ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

-Αγάπα με
μέχρι τέλους είπες,
κατακλυσμός όλη
μόνο εσύ ήξερες έτσι να αγαπάς
γέμισε ο κόσμος μουσικές
ποθολούλουδα μιας άνοιξης
που τόσο πολύ αργούσε
αψύς του έρωτα ο κτύπος
τούτη η νύχτα ένα έχει όνομα
<σε ζητάω>
ικεσία-απαίτηση
- έλα μέσα μου
όμως μείνε σαν άγαλμα εκεί
το πάντα εννοούσες
έτσι νικιέται ο χρόνος..
κάτι μου ψιθύρισες
κάτι άγιο πρόστυχο του έρωτα,
γέμισαν τα ξερόκλαδα ανθούς
γυμνός ποθεμένος άγγελος
μπήκες στο είναι μου
με κυρίεψες,

με αγκαλιά τις αμαρτίες
ένα άφησα φιλί
στην άκρη των χειλιών σου

δακρυσμένη ήλθε η ανατολή
γεμάτη ενοχές
για του παραμυθιού το τέλος..

EINAI ΣΥΝΝΕΦΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ

Θέλω να σου πω
μα είναι σύννεφα ανάμεσά μας..

πως να σου πω
για κείνες τις βροχές
που έβλεπα στα μάτια σου
για κείνες τις πανσέληνους
που στάλαζε μέσα μου η ψυχή σου
πως να σου πω
για το αλφαβητάρι του έρωτα
κρυφό σχολειό
στις καμάρες του κορμιού σου
τότες που μας χαρίζονταν οι νύχτες,
πως να σου πω
πως να σου πω
για το μεθύσι
για την ώρα τρεις
την αναμονή
για τον ήχο της φωνής σου
το σ'αγαπώ καλέ μου,
πως να σου πω
για κείνα τα νυχτολούλουδα
που μάζευες γυμνή
από ονειροφαντασίας χλόες,

για τον οργασμό ζωής
που φανερώναν οι ανάσες σου
θέλω να σου πω
μα είναι σύννεφα ανάμεσά μας..

ΑΜΥΡΩΤΗ ΕΦΥΓΕΣ

Αμύρωτη έφυγες..
δεν χόρεψες ξυπόλητη
πάνω στην χλόη της ψυχής μου
χάθηκες πίσω
από σκοτεινούς όγκους κενών
μέσα σε μισοτελειωμένα λόγια
στα δάκρυα μιας αστραπής
που φώτισε τον ουρανό μου
χάθηκες,
με πνίγουν τα μισοσβησμένα
σ'αγαπώ
μελαγχολική η ροδαυγή
την σκιάζει η απουσία σου
η άδεια-κρύα νύχτα μάρτυράς της,

αμύρωτη έφυγες..
δεν πρόλαβα να σηκώσω
με ένα μου χάδι
τα μαλλιά σου από το μέτωπο
δεν πρόλαβα πίσω από την ράχη σου
να σου ψιθυρίσω σ'αγαπώ
δεν πρόλαβα γυμνωμένος
στο στήθος σου να γείρω επάνω
δεν πρόλαβα
δεν πρόλαβα

αμύρωτη έφυγες..
"να είσαι καλά"
μου μήνυσε η αγάπη σου
γυρίζω τα δάκρυα μου πίσω
μην τυχόν τα δεις
"θα είμαι καλά"
θα είμαι καλά για σένα
ίχνος θλίψης να μην περάσει
από τα μάτια σου
"θα είμαι καλά"

ΟΛΑ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ

Η απουσία σου αγαπημένη μου
σμίγει με την αναμονή στα μάτια μου
πάνω σε ίχνη από δάκρυα
αλαφροπατάς
τα πόδια σου γεμάτα είναι
με γύρη γυρισμού
το βλέπω..
ανάμεσα πέρασες
από τα χαμομήλια της προσμονής μου
σήκωσε το φόρεμά σου καλή μου
με δάκρυα χαράς
θα σου τα πλύνω
θα σου τα σκουπίσω
με του χαδιού μου το μετάξι
έλα..
όλα μου είσαι εσύ
έλα..

TOTE.. MONO TOTE

Mόνο τότε..
σαν
αλαφρωμένος και ήρεμος
φτάσω στην αγκάλη σου
από το μεγάλο ταξίδι
φορτωμένος
με την ακόρεστη επιθυμία μου
για σένα..


 δω την λαχτάρα
στο βάθος των μεγάλων σου ματιών
το τρέμουλο στα χείλη σου
από την εκπλήρωση της προσμονής
το ψαχούλεμα της ηδονής
κάτω από το μακρύ σου φόρεμα
τότε
που ένα απομεσήμερο
που ψιθυρίζει σ'αγαπώ
 σου φέρω πίσω
τα λόγια ψυχής που σου χρωστούσα,
τότε
που τα χέρια σου
στις χαραυγές του έρωτα
 τυλιχτούνε γύρω μου
τότε
που το φεγγοβόλημά σου λάμψει
στην αμαρτία της νύχτας,

τότε..
μόνο τότε
που θα κοιμόμαστε με τον ήλιο στο πρόσωπο
μετά το ξενύχτι του πάθους
θα πω πως έζησα
τότε..
μόνο τότε.. 

ΠΕΤΡΩΜΕΝΟ ΔΑΚΡΥ

Στάζουν οι ώρες αποκαμιά,

στοχασμοί ζωής
θλιβερά ερείπια
μιας πόλης
που δεν πρόλαβα να κατοικήσω
το σώμα σου
το σώμα σου,

κοιτώ τα ροζιασμένα μου χέρια
πόσο πάλεψαν να μερώσουν
την απουσία σου
ξεχέρσωσαν καημούς
όμως την νύχτα
ιδίως την νύχτα
αιωρούνται
πάνω από το γυμνό σου σώμα
δεμένα με την αόρατη κλωστή
της απελπισίας,
άλλη μια νύχτα
που δεν σε άγγιξαν
άλλη μια νύχτα
που πέτρωσε το δάκρυ
στα αμίλητα λόγια..

ΙΚΕΣΙΑ

Εμεινα εδώ..

μισοσκόταδο
βροχή
θλίψη
θύμηση,
με περιπαίζει
η λησμονή
ακουμπισμένος στο ασύνορο
του έρωτα
σε φέρνω μπροστά μου
σε αγκαλιάζω
σμίγω τα χείλη μου
με τα δικά σου
ταράζομαι,
σκέπασέ με με την αγάπη σου
καλή μου
κρυώνω
πάρε με από εδώ

"ικεσία"..

ΘΡΙΑΜΒΟΣ @ ΛΗΣΜΟΝΙΑ

Μου γράφεις
με το τόνο της ψυχής σου
ξεκρεμάς από το δένδρο του έρωτα
καρπούς αδοκίμαστους
αφουγκράζομαι τις σιωπές σου
από το κατώι της αποθυμιάς
ξεθάβεις κιτρινισμένα θέλω
γίνεσαι βροχή
σε διψώ
ξεντύνεσαι το πανωφόρι
της απουσίας
πίσω από την μισάνοιχτη  πόρτα
σε αγκαλιάζω
μας πρόφτασαν οι ηδονές
ξεγελάστηκε το πεπρωμένο
θρίαμβος
νικήθηκε η λησμονιά..
  

ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΟΥ

Μ'αγγίζει ο χρόνος
με εκείνα τα μικρά τσιμπήματα
υπενθυμίσεων
αόριστων αναβολών
χάνεις
χάνεις μου φωνάζει
έκοψα τόσα πολλά λουλούδια
να σου γεμίσω μια παλάμη χαδιού
τι κάνεις!
δες
αργοκλαίει η ψυχή
δυο σταλαγματιές αίμα της
κοκκίνισαν ολάκερο ηλιοβασίλεμα
τι κάνεις!
γήτεψε την ζωή
χάιδεψε τις ορθωμένες ρώγες της
νιώσε το ανέμισμα των μαλλιών της
στο πρόσωπό σου
μ'αγγίζει ο χρόνος
με εκείνα τα μικρά τσιμπήματα
ανεκπλήρωτων προσδοκιών
έλα μαζί μου
χάνω την στιγμή
χάνω τον αγώνα
έλα μαζί μου..

Ο ΓΛΑΡΟΣ

Σκοτεινές στοές
ψεύτικα είδωλα
του τίποτα τυμπανοκρουσίες
θέλω σε κιτρινισμένες κόλες
στον τοίχο καρφωμένες
ληγμένα όνειρα

στο κοφτερό φτερό του καρχαρία
ματώνει η νόηση

επικίνδυνα

γεννάει αλλοφροσύνες
υποταγμένες σιωπές
πετάει σερπαντίνες
σε θλιμμένους ίσκιους,

τάζεις τ'ακριβά της ψυχής σου
στην αγέννητη άνοιξη
θ'ρθει λες
στην παλάμη σου
μια πυγολαμπίδα
έγινε φως και φωτιά..

ακόμη να πετάξει
ο γλάρος Ιωνάθαν!!!

ΣΕ ΕΙΔΑ

Σε είδα..

σε είδα να έρχεσαι
πάνω σε ένα άσπρο σύννεφο
πάνω στον μίσχο μιας τριανταφυλλιάς,
να πλέεις πάνω στο φυλλαράκι
της άνοιξής μου
σε είδα

σε είδα στο κορδελάκι
από το κλειδί της πόρτας μου
στα απλωμένα ρούχα
των ονείρων μου
σε είδα

σε είδα σε μια σελήνη
δακρυσμένης απουσίας
στην βροχή μιας διψασμένης
προσμονής
στις σταγόνες στο τζάμι
από έναν έρημο πόθο
σε είδα

σε είδα στην λαχτάρα της αμαρτίας
στις λαγόνες του έρωτα
στις ρούγες της αναρχίας
της αγάπης
σε είδα

σε είδα..

ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ

Ποθεμένη μου,

κάθε που βραδιάζει
η νύχτα ακουμπάει
ένα μαύρο τριαντάφυλλο
στο προσκεφάλι μου
πενθεί μαζί μου την απουσία σου,
αχάιδευτα τα στήθη σου
αιμοραγούν προσμονές έρωτα
οι οπτασίες σου
χορεύουν γύρω μου
κυλιούνται στα σεντόνια μου
παίζουν με την παράνοια
στο αφίλητό σου στόμα
ταχυδρομώ τα φιλιά όλα της στέρησης,

ένα σου δάκρυ
καίει την παλάμη μου
έσταξε από τα δικά μου μάτια..

λαξεύω τις γωνιές της θλίψης μας
αγαπημένη μου

θα βρεθούμε...

ΕΚΡΥΨΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ

Στων ματιών σου τις σκιές
στα δακρυσμένα σύννεφα
στις αμαρτίες που ονειρεύεσαι
στα θροίσματα του πόθου σου
στο σιγανό τακ-τακ στο τζάμι σου
σαν από σπουργίτι παγωμένο
στα χνάρια σου
κάτω από το παραθύρι του έρωτα
στον ψύθιρο του κλαδιού
που ακούς τις έρημες νύχτες
στις ηδονές
που σταλάζουν στην παλάμη σου
στις αποπλανήσεις της καρδιάς σου
στο φιλί που ζωγραφίζουν τα χείλη σου
στο αεράκι που μπαίνει
κάτω από την χαραμάδα της πόρτας σου
στου φεγγαριού το φως
που λούζει το κορμί σου
στου αφαλού σου το χνούδι

έκρυψα την ζωή μου..