Η ΣΤΑΧΤΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

 ~Κάποτε

σου είπα 

θα ασπρίσουν τα μαλλιά μου

εκείνο 

το κόκκινο φύλλο στα χείλη σου

δεν θα μπορώ να σου το κλέψω

με ένα μου φιλί

θα μείνει εκεί

σαν ξελογιασμένη άνοιξη

στο καταχείμωνο

εκείνη

η μυρωδιά του κορμιού σου

στην αγκαλιά μου

ξεθυμασμένη θα είναι μέθη

θέλω

το παραπάνω της ευτυχίας για σε

σου είχα πει

~μην...

μη λες τίποτα μ απάντησες

είμαστε μαζί

ζούμε το ταξίδι μας

ξεγέλασμα του χρόνου

είναι το κάθε αύριο..

του τέλους

σκόρπισες την στάχτη

έγινες ήλιος μου

εκεί από μακριά που είσαι

μια σου ηλιαχτίδα στείλε μου

μίλα μου..