά φλας

η μνήμη

οι στιγμές

η ζωή

κλικ κλικ κλικ κλικ.......

ΕΣΥ

παντού εσύ

εσύ και ο έρωτας

εσύ και το όνειρο

εσύ και η ουτοπία 

γέμιζα με σένα

τα μακριά σου πόδια

τα μάτια σου

τα σαρκώδη σου χείλη

οι στιγμές χαράς

ύστερα εκείνες του πόθου

ύστερα

εκείνα τα λουλούδια του παράδεισου

που άνθιζαν με μιας στα χείλη μας

καθώς ανάσκελα γυμνοί

μετά την έκσταση

κοιτάγαμε τον ουρανό μας

κλικ κλικ κλικ κλικ..........

απουσία

προσμονή

μοναξιά

αναζήτηση

που είσαι 

που είσαι αγαπημένη μου

στείλε μου μια συλλαβή

ή ένα γράμμα,ένα "α" μοναχά

ένα "ο",ένα "γ",ένα "κ",ένα "ε"

θα τα ταιριάξω εγώ

θα γράψω πάλι "ΑΓΑΠΗ"

σ΄αγαπώ..

ΣΕ ΕΙΧΑ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗΣΕΙ

 Την οδύνη

πως να ξεχάσω του αντίο σου

σε είχα τόσο πολύ αγαπήσει

το σπαρτάρισμά σου 

από έρωτα στην αγκαλιά μου

πως να ξεχάσω

σε είχα τόσο πολύ αγαπήσει

το ξύπνημά σου γυμνή 

στο στήθος επάνω πως να ξεχάσω

σε είχα τόσο πολύ αγαπήσει

τον μικρό θάνατο

στο παγωμένο βλέμμα της απουσίας σου

πως να ξεχάσω

σε είχα τόσο πολύ αγαπήσει

το "καλέ μου"

που πρόφεραν τα χείλη σου 

ζωή στην λιγοστή ζωή μου

πως να ξεχάσω

σε είχα τόσο πολύ αγαπήσει

αυτήν την σιωπή

χρόνους τώρα πως να ξεχάσω

σε ΕΧΩ τόσο πολύ αγαπήσει..

ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

 Τις νύχτες..

τις νύχτες το στήθος σκίζεις της μοναξιάς

φανερώνεσαι

φοράς το μακρύ εφαρμοστό μαύρο σου φόρεμα

επίσημο γιορτής που ακυρώθηκε

ύστερα

χωρίς ένα σου να προλάβω φιλί

γυρνάς την πλάτη σου και χάνεσαι

ποιος τώρα θα ράψει πάλι την πληγή

να φανταστείς πως

πως δεν πρόλαβα να σου πω

ούτε πόσο πολύ σε αγάπησα

απελπισμένος έρωτας.. 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ

 Ποιες ώρες να διαλέξω

ν'αλαφρύνω την ψυχή μου

όλες αγκομαχούν

φορτωμένες την απουσία σου

εσύ λείπεις

ποιας πόλης να βρώ τα θέλγητρα

η πόλη ο μόλυβος η σαλονίκη τα χανιά

ή εκείνες που μας μάγευαν ακτές

γκρίζες και γκρίζα όλα

εσύ λείπεις

σε έρημα περπατώ πεζοδρόμια

κάπου-κάπου συναντώ

γραμμένα πάνω τους 

από παλιές διαδηλώσεις του έρωτα

λέξεις που έλεγαν τα χείλη σου

"καλέ μου", "σ'αγαπώ" , "να προσέχεις" , "σε θέλω"

τι κι αν ήταν κάτω από βροχή δακρύων

τι κι αν το "αγαπω" μια τρύπα το κατάπιε

εμένα μου φώναζε το "σ"

"σ'αγαπώωω"

δεν μπορεί να ήταν ψέμα

δεν είναι ψέμα..

ΜΗΝ ΑΡΓΕΙΣ

 Αγάπαμε..

κενό ζωής χώρια σου

πες μου

πες μου πάλι για κείνες τις νυχτιές

που στάζαμε έρωτα

πες μου

πες μου για κείνα τα πανωφόρια

που κρεμάγαμε πίσω από την πόρτα

που μούσκεμα ήταν από προσμονές

πες μου και για τον ήχο των φιλιών

από τις χορδές του πάθους στα γυμνά μας σώματα

είναι νωρίς το αύριο

μπορεί και να κουβαλά τον θάνατο

μην αργεις..

ΑΠΟΘΕΜΑ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

 Απόθεμα ευτυχίας..

το κομπόδεσαν οι μέρες σου 

μαζί μου

εύκολο από εσένα ήταν

εύκολο και για μένα ήταν

μια τέτοια γυναίκα 

να αγαπήσω

σαν αστραπή ήσουν δυνατή

τα χρόνια σου έπαιζες στα ζάρια

το άλογο έλεγες

η άλλη άκρη είναι της λογικής

περπάτησέ τα

τ'ανομολόγητα ήξερες της νύχτας να χαρίζεις

έπινα και με έπιναν τα χείλη σου

τα μάτια σου στα σκοτάδια μου αυγές

πόσο πολύ ποθούσα στο πλευρό μου να κοιμόσουν

ξεσκέπαστη το πρωί

να βλέπω ζωντανό το όνειρό μου

απόθεμα ευτυχίας..

το κομπόδεσαν οι μέρες σου 

μαζί μου

εκείνες τις νυχτιές καλή μου

που πάνω μου σφιγγόσουν

την απόσταση αγνοώντας

ρευστή

έτοιμη να εισχωρίσεις μέσα μου

μέθη

μπορεί γι αυτό να ζω ακόμη

απόθεμα ευτυχίας..

τώρα η απουσία σου

στα ίσα κονταροχτυπιέται μαζί της

θ'αντέξω;

ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ

 Για τα μάτια σου..

προσκυνητάρια αμαρτωλών

ανεμόμυλοι έρημων νησιών

ακριβά σμαράγδια πόθων

το σπέρμα δέξου της αγάπης

στα χείλη στο στήθος 

στων ερώτων σου τους κόλπους

αθανασία η στιγμή

για την χαμένη της ευωδιά

δακρύζει η άνοιξη

για τα ξεριζωμένα λουλούδια των ονείρων της

πυρίχιος χορός η απουσία σου

για τα μάτια σου

αστέρητες πάντα παρουσίες

την ηδονή δέξου

στο ανέγγιχτό σου σώμα

νυχτοήμερα πάθους

αντιφάσεις μοναξιάς

για τα μάτια σου

ανέφικτος έρωτας..