ΑΦΗΣΕ ΜΕ

Άφησέ με κάτι να κλέψω από εσένα
από τα χείλη σου το στήθος την ανάσα
άφησέ με,
άφησέ με να υπνοβατώ στην όχθη σου
να λαχταρώ την συντροφιά σου
στην ερωτική σου  να λειώνω θέρμη
άφησέ με,
άφησέ με να τιλιχτώ στο άρωμά σου
στο δίχτυ να πιαστώ των οραμάτων σου
άφησέ με,
άφησέ με στην λάγνα σου λέξη
το τελευταίο έψιλον να είμαι
στην σκοτεινή σου θάλασσα
άφησέ με,
άφησέ με μια σελίδα να είμαι στο βιβλίο σου
ένα στίγμα στο ποίημά σου
άφησέ με
άφησέ με η συντροφιά να γενώ της μοναξιάς σου
άφησέ με..

ΧΑΘΗΚΑ.. (γυναίκα που αγαπήθηκε πολύ)

Το φως της αυγής
χάιδεψε τις βλεφαρίδες σου
τα χείλη σου
με το χρώμα του ημερωμένου πάθους
αρώματα σκόρπαγαν ονείρου
μια σταγόνα πόθου
είχε ξεχαστεί
στην ρώγα σου πλάι
τρεμόπαιζε σε κάθε σου ανάσα,
μερικές δροσοσταλίδες
γόνοι της πανδαισίας της ηδονής
στο τρίγωνο πάνω
της αγιασμένης αμαρτίας
ακόμη μοίραζαν ζωές..

χάθηκα
στο θάμπος της ομορφιάς σου
όπως σε κοίταγα
γυμνή και άτρωτη
πάνω στα κολασμένα σεντόνια
του παράδεισου..

ΑΓΙΟΚΛΗΜΑ

Μια σταγόνα αίμα
αιωρείται στην κόψη του σπαθιού

το αύριο

φιγούρες τρόμου
δράκοι
κοφτερές λεπίδες
απελπισία

στις ρίζες μιας κατακόκκινης
μπουκαμβίλιας
γεννιούνται χαμόγελα
ελπίδες
οράματα

αλλοφρονεί η σκέψη

ένα γλαροπούλι
μια νυχιά έκανε στην θάλασσα,
εκείνη..
στην στιγμή επούλωσε την πληγή

οι ανέραστες νύχτες
στα απομεινάρια μιάς άζηστης ζωής
γράφουν ποιήματα
δυσαναπλήρωτου κενού

στις φτερούγες μιάς αγριόπαπιας
ταξιδεύει ο χρόνος
κρατά όλα τα στερητικά α
στα χείλη του

μέσα από την ομίχλη
του απροσδιόριστου τώρα
τραβώ το ζωντανό σμαράγδι
της σημαντικότητας της ζωής

άι στο διάολο όλα..

μυρωδιά από αγιόκλημα
είναι η ζωή..

ΚΟΙΤΑΞΕΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Κοίταξες μέσα μου
είδες την ψυχή μου
την στιγμή εκείνη
παραδόθηκα
σε αγάπησα
τι κι αν δεν σε είδα ποτέ
στο φως να λούζεσαι του ήλιου
τι κι αν δεν σε είδα ποτέ
ξαπλωμένη σε απάρθενο κρεβάτι
τι κι αν στις νύχτες μου
ηχεί μοναχά
της αγάπης σου
το ψιθύρισμα,

κοίταξες μέσα μου
είδες την ψυχή μου
οδυνηρή σωτηρία
αδοκίμαστη η απόλαυση
στα πόδια σου ανάμεσα,
το κρίμα της αγάπης
στο κατώφλι των ματιών μου
ξομολογούμε στον έρωτα
σ'αγαπώ
μου λείπεις
σε θέλω,

κοίταξες μέσα μου
είδες γυμνή την ψυχή μου
αφύλαχτη
ξεντυμένη σε είδε και εκείνη
σάρκα και ψυχή

από το χέρι πιάστηκαν οι δυό τους
και τρέξανε προς του ακατόρθωτου
την θάλασσα..

Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Σ'ευχαριστώ..

ήρθες στην σκοτεινή μου κάμαρη
δεν μίλαγες
με κοίταγες μοναχά
με μάτια βουρκωμένα
σώπαινες
πόναγες το ίδιο

λυπημένος άγγελος,

δεν ξέρω
αν σε άγγιξα
δεν ξέρω
αν χάιδεψα τα μαλλιά σου
ξέρω
πως η συντροφιά σου
λύτρωση ήταν για μένα,
σ'ευχαριστώ..

μια πεταλούδα
άθελά της πιάστηκε
στον ιστό του ονείρου
την ελευθέρωσα
με την πρώτη ηλιαχτίδα
μαζί θα πετάξουμε στο όνειρο,
ανάσα η παρουσία σου
σ'ευχαριστώ..

ΤΟ ΕΚΡΕΜΜΕΣ

Πολυφύλαχτες αφές
στο σώμα μου τα φιλιά σου
μελοθύμαρο η γεύση τους
όπου να αγγίξω
στιγμές ευτυχίας

ένα δάκρυ
δεμένο με κλωστή νοσταλγίας
αιωρείται ανάμεσα
στο βίωμα και την απουσία

το εκρεμμές της ζωής..

ΣΑΝ ΖΩΗ

Να σε ακούσω πεθύμησα,

στήνω αυτί
στα όστρακα της σιωπής
στις ράγες του χωρισμού
στης νύχτας την ηχώ,
αγαπημένη μου
αδειάζω χώρια σου
αιμοραγώ
σταγόνα-σταγόνα
θρέφω το θεριό της απουσίας σου,

τις νύχτες
μαζεύω τις κουρτίνες
θέλω να σε δώ ολόγυμνη
να έρχεσαι προς εμέ
ποθεμένα λόγια
να ακούσω από τα χείλη σου
πάρε με να λές
κυριαρχία και παράδωση
τις ηδονές γέψου
όλες του κορμιού μου

όλα να γίνουνε εσύ
τα κάδρα
το ποτήρι στο κομοδίνο
στο περβάζι ο βασιλικός
ότι αγγίζω να είσαι εσύ

με λείπεις αγαπημένη μου
θέλω να γίνω του κόσμου η αναπνοή
κάποια στιγμή να μ'ανασάνεις
σαν ζωή
να με βάλεις μέσα σου,
ζωή μου..
 

ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

Ο κόσμος σάλεψε
θύμωσαν οι ανεμοστρόβιλοι
με των ανθρώπων τα κρίματα
τιμωρούν αδιάκριτα..

ελεγχόμενος νούς
μπολιασμένος με τέρατος ιό
μίσος-μίσος-μίσος,

ευωδιάζει και αντιστέκεται
ακόμη ο βασιλικός
ζωγραφίζει ακόμη η τριανταφυλλιά
στην πλάση
κάποια αηδόνια τραγουδούν ακόμα,
το ξερίζωμα δεν είδαν της καρδιάς
της κεφαλής το κόψιμο
το σκόρπισμα θανάτου
τους τυράννους να κλέβουν την πνοή
φρίκη

δακρυσμένη πανσέληνος
ράγισε η καρδιά της,
αν είχε χέρια
σφιχτά θα σφάλιζε τα μάτια,
δακρυσμένη πανσέληνος
κρυφά το δάκρυ της αφήνει
να ποτίσει την ελπίδα,
δακρυσμένη πανσέληνος
δρόμο στην θάλασσα χαράζει
να βρούμε την αγάπη,

δακρυσμένη πανσέληνος....

ΕΚΕΙΝΕΣ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ

Προσκαλεσμένη οπτασία..

σε ηδονή μεταμορφώνεσαι
ύστερα σε άγγελο
αχνίζεις έρωτα
σ'αγκαλιάζω
ολοκαύτωμα,

το πλάσμα που πάλευα
με την γεύση του αλατιού
ήρθε και μέλωσε
ύστερα η γαλήνη
ύστερα η γλύκα στο πρόσωπο
ύστερα το ευχαριστώ της ζωής,
δεν υπάρχει λουλούδι
τόσο όμορφο όσο εσύ..

ας κράταγαν κείνες οι στιγμές
ας κράταγαν....

ΑΟΡΑΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Ξημέρωσε..
μέσα στα βαλτοτόπια της απουσίας
χίμαιρες του νου
λιτανείες ονείρων
ένα φως σκοτάδι,
μέσα στην κάμαρα
ο ιδρώτας σου
η αναπνοή σου
η οπτασία σου
ένα εσώρουχο
με το άρωμά σου ποτισμένο
ένα βραχιολάκι
δυό σκουλαρίκια
σταγόνες δάκρυα,
ίχνη από τα γατζωμένα
στα στρωσίδια δάκτυλα,

εσύ πουθενά..

πάνε μέρες-μήνες
πάει καιρός
που προσπαθώ να σβήσω
την αόρατη παρουσία σου
μάταιος κόπος

ίσως και να μην θέλω
σ' αγαπάω ακόμα..

ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΕ ΑΓΑΠΩ

Ξεμακραίνει η μέρα..
οι σκιές απουσίας
της νύχτας παρουσίες
σ¨αγαπώ
θα σε αγαπήσω
ακόμη περισσότερο
έλα,

απλώνω το χέρι
σ¨αγγίζω στο πρόσωπο
σηκώνω τα μαλλιά
από το μέτωπο
δάκρυα πλημμυρίζουν
τα μάτια
μπορώ να σε αγαπώ,
μην παραξενεύεσαι
μπορώ να σε αγαπώ
το λίγο το έκανα πολύ
δεν ήσουν αστραπή
μια σειρά είσαι από αστραπές
που φωτίζουν την ζωή μου,

τις νύχτες του έρωτα
ακούω την φωνή σου
θωπεύω το κορμί σου
όπως εσύ με άφησες
στου πόθου τα ξεσπάσματα
φιλιόμαστε λαίμαργα
στις πηγές της ηδονής
αρτεσιανά νερά του έρωτα
κελαρύζουν δίπλα μας
μέσα σου
νικητής και νικημένος
αφήνω την τελευταία στάλα
στην δόνηση της ζωής..

μια απροσδόκητη μελαγχολία
απουσίας
θαμπώνει τις αστραπές

φανερώσου
μπορώ να σε αγαπώ
θα σε αγαπήσω
ακόμη περισσότερο
έλα..

Ε....και

Κρεούργησαν την ψυχή μου
τα αποτρόπαια
καθημερινότητα τα κάνανε,
μακελειό σε σχολεία
ε..και
μακελειό σε πορείες ειρήνης
ε..και
σε μαραθώνιους μακελειό
ε..και
στους εργάτες μακελειό
ε..και
ψευτιές,πουστιές
υποκρισίες,
φόνοι βιασμοί
εκβιασμοί
συνήθεια
αδράνεια
συνείδησης αλλοτρίωση
ε..και

κρεούργησαν την ψυχή μου
ένα σάβανο
να σκεπάσουμε αυτόν τον κόσμο,

κοίτα ψηλά..
κέντησα τον ουρανό με αστέρια
διάλεξε ένα
αν πάλι θές σου τα χαρίζω,
πάρτα όλα
μόνο σπάσε το όπλο σου,
κοίτα
δυό πουλιά πιάστηκαν
στην παγίδα του έρωτα
πάμε να παίξουμε μαζί τους
περίσσεψε θαρρώ λίγη ώρα ακόμη
περίσσεψε θαρρώ λίγη ζωή..

ΤΟ ΘΑΜΑ

Γονάτισα μπροστά σου,
δεν είχα χέρια
ξεραμένα ήτανε κλαριά χώρια σου
μήτε πόδια
δεν τα χρειαζόμουν άλλο
με φέρανε κοντά σου
μήτε χείλη
μην τυχόν καμία προδοσία πούνε
μόνο μάτια
αθεράπευτα να σε κοιτούν
έρωτας..

εσύ που νοιάστηκες για μένα
την αμαρτία του ευλόγησες,
έσκυψες και με φίλησες
με του αντιιούδα το φιλί
σκόρπισες τις οδύνες μου
με του χαδιού σου τον αγέρα
με τον μανδύα του πόθου σου
με κάλυψες
ξεσκάλωσες το φεγγάρι
από της θλίψης τα κλαριά
και φώτισες τον ουρανό μου..

ένα θάμα η αγάπη σου...