ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ

Πένθιμο το βάλς της απουσίας
οι μνήμες χορεύουνε
σφιχτά με τις σιωπές,
έρωτας
αγάπη
σιγή
ξεστρώνει η χαρά
τα πλουμιστά της τραπεζομάντιλα..
στο νεκροταφείο της λήθης
θαμμένες ζωές,
ιδιοτροπία
ανασαίνουν ακόμα
δακρυσμένος παλιάτσος
η νοσταλγία
μύρο βασιλικού οι στιγμές,
σε κυκλώνουν
πονάς
αναμνήσεις
απέραντο κενό το τώρα,

πένθιμο το βαλς της απουσίας
άχρηστες οι συγνώμες της ζωής..

ΠΡΙΝ (ΕΛΑ ΤΩΡΑ)

Στην προσμονή πως κάποτε θα ρθείς
στου πριν σε καρτερώ την πόρτα..
πριν
πριν σταματήσουν από μοναξιά
ν'ανθίζουν τα λουλούδια
πριν στα σκοτάδια της καρδιάς
ξεχαστεί το σ'αγαπώ
πριν το χαμόγελο
πετρώσει η προσμονή
πριν κιτρινίσει το φως της άνοιξης
αργοπεθαίνοντας με τους κύκνους  της λαγνείας
στου έρωτα την λίμνη
πριν στιβιαχτούν τα χρόνια
στο εξωθύρι κάποιου
κατάλευκου χειμώνα
πριν να σβήσουν τα φεγγίσματα του πόθου
στις πτυχές του ανεκπλήρωτου
πριν ξεπλύνει ο χρόνος
τις μνήμες της ψυχής
πριν..
ικεσία
έλα τώρα
έλα τώρα αγαπημένη μου
έλα τώρα
μπορώ ακόμα
να σου φωνάζω
Σ'ΑΓΑΠΩ..

ΑΝΑΜΟΝΗ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΑ

Μικραίνει ο κόσμος μου
στην αναμονή του δειλινού,

ξέρω πως στην τελευταία
ματιά της μέρας
ο ήλιος θα χαράξει
στην αγιασμένη
από τα δάκρυα του έρωτα θάλασσα
με κόκκινο αίμα
την γραμμή της απουσίας σου,

μελαγχολία..
ύστερα σιωπή
ύστερα καληνύχτες μισές
ύστερα το αλύχτισμα της μοναξιάς
στο στήθος
ύστερα..
ύστερα γέρασα..

δεν έχει χερούλι η αναμονή
για να πιαστείς
μια ανάπηρη έχει παράταση..

MIΛΑ ΜΟΥ

Πίσω από λέξεις ανείπωτες
στιβιάζονται τα απωθημένα
μίλα μου..
ας είναι μπόρα
καταιγίδα
κατακλυσμός
μίλα μου,
πές "ένα φύλλο που το πήρε ο άνεμος"
πες φθινοπώριασε
πες μαχαίρι
λουλούδι
κόκκινο
πές κάτι
αίμα,ζωή,ανατριχίλα,ανάσα,
μίλα μου,
πες "δες χορεύω"
άκου τα βήματα
είναι για σένα
έρχομαι
διψώ
σε διψώ
μίλα μου
μίλα μου
πίσω από λέξεις ανείπωτες
χαμένες είναι ζωές
μίλα μου..

H ΠΛΑΝΗ

Τις αιτίες απολησμόνησα
της απουσίας σου
όχι εσένα
εσένα σε αφουγκράζομαι
στης νύχτας τα πλανέματα
οι νύμφες των ονείρων μου
κρατούν το άσπρο σου το νυφικό
η Αφροδίτη σε λούζει γυμνή
στου έρωτα την λίμνη
οι ηδονές σου
σκορπούν γύρω μου
χάνω τα λογικά μου
παραζάλη και έκσταση..

σβήνω με την ανατολή
τότε που το πρώτο φως
την πλάνη μου αποκαλύπτει,

μια σταγόνα από το αίμα του ουρανού
ο πόθος μου για σένα
συνωμότης της άλλης μου βραδιάς..

ΘΛΙΜΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Δεν σε συνάντησα ποτέ
αν ήταν θα σε ξεχώριζα στο πλήθος
μαβιά τριαντάφυλλα
στολίζουν το στήθος μου
λύπη
ένας αντάρτης έρωτας
με την εικόνα σου μοναχά
ταρακουνά τα συνθέμελά μου

στην άδεια μου κάμαρη
στα μισόφεγγα παράθυρα
σε μια γωνιά του κρεβατιού
προσπαθώ να πλέξω όνειρα
με σένα,
ζωγραφίζω πανσέληνους
αδειάζω ζωές
στο πηγάδι της προσμονής
θάβω τα μαχαίρια του "αδύνατον"
μέσα μου λέω
"θα σε βρω"

μια εικόνα σου
δυο σου λέξεις
ένα μισοριμαγμένο
"σ¨αγαπώ σου"
κρεμασμένα σαν αφημένα ρούχα
στην πίσω μεριά της κλειστής μου πόρτας
η παρέα είναι της μοναξιάς μου,
μια μουσική οδύνης
τότες που αγγιστρώνονται οι ώρες
στα ξερόκλαδα της ερημιάς
υγραίνει τα μάτια

στον γκρίζο μου τοίχο
η απόγνωση σκιτσάρει
χαρούμενη
με μαύρες μολυβιές
την μορφή του θλιμμένου έρωτα,
ένα του δάκρυ
ζωή δίνει στην ζωή μου,

το πρωί φορτωμένος με την απουσία σου
αραδιάζω στην ανατολή εικόνες μας
δικές μας
ΕΣΥ και εγώ,
μια ηλιαχτίδα κουράγιου
τυλίγεται στο δάχτυλο,


"ίσαμε το βράδυ πάλι"

ΑΦΗΣΕ ΜΕ

Άφησέ με κάτι να κλέψω από εσένα
από τα χείλη σου το στήθος την ανάσα
άφησέ με,
άφησέ με να υπνοβατώ στην όχθη σου
να λαχταρώ την συντροφιά σου
στην ερωτική σου  να λειώνω θέρμη
άφησέ με,
άφησέ με να τιλιχτώ στο άρωμά σου
στο δίχτυ να πιαστώ των οραμάτων σου
άφησέ με,
άφησέ με στην λάγνα σου λέξη
το τελευταίο έψιλον να είμαι
στην σκοτεινή σου θάλασσα
άφησέ με,
άφησέ με μια σελίδα να είμαι στο βιβλίο σου
ένα στίγμα στο ποίημά σου
άφησέ με
άφησέ με η συντροφιά να γενώ της μοναξιάς σου
άφησέ με..

ΧΑΘΗΚΑ.. (γυναίκα που αγαπήθηκε πολύ)

Το φως της αυγής
χάιδεψε τις βλεφαρίδες σου
τα χείλη σου
με το χρώμα του ημερωμένου πάθους
αρώματα σκόρπαγαν ονείρου
μια σταγόνα πόθου
είχε ξεχαστεί
στην ρώγα σου πλάι
τρεμόπαιζε σε κάθε σου ανάσα,
μερικές δροσοσταλίδες
γόνοι της πανδαισίας της ηδονής
στο τρίγωνο πάνω
της αγιασμένης αμαρτίας
ακόμη μοίραζαν ζωές..

χάθηκα
στο θάμπος της ομορφιάς σου
όπως σε κοίταγα
γυμνή και άτρωτη
πάνω στα κολασμένα σεντόνια
του παράδεισου..

ΑΓΙΟΚΛΗΜΑ

Μια σταγόνα αίμα
αιωρείται στην κόψη του σπαθιού

το αύριο

φιγούρες τρόμου
δράκοι
κοφτερές λεπίδες
απελπισία

στις ρίζες μιας κατακόκκινης
μπουκαμβίλιας
γεννιούνται χαμόγελα
ελπίδες
οράματα

αλλοφρονεί η σκέψη

ένα γλαροπούλι
μια νυχιά έκανε στην θάλασσα,
εκείνη..
στην στιγμή επούλωσε την πληγή

οι ανέραστες νύχτες
στα απομεινάρια μιάς άζηστης ζωής
γράφουν ποιήματα
δυσαναπλήρωτου κενού

στις φτερούγες μιάς αγριόπαπιας
ταξιδεύει ο χρόνος
κρατά όλα τα στερητικά α
στα χείλη του

μέσα από την ομίχλη
του απροσδιόριστου τώρα
τραβώ το ζωντανό σμαράγδι
της σημαντικότητας της ζωής

άι στο διάολο όλα..

μυρωδιά από αγιόκλημα
είναι η ζωή..

ΚΟΙΤΑΞΕΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Κοίταξες μέσα μου
είδες την ψυχή μου
την στιγμή εκείνη
παραδόθηκα
σε αγάπησα
τι κι αν δεν σε είδα ποτέ
στο φως να λούζεσαι του ήλιου
τι κι αν δεν σε είδα ποτέ
ξαπλωμένη σε απάρθενο κρεβάτι
τι κι αν στις νύχτες μου
ηχεί μοναχά
της αγάπης σου
το ψιθύρισμα,

κοίταξες μέσα μου
είδες την ψυχή μου
οδυνηρή σωτηρία
αδοκίμαστη η απόλαυση
στα πόδια σου ανάμεσα,
το κρίμα της αγάπης
στο κατώφλι των ματιών μου
ξομολογούμε στον έρωτα
σ'αγαπώ
μου λείπεις
σε θέλω,

κοίταξες μέσα μου
είδες γυμνή την ψυχή μου
αφύλαχτη
ξεντυμένη σε είδε και εκείνη
σάρκα και ψυχή

από το χέρι πιάστηκαν οι δυό τους
και τρέξανε προς του ακατόρθωτου
την θάλασσα..

Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Σ'ευχαριστώ..

ήρθες στην σκοτεινή μου κάμαρη
δεν μίλαγες
με κοίταγες μοναχά
με μάτια βουρκωμένα
σώπαινες
πόναγες το ίδιο

λυπημένος άγγελος,

δεν ξέρω
αν σε άγγιξα
δεν ξέρω
αν χάιδεψα τα μαλλιά σου
ξέρω
πως η συντροφιά σου
λύτρωση ήταν για μένα,
σ'ευχαριστώ..

μια πεταλούδα
άθελά της πιάστηκε
στον ιστό του ονείρου
την ελευθέρωσα
με την πρώτη ηλιαχτίδα
μαζί θα πετάξουμε στο όνειρο,
ανάσα η παρουσία σου
σ'ευχαριστώ..

ΤΟ ΕΚΡΕΜΜΕΣ

Πολυφύλαχτες αφές
στο σώμα μου τα φιλιά σου
μελοθύμαρο η γεύση τους
όπου να αγγίξω
στιγμές ευτυχίας

ένα δάκρυ
δεμένο με κλωστή νοσταλγίας
αιωρείται ανάμεσα
στο βίωμα και την απουσία

το εκρεμμές της ζωής..

ΣΑΝ ΖΩΗ

Να σε ακούσω πεθύμησα,

στήνω αυτί
στα όστρακα της σιωπής
στις ράγες του χωρισμού
στης νύχτας την ηχώ,
αγαπημένη μου
αδειάζω χώρια σου
αιμοραγώ
σταγόνα-σταγόνα
θρέφω το θεριό της απουσίας σου,

τις νύχτες
μαζεύω τις κουρτίνες
θέλω να σε δώ ολόγυμνη
να έρχεσαι προς εμέ
ποθεμένα λόγια
να ακούσω από τα χείλη σου
πάρε με να λές
κυριαρχία και παράδωση
τις ηδονές γέψου
όλες του κορμιού μου

όλα να γίνουνε εσύ
τα κάδρα
το ποτήρι στο κομοδίνο
στο περβάζι ο βασιλικός
ότι αγγίζω να είσαι εσύ

με λείπεις αγαπημένη μου
θέλω να γίνω του κόσμου η αναπνοή
κάποια στιγμή να μ'ανασάνεις
σαν ζωή
να με βάλεις μέσα σου,
ζωή μου..