ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΣΙ

Της ανάσας μου η ηχώ..
δηλητηριασμένη από την απουσία σου
λαξεύω τα πονέματα
στο στήθος σου επωάζω
τις προσμονές μου
θα ρθείς λέω
σαν ανθός
κυκλοφορείς στο αίμα μου
στα σκέλια σου
μυρωδικά της άνοιξης
θυμάμαι το χάδι σου
χορεύεις στην σκέψη μου
σταλάζεις ηδονές
θα ρθείς λέω
το κόκκινο κρασί
ασωτία της μοναξιάς..

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΕΡΩΤΑΣ

.ήμουν εκεί
στα σκιάδια της ψυχής μας
εκεί που ανταμώναμε
σαν είμασταν μαζί
ήξερα πως θα ρθείς
ήρθες
ήξερες τον τόπο
ήταν ο έρωτας
ο δικός μας έρωτας
ήταν το όνειρο
η προσμονή ήταν
το καρτέρεμα της μοίρας μας ήταν..

ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Την ερημιά
μικρών θανάτων έζησα
επέζησα..
φαντάζουν ακόμη τα μάτια σου
στο μαντηλοφορεμένο πρόσωπο
της απουσίας
στ'αξόδευτα οι λύπες μου
θα περιμένω..

ΚΑΛΕΣΜΑ

Κοιταζόμαστε
σωπαίνουμαι
άφωνες υποσχέσεις
καλέσματα

έλα να κάνουμε έρωτα

το είδωλό σου
η απουσία
περίσσεψαν οι λέξεις
σε χρόνο άχρονο
σε αγκαλιάζω
σε ξεντύνω από τις αμαρτίες
λείπεις

έλα να κάνουμε έρωτα

άδειο δωμάτιο
χάδια
εσύ
μ'αγάπησες ποτέ;
που ανταμώνει τις καρδιές
ο έρωτας
τα μάτια σου
η υγρασία των χειλιών σου
ο νους
ερήμωση
μ'αγάπησες ποτέ;
σώπα
περίσσεψαν οι λέξεις
ο έρωτας
αξεθώριαστες μνήμες
πες μονάχα πως μ'αγαπάς
όλα είναι εδώ
ο καθρέφτης
το άδειο δωμάτιο
η απουσία σου
πάλι η απουσία σου

έλα να κάνουμε έρωτα
θαρρώ πως είπες σ'αγαπώ..

ΟΙ ΑΠΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Τα χέρια σου
τα πόδια
η στάση που θυμάμαι
ο οργασμός
η ζωή
ο θάνατος
οδύνη και καταφύγιο
κλειστά τα μάτια

στιγμές λατρείας
σε μια διάσταση
που εμείς είμαστε απόντες..

ΑΝ

λησμοσύνη,
με πήρε μαζί της
αν έφευγε μόνη της
θα ξέχναγα τα μάτια της
και εκείνες τις αλλόκοτες στιγμές
που με βιάση παρθήκαμε
στο μισοσκόταδο του σοκακιού
γιατί δεν γινότανε αλλιώς

αν..

Η ΖΩΗ

.η ζωή
η ζωή μου
περίοδοι γέννας
ουλές τραυμάτων
θύμισες
φορτωμένα τρένα
άσπιλων αμαρτιών
και απαντοχές
μυρωμένοι κόρφοι γυναικών
και μοναξιά
η ζωή
η ζωή μου
μαβί αποχαιρετισμοί
και χρώματα
ποτάμι απήγαστο
σε ανθολόγιο στιγμών
η ζωή
η ζωή μου
άπρεπο το εξοντωτικά αλέκιαστο
λευκό
κι ας καρτερά το μαύρο..

ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

Μπήκες στις μύτες των ποδιών σου
έφυγες πάλι στις μύτες των ποδιών σου
δώρο σου αφημένο
η νοσταλγία,
ξεκρεμάω τα κάδρα από τους τοίχους
τους είχα στολίσει για σένα
μ'αρέσει τώρα το γυμνό
γυμνοί τοίχοι
ξεντυμένα δένδρα
γυμνή ησυχία
η εικόνα σου
γυμνή και αυτή
με τις ανθισμένες ρώγες σου
με τα γαληνεμένα μετά τον έρωτα
μάτια σου
με την στάση του κορμιού σου
πότε έμβρυο
πότε σταυρός
γυμνά δωμάτια
βιβλιοθήκες αδειανές
γυμνός χρόνος
δεν σου διαβάζω τώρα πια
ηρεμία απουσίας
μ'αρέσει τώρα το γυμνό
γυμνή ζωή..

κείνο το ποδήλατο μοναχά
στην άκρη της εξώπορτας
το σκηνικό αλλάζει..

ΑΙΜΟΡΑΓΩ

Μείνε
λίγο ακόμη ξάγρυπνη
αγαπημένη μου
έχω απόψε ανάγκη
της καρδιάς σου τα λόγια
μα και κείνα τα λόγια
της σιωπής της
μείνε
λίγο ακόμη ξάγρυπνη
αγαπημένη μου
απόψε σε ξεντύνω
από ονείρατα
ο ουρανός γεμάτος
πόθους και πάθια είναι
σμίγω μαζί σου
σε ακράτητων ηδονών
στρώματα
μείνε
λίγο ακόμη ξάγρυπνη
αγαπημένη μου
να σε λούσω θέλω
με τα μύρα της αγάπης
με χάδια να χτενίσω τα μαλλιά σου
απόψε αγαπημένη μου
πολύ με μάτωσε το χώρια
αιμορραγώ..

ΠΩΣ

Στράγγιξα την ζωή μου
μέσα σου
σα διψασμένη γη
με ήπιες
τα μαλάματα μας χαρίστηκαν
της ψυχής
στους ουρανούς αναληφθήκαμε
του έρωτα
δάκρυα γέννας
δάκρυα θανάτου
σφιχτές πολύ οι αγκαλιές
τα λόγια τα πήρανε τα μάτια
-με εκείνα είπες πως με αγαπάς
-"σ' αγαπάω" είπα
πως χώρεσε τώρα τόση ερημιά...

ΠΟΥΣΙ

Αγριο το ξημέρωμα της μοναξιάς
πως να το μερέψω
δίχως τα μάτια σου
νότισαν από τα δάκρυα
οι χάρτες
δεν έχουν τόπους
μήτε προορισμό κανέναν
αφυδατωμένα "σ΄αγαπώ"
ψυχορραγούν
σε έρημα μουράγια

πούσι..

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ

Υποκατάστατα διορισμένα
αντιγραφείς εξαπάτησης
παρτιτούρες σχεδίου
διαλέγουν βάθρα
μοιράζουν υποσχέσεις

ξέρουν την ανοχή σου

σωρεύουν πλούτο
αφυδατώνουν ζωές
σπορά του φόβου
πετρωμένα χαμόγελα
υποταγή
καυχώνται γι αυτό

εσύ
που είσαι εσύ
γιατί σωπαίνεις ακόμη!!!

ΑΝΑΣΑ..ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΑΙΜΑ

Υποχώρησαν οι λέξεις
άτακτη φυγή
κοιτώ τα μάτια σου
αρνιέμαι τα πάντα
τούτος εδώ ψηλά
δεν είναι ουρανός
μήτε αυτό τραπέζι είναι
αυτή η λάμπα ήλιος λέει πως είναι
την πιστεύω

αρνιέμαι
χρόνια ολόκληρα αρνιέμαι
το λυκόφως αρνιέμαι
με περιπαίζει η αθανασία
βρίζω
αναμονή του τέλους

κοιτώ τα μάτια σου
μελιά και πράσινα
ο κόσμος μου μέσα τους
έκοψα λίγο την φλέβα μου
το μαύρο να φύγει αίμα

ανάσα..