ΛΕΣ

Μπλάβιασε
από θλίψη το φεγγάρι
δεν είσαι εδώ,
γράφεις λέξεις στα κύματα
για κορυφές λες
για θάλασσες
για ερημιές
για γέροντες λες
καθισμένους στην άκρη της πόρτας
αναπόληση πριν την έξοδο
για τα χαμένα τους λες
για κείνα που δεν τόλμησαν λες
για αγάπες ξένες λες
συμβιβασμοί
ξεπουλήματα στα παζάρια
των δειλών
για άγευστες αγάπες λες
αδοκίμαστες
για κείνες
που κάνουν τον θάνατο ζωή
για φύλλα κίτρινα
φθινοπωρινά λες
κείνα που έχουν πάνω τους
τα στίγματα της λύπης
για άφταιγα παιδιά λες
που μαρτυρούνε την ζωή
λες για άπονους θεούς
για αχτίδες λες
για ΑΓΑΠΗ λες..

λες
λες πως γίνεσαι βροχή
να ξεδιψάσω
αέρας να πετάξω
ρίζα να μην ξεριζωθώ
πως γίνεσαι αμαρτία λες
λες
λες
με λέξεις ζωγραφίζεις το όνειρο
αιτία για να ζω..

ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΕΥΛΟΓΙΑ

Βουρκωμένα μάτια..
χωρίς εσένα
αγέννητο το αύριο,

εσύ
μακρινή εικόνα
μιλά
χαμογελά
χορεύει
ξαπλώνει
κάνει έρωτα
στις άκρες των χειλιών μου
ανασαίνει,

βουρκωμένα μάτια..

πονάει ο ανεκπλήρωτος έρωτας
αδιέξοδο
πορσελάνινη η ασπίδα του
θρύψαλα αναζήτησης,
στις ρίζες της υπομονής
τα λόγια σου τις νύχτες
του κορμιού σου η παράδοση
τα θέλω σου
το λάγνο κάλεσμά σου
ο ήχος σου
από την άλλη άκρη της θάλασσας
εσύ
ξεχασμένη ευλογία
σε αλειτούργητο ιερό..

ΣΤΙΓΜΕΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ

Εκστατικός έρωτας..
το σάρκινο εγώ σου
εκθαμβωτικό φωτοστέφανο πόθου
στο μισό σου ξέσκεπο στήθος
σκιές λαγνείας,
οπτασία εσύ
στη μισάνοιχτη πόρτα της πανσέληνου
στις άκρες των χειλιών σου
σταλαγματιές ηδονής
στις λαγόνες σου
οι τοκετοί του πάθους..

αγαπημένη μου
στις ολονύχτιες απουσίες σου
στιγμές ονειρεύομαι λατρείας..

ΧΑΜΜΕΝΗ ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Φορές-φορές
σα σάβανο σε τυλίγει η νύχτα
τότες που όλα γύρω σου
τα τραπέζια
ο καθρέφτης
οι γωνίες
οι τοίχοι
τα κρύα σκοτάδια της μοναξιάς
σε κόβουν σε καίνε
σε πονάνε
είναι οι θύμισες
από ίσκιους που σε πλήγωσαν
είναι το αύριο
που γλυστράει από τις φούχτες σου
είναι του έρωτα
τα σφαλισμένα παράθυρα
είναι οι ξεθυμασμένες ανάσες
μιας χαμένης προσμονής
είναι και οι πεθυμιές
που σε αποχαιρέτησαν..

ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ ΝΟΥΦΑΡΑ

Γελώ,μα μέσα σ'αυτό το γέλιο μου
κατρακυλάνε δάκρυα
απουσία,
ο δρόμος έστρωσε
τα μαύρα του σεντόνια
η πλατεία άδεια
ερημιά
οι μοναξιές
κρυμμένες στα δένδρα
κρατούν στην φούχτες τους
δάκρυα δειλινού
η φυγή
ο χρόνος
το ανεκπλήρωτο ,
τα μαλλιά σου
σαλεύουν στο ρεύμα του αέρα
εμένα με κυνηγάει
ο χρόνος
αθετημένη υπόσχεση ,
το σ'αγαπώ
κρυμμένο σε δακρυσμένα νούφαρα
θλιμμένες υπόσχεται νύχτες..

ΞΕΝΥΧΤΩΣΕ

Ξενύχτωσε..
μαύρος ο ουρανός
βροχή
κρύο
βύζαγμα πόνου
μοναξιά
ατέλειωτο γράμμα
ζωή
που έμεινε πίσω,
ασφοδίλια
κυνηγάς μνήμες
δακρύζεις
άραγε φοράς ζεστά;
φτερούγες τσακισμένες,
ξενύχτωσε
θαμποχάραμα
αγωνία
ο ήχος της βροχής
αναφιλητό σιωπής
μίλα
μίλα αγαπημένη μου
παρθένα πάλι
νιογέννητων ονείρων
πολλά γινήκανε
τ'αμπάρια της θλίψης
πολύ πίκρανε η ζωή
ένα χέρι να βρεθεί
να σκεπάσει με χάδι τους ώμους
να ξημερώσει..

ΑΣ ΛΕΙΠΕΙΣ

Φορές-φορές
βαθιά σε κοιτώ στα μάτια
ας λείπεις
ας είναι μπλαβί ο ουρανός
ας είναι μπλαβιά και η ψυχή μου
ας είναι νύχτα,
το υπόστεγο στάζει
απουσία
οι κούπες του ουρανού
παράπονο γεμάτες
δάκρυα
φορές-φορές
βαθιά σε κοιτώ στα μάτια
ας λείπεις
το αδηφάγο κενό σου
το κάνω χθες
όμως πάλι ουρλιάζουν
οι λύκοι
στερημένη αγάπη,
κάτω από το βαμβακερό σου φόρεμα
στην παλάμη μου κρατώ
το στήθος σου
ανασαίνει
ανασαίνω

ας λείπεις..

ΥΠΟΓΡΑΦΗ..

Στο κονάκι της ερημιάς
το φως της παλιάς λάμπας
στο περβάζι τρεμοπαίζει του
παραθυριού
σκιές γλείφουνε τις πληγές
της απουσίας
σκιά και εγώ
θωπεύω καμπύλες του κορμιού σου
σκιρτήματα ανιχνεύω της ψυχής σου,
τόση ερημιά!
το γρατζούνισμα μοναχά
από τον ανατριχιαστικό ήχο
της σιωπής
τόση μελαγχολία
για μια λαχτάρα που δεν έζησες
τόσοι κόμποι στο λαιμό
για ένα σ'αγαπώ που δεν ειπώθηκε,
σκιά και εγώ
στεριώνω με το άλλο μου χέρι
εκείνου που αιτείται
υπογραφή παραίτησης,

υπογράφω ανυπακοή
ώσπου οι σκιές να γίνουν φως
ΕΣΥ..

ΚΡΑΤΑ

Κράτα την ξαγρύπνια σου
λίγο ακόμη
του πελάου άκου την βουή
το θρόισμα των νυχτερινών
αναμονών
κάτω από τα κλειστά σου βλέφαρα
ξεσπούν επαναστάσεις
του έρωτα και της ζωής,

κράτα
κράτα την ξαγρύπνια σου
λίγο ακόμη
των ελλειμμάτων κοίτα τις σκιές
του φθινόπωρου κίτρινα φύλλα
χιονιάς η απουσία
το χνώτο όμως στο παράθυρο
ζωή το ζωγραφίζει
μόνο οι ησυχασμένοι χάνονται,

κράτα
κράτα την ξαγρύπνια σου
λίγο ακόμη
μαζί θα μοιραστούμε την ζωή
αγάπη που δεν χαρίζει χάνεται

ξημερώνει..

ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ

Ροδόχρωμα σύννεφα
τον ουρανό έντυσαν με πέπλα
πλαγιάζει ο ήλιος
στο στρώμα της απουσίας σου
πλαγιάζει η ψυχή μου
τους στεναγμούς μου
αφουγκράζεται η νύχτα
στέκεται εβένινη
στις ακύλιστες ώρες της,

πίσω στα σύννεφα
είναι κρυμμένες οι αμαρτίες
του έρωτά μου
πήγαινε καλή μου εκεί
σήκωσε τα πέπλα
έμπα μέσα τους
ξάπλωσε γυμνή στο πιο αμαρτωλό
μην φοβηθείς
όλα μετάλαβαν αγάπη,

καλή αντάμωση..

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Ένα χέρι ανάλαφρο
στον ώμο ακούμπησε
της μοναξιάς μου,
γύρισα..
το σκοτάδι μου πηχτό
είδα όμως την μορφή της
είδα πως με χαμογέλασε
άφησε μια ελπίδα
στην χούφτα μου
στ'ακροχείλι μου ένα φιλί
εσύ..
νεράιδα αιθέρια
όνειρο,
έφυγες στ'ακροδάχτυλα πατώντας
πόσο πόνο
φέρνει τούτη η σιωπή..

ΤΟ ΑΣΚΗΤΑΡΙΟ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Στο ασκηταριό της μοναξιάς
μαυροπούλια της ψυχής
φωλιάζουνε στις κόχες
ξερός ο τόπος,
ξεριζωμένα σ'αγαπώ
αγκαλιάζονται με την σιωπή
σιωπά και η ζωή
τυράννια,

άθεος της απουσίας
ονειρευόμουν έρωτα
τ'αραχνούφαντο τίποτα
στο κορμί σου
την προσμονή σου
πίσω από την κλειστή την πόρτα
μου τα έταξες
θυμάσαι;

στο ασκηταριό της μοναξιάς
μαζεύω την ψυχή μου
κάτω στο πότάμι
θα την ξεπλύνω από την γύρι
των αναμνήσεων
νυχτώθηκε η αναμονή
στο μισόφως του φεγγαριού
γράφω  μια λέξη
την αφήνω στον άνεμο

"αγαπημένη" 

ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Στις κορυφές
των δαχτύλων μου πηδάς
μήτε όραμα,μήτε οπτασία
παρά ανάγκη,
ανάγκη να σε θωρώ
άλλο δεν έχω
αλαφροφόρετη
δεν υπάρχει μοναξιά
όμως πεισμώνω
πεισμώνω στον χρόνο
στου αιώνα το αύριο
στρώνω κόκκινα τριαντάφυλλα

για σένα..