ΦΘΙΝΟΠΩΡΑ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ.

Πνιγμένο το καλοκαίρι
κρεμάστηκε στην σιωπή σου
στην λίμνη των δακρύων
τα φλαμίγκο
ματωμένα τσιμπούν γιατί
στον ουρανό αιμοραγούν
λαβωματιές του έρωτα
απομένουν τα μάτια σου
δυο κήποι παράδεισου
δυο λαχτάρες ζωής
δυο ανοίξεις
που φθινόπωρα γίνανε μελαγχολίας..

ΕΡΕΒΟΣ

Χαμήλωσε το φως
αγαπημένη μου
κοίτα
έξω έχει πανσέληνο
κοίτα
τρυγά των ανθρώπων τα όνειρα
κοίτα
μαζεύει τις ικεσίες
κοίτα
πόσα σ'αγαπώ μένουν ορφανά
κοίτα
όνειρα στρώνει σε κρεβάτια αδειανά
κοίτα
τις αβάσταχτες μερεύει απουσίες
κοίτα..
κοίτα
κεντρίζουνε οι ηδονές
κοίτα
χρυσώνει το στήθος σου στο φως της
κοίτα,κοίτα
γίνεται εσύ
το έρεβος διαλύει της αγάπης
ποθεύει την ζωή αγαπημένη μου..

ΠΟΣΟ..

Το καφενείο ακόμη ανοιχτό..
αριστερά από την εκκλησία
το σοκάκι τυφλό,ίσα που φωτίζεται
σε ανταμώνω
πίσω μας πατημασιές
από αδιέξοδα ζωής
μέσα μας στιβαγμένοι στεναγμοί
εσύ και εγώ
μου δίνεις τα χείλη σου
σου δίνω την ψυχή μου
σφίγγεσαι γυμνή πάνω μου
μια στάλα κόκκινο κρασί
γλιστρά στο στήθος σου
μεθώ από ζωή με κείνη
χαϊδεύω της ψυχής σου τις πληγές
πλανταγμένη
αφήνω την πανσέληνο στα πόδια σου
πόσο σε θέλω
πόσο σ'αγαπώ..

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΒΗΜΑ

Ένας αποτυχημένος χορός..
ίσα που πρόλαβα στα μάτια να σε κοιτάξω
μια ευκαιρία χαμένη
δεν πρόλαβα
να σου ψιθυρίσω
σε αγαπώ
σε θέλω
ίσα που άγγιξα
την γυμνή σου πλάτη
ίσα που το σχιστό σου φόρεμα
χαμογέλασε στον πόθο μου
μόλις που άγγιξα
το μέσα των μηρών σου
φυλακή και επανάσταση

γιατί σταμάτησε
τόσο γρήγορα η μουσική
που εξαφανίστηκαν οι οργανοπαίχτες;
πως ερήμωσε έτσι ο κόσμος μου;
πως γίνεται τόσο μεγάλο ναυάγιο στην ξηρά;
ποιο βήμα ήτανε λάθος
ΠΕς μου....

ΣΩΣΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Μια σιωπή
πνίγει την κάμαρη
που ξέχασες το νυφικό
που το άφησες
σε ποιες γωνιές ανάγκης
σε ποιο ερημοκλήσι
να σε περιμένω..

ξυπόλυτη περπατάς
στα κρύα πλακάκια
φεύγεις
γυμνή η πλάτη σου
η αναπνοή μου έμεινε εκεί
πότε φθινοπώριασε

άρχισε να στάζει η οροφή
κρυώνω
σκεπάζομαι με ότι απόμεινε
από το χάδι σου
κρυώνω ακόμη
αδειάζω όλα τα συρτάρια της θύμησης
τα μαζεύω στην ψυχή μου
τα βάνω φωτιά
σβήνει όμως με το πρώτο μου δάκρυ

ανασήκωσε το φόρεμά σου αγαπημένη μου
όπως τότε που στο φως του φανοστάτη
χόρευες στην βροχή μεθυσμένη από έρωτα
θυμάσαι;
γύρισε να με δεις
σώσε το όνειρο..

ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ

Κάτω από το βαρύ στρώμα του χρόνου
μέσα σε κρεβατοκάμαρες κλειστές
κρυμμένα μυστικά..

χρόνια ψηλαφείς εκεί μια ξένη ζωή
με το βλέμμα καρφωμένο στο ταβάνι
με σβησμένο το φως
καρφώνεις πάνω του με πρόκες αποτυχίας
όλα εκείνα που ήθελες να ζήσεις
ραγίζεις
φωνάζουν οι αλήθειες σου
σιωπή εσύ
μια ρωγμή στο είναι σου αναζητάς
λίγο φως
τα ακριβά σου να ντυθείς
τα ξεροκλάδια σου να κάψεις

διάλεξε τώρα
την στάχτη ή το μπαρούτι..

ΜΕΙΝΕ

.η νύχτα
πυκνώνει γύρω μου
η απουσία
η απουσία σου

ο αγέρας
την μυρουδιά μου φέρνει
της αλμύρας σου
σε ποθώ
σε αναπνέω
άλλη από σε
δεν έχω ανάσα

γυμνή
ερωτική
έρχεσαι μπρος μου
χαϊδεύω το πρόσωπο
το κορμί σου
τις πληγές της ψυχής σου
σε αληθινή ζωή
σε ανταμώνω
μείνε...

ΟΔΥΝΗ

.δες..
είναι το φεγγάρι
που δύει,
αποχαιρετισμός
τα παραθύρια σκοτεινά
τα μπαλκόνια γιομάτα μελαγχολία
οι στέγες στάζουν απουσία
έρημος

στους φράχτες
σχισμένα κουρέλια ζωής
απέναντι
μια θάλασσα που κατάπιε
τα μάτια σου
οδύνη..

ΜΗΝ ΝΤΡΑΠΕΙΣ

Σε ποταμούς λήθης
σκόρπισε τις στάχτες της ζωής σου
με τις παλάμες σου
σφούγγισε από τα μάγουλα
τα δικασμένα σου δάκρυα
μην ντραπείς
κάθε καταδίκη
κρύβει μια αθώωση
ας σε πούνε τρελό
εσύ
επέμενε να δείχνεις τον ουρανό
κοιτάτε πες
γεμάτος είναι κοχύλια...

ΑΝΤΙΟ

https://www.youtube.com/watch?v=029UhMCougc

ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Τύψεις
για μόνο μια αμαρτία έχω
αυτήν που δε κοιμηθήκαμε μαζί
στο ίδιο το κρεβάτι
αυτήν που δεν ξεδίψασα την αγάπη μου
στα χείλη σου
αυτήν που δεν ορμήσαμε μαζί
σε ξαναμμένα πάθη
αυτήν που Αφροδίτη ΕΣΥ
με γιασεμιά να σε μυρώνω
λίγο πριν το λυκόφως μου

ομολογώ πως σε αγαπάω ακόμη..

ΕΚΕΙ

Εκεί..
στις σκιάσεις από το ανασηκωμένο σου φόρεμα
χάνομαι
εκεί..
στις καμπύλες του πόθου σου
το όνειρό μου παγιδεύεις
εκεί..
στου κορμιού σου το μισόκρυφο
η γεύση του εφήμερου
γίνεται πάντα
εκεί..
στην πεσμένη
από τους ώμους τιράντα
γκρεμίζεται η ισορροπία του κόσμου
εκεί..
χλωμιάζει ο ουρανός
στο φιλί της ηδονής σου
εκεί..
στην θέα του ασύγκριτου
διψάω για ζωή

εκεί εσύ..

ΣΩΣΕ ΜΕ

Δεν ξέρω που
ούτε πως..
τα τρένα σκουριάσανε στις ράγες
μικρές απόπειρες ζωής
ξεψύχισαν στην πρώτη τους βλάστηση
αλίχνιστη η απουσία
δάκρυα αξημέρωτης ανατολής τα μάτια σου
δέθηκαν τα βήματα
σε αλυσίδες πόνου
που είσαι
αεράκι με τυλίγει απελπισίας

σώσε με..