ΔΥΟ ΤΡΕΛΟΙ (Ο ΒΥΘΟΣ)

 Στον βυθό 

της αγάπης σε βρήκα

κολύμπαγες άφοβη

ανάμεσα

σε χρώματα πρωτοφανέρωτα

σε μαγικές αντανακλάσεις

από πεθυμιές ανάμεσα

από προσμονές ,από ηδονές

από επαναστάσεις της ψυχής

ανάμεσα στο μπορετό

του αδύνατου

ήρθα πίσω σου

σε  έπιασα από το πόδι

με μιας

γύρισες και με φίλισες

η πρώτης μας γεννήθηκε στιγμή

παράδοξο

γνωριζόμασταν χρόνια

κράτησε την ανάσα της 

η θάλασσα

άνοιξαν

με το φιλί σου

όλα τα όστρακα του έρωτα

φύσηξες ζωή μέσα μου

ξεγυμνώθηκες

ξεγυμνώθηκα

τα ρούχα μας τα πήρε

το αγέρι της θάλασσας

αγκαλιασμένοι

στον βυθό του έρωτα

στον βυθό της αγάπης

χαθήκαμε

δυο τρελοί * είπαν

λαχταρήσαν για ζωή

μια στιγμή η ζωή....

ΜΙΑ ΣΟΥ ΝΥΧΤΑ

 Η άνοιξη του έρωτα

θρόισμα μακρινό

μίλα μου

η βροχή της απουσίας σου

αέναα κυλάει

στην ράχη μου

ριγώ

αύριο 

οι γερανοί θα φύγουν

θα πάρουν μαζί τους

το καλοκαιρινό απαλοφόρεμά σου

εσύ 

εντελώς γυμνή

θα με κρατάς

στις πεθυμιές της νύχτας

μια σου νύχτα

ας είναι μόνο

χάρισέ την μου

άσε με

μια νύχτα

με τον έρωτά σου

να μεθύσω

άσε με..

ΑΤΕΛΕΙΩΤΟΣ ΈΡΩΤΑΣ

 Ανέμιζε

στο πρόσωπό σου

τα μαλλιά σου ο αέρας

το βλέμμα σου

ανυπόταχτο και ερωτικό

κοχύλι του έρωτα

φερμένο από θάλασσα ανταριασμένη

το στόμα σου

όλα πάνω σου

επανάσταση ζωής

σε αναπνέω

μυρίζω του κορμιού σου

το άρωμα

τις φλόγες του κρατώ

βρέφος αχόρταστης λαγνείας

στο στήθος σου είμαι

μεθώ

με εκείνη την ηδονή σου

που κυνηγάει το αδύνατο

στον χάρτη του σύμπατος

όπου βρίσκεσαι είμαι.. 

ΚΑΤΙ (Η ΠΑΛΑΜΗ)

 Θέλω

να ζωγραφίσω κάτι

στην παλάμη σου

ότι ν άναι

ένα πουλί

ένα όνειρο

μια βρύση

που στάζει

μια ολάνθιστη μπουκαμβίλια

αν ζωγραφίζεται

μια ουτοπία

μια καταιγίδα 

ας είναι

κάτι

που θα δηλώνει 

πως είναι ζωντανό

κάτι 

που κάθε θα την κοιτάς

τον απέθαντο

θα σου θυμίζει 

έρωτά μας..

ΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ

 Ποτέ μου

δεν σ' 'αγκιξα

τι κι αν 

κοιμηθήκαμε μαζί

στα ολομέταξα πάνω σεντόνια

της ουτοπίας

θυμάμαι οι γάμπες σου

κρέμονταν γυμνές

στην άκρη του κρεβατιού

σαν υποσχέσεις του έρωτα

το ξέσκεπό σου στήθος

με τις ρόγες σου ολόρθες

αλάφιαζε μπρος στην ρωγμή

του απραγματοποίητου

η μήτρα σου

υγρή ροδαυγή

κυοφορούσε μια ατέλειωτη ηδονή

ποτέ μου

δεν σ'άγκιξα

πέταξα όμως μαζί σου

με τα φτερά της ουτοπίας

κοίταξε μέσα σου

δες 

υπάρχουν ακόμη στα πλευρά μας

εκείνα τα φτερά..

ΑΘΑΝΑΣΙΑ

 Δεν ξέρω..

δεν ξέρω τίποτα

για τ' άλλα μέρη

τα μεταφυσικά

για τόπους μακρινούς

για κολάσεις και παράδεισους

μα ότι κι αν είναι

όπου κι αν είναι

απελπισμένο εκεί 

δεν θα μ' εύρεις ποτέ

είναι γιατί κρατώ

ένα κουρελλάκι από το καλοκαιρινό σου φόρεμα

ποτισμένο

με λίγη αλμύρα θάλασσας

είναι γιατί εδώ

πολύ σ αγάπησα

είναι γιατί

η δική μου αθανασία

έχει την μορφή σου..

Η ΑΦΙΣΑ

 .αξεθώριαστη αφίσα

η μορφή σου μέσα μου

έχει πάντα

της ψυχής μου

τα χρώματα 

το κόκκινο κυρίως

του πάθους

και εκείνο της αγάπης 

το λευκό

χωρίς καταδίκη καμία

αγάπησα την ΦΥΛΑΚΗ σου

κλείνω μόνος μου

ρωγμές δραπέτευσης

~κοίτα μου έλεγες

στις ψηλές κορυφές

το ρίσκο

ή θα πεθάνεις ή θα ζήσεις

έζησα

            σε ευχαριστώ..

Η ΣΤΑΧΤΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

 ~Κάποτε

σου είπα 

θα ασπρίσουν τα μαλλιά μου

εκείνο 

το κόκκινο φύλλο στα χείλη σου

δεν θα μπορώ να σου το κλέψω

με ένα μου φιλί

θα μείνει εκεί

σαν ξελογιασμένη άνοιξη

στο καταχείμωνο

εκείνη

η μυρωδιά του κορμιού σου

στην αγκαλιά μου

ξεθυμασμένη θα είναι μέθη

θέλω

το παραπάνω της ευτυχίας για σε

σου είχα πει

~μην...

μη λες τίποτα μ απάντησες

είμαστε μαζί

ζούμε το ταξίδι μας

ξεγέλασμα του χρόνου

είναι το κάθε αύριο..

του τέλους

σκόρπισες την στάχτη

έγινες ήλιος μου

εκεί από μακριά που είσαι

μια σου ηλιαχτίδα στείλε μου

μίλα μου..

ΒΡΕΣ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

 ~ Βρες την αγάπη

μου φώναξες από μακριά

~την βρήκα

ψιθύρισα 

σε είδα να περπατάς ξυπόλυτη

πλάι στο κύμα 

σε είδα

στο καφέ της πλατείας

να πίνεις τον καφέ σου

να συλλογάσαι

σε ένα του φθινόπωρου δειλινό

σε παραλία ερημική

σε είδα

όλες τις μικρές στιγμές σου

είδα

το ξέσκεπό σου 

είδα πόδι

την ώρα που κοιμόσουν

τα χείλη σου 

είδα στο ποτήρι μου

~βρες την αγάπη

μου φώναξες

~γυρεύω την γυρισμό σου

ψιθύρισα

γιορτή θλίψης η απουσία σου..

ΠΟΥ ΠΑς

 .που πας

πιο χαμένο όνειρο

πας να βρεις

στην κοίτη είμαι του ποταμού

κοίτα πλάι σου

νιώσε με

που πας

πάει καιρός

που δεν έχω σημάδια από σε

πάγωσε η ψυχή μου

που πας

έλα

δεν είμαι

στην άκρη του ουρανού

η πατημασιά είμαι στον κήπο σου

ίχνος

στο κατώφλι της καρδιάς σου

που πας

το ανολοκλήρωτο πάθος του έρωτα

αργοπεθαίνει

μέσα στο δάσος προσμονών

που πας

εδώ είμαι

στο τραπεζάκι στην γωνιά

στο καφέ της γειτονιάς σου

που πας

σε περιμένω

όπως περιμένει ο νοσταλγός

την γλύκα του φιλιού

στα ξεραμένα του τα χείλη

που πας..

 

ΣΤΗΛΕΣ ΕΠΙΘΑΝΑΤΙΩΝ ΕΠΙΓΡΑΦΩΝ

 Θα φύγω..

κοντοζυγώνει η ώρα

θα φύγω

για το μεγάλο ταξίδι

του αλύτρωτου έρωτα

λυπημένο φεγγάρι

μελαγχολικό φως

γυμνές γυναίκες

με σταγόνες οργασμών στα στήθη

χορεύουν γύρω από στήλες

επιθανάτιων επιγραφών

<<δεν έζησε>>

<<δεν πρόλαβε να ζήσει>>

<<εδώ οι οδοιπόροι του έρωτα

μεθύσαν από κόλαση>>

αταξίδευτος του κορμιού σου

τρυγίζω την λύπη..

ΑΘΕΑΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ

 Την αθέατη 

θέλω να δω πλευρά του φεγγαριού

τούτη η γλύκα της πανσέληνου

πολλή πίκρα με ποτίζει

ίσως εκεί

πάνω στα βράχια του αδύνατου

σε συναντήσω

στα βαθιά σκοτάδια μέσα

της απουσίας σου

στις χούφτες μου

να κλείσω απαλά το πρόσωπό σου

στον λαιμό σου

ένα φιλί του άκρατου έρωτα να αφήσω

σύγκορμοι από ανατριχίλα

να ορμήξουμε στις άγνωστες θάλασσες

του πόθου μας

γεμάτοι λαγνεία

να ξαναγαπήσουμε την ΖΩΗ..

ΑΔΕΙΑΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΑ

 Χρόνια τώρα

σε προκυμαίες προσμονής

σε καρτέραγα

πάντα

με ένα βιβλίο στα χέρια

ποίηση του Λειβαδίτη

γραμμένο σε χρόνια θύελλας

πολέμου και έρωτα

ήξερα πως σου άρεζε..

τόσος κόσμος!!!

αδειανά καταστρώματα

χωρίς εσέ..

καμπουριασμένος~σκεφτικός

γύρναγα στο κονάκι μου

μην τυχόν

συναντήσω το ηλιοβασίλεμα

και περισσότερο ματώσω..