ΣΕ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟ ΜΕΤΑΛΑΒΙΑ

Είπες
πως μ'αγαπάς
δεν είσαι εδώ
αιωρείσαι ανάμεσα στην ουτοπία
και την μοναξιά του έρωτα
αγείρητη στο στήθος μου,
μια δακρυσμένη ελπίδα
τρέμει στ'απανωχείλι
κάτι σα λόγια σου ψιθυρίζω
σα σιγανό κλάμα βροχής
έλα
έλα
έλα,
δες μέσα μου!!
να η κάμαρη
να το γυμνό κορμί σου
στο κομοδίνο το κερί
στα σκέλια σου
η αφιονισμένη άνοιξη
το νυχτερινό μου δρομολόγιο
στων ματιών σου το κάλεσμα..
είπες
πως μ'αγαπάς
δεν ξέρω όμως
πως από έρωτα αχνίζει το κορμί σου
πεθυμιά ασίγαστη
είπες
πως μ'αγαπάς
σε αναμάρτητο μεταλαβιά
συγχώρεση του έρωτα καμία..

ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ..

Στο νου μου συχναλλάζεις..
της καρδιάς προστάματα
φιλήδονη και ξωτική
ή σαν πόθου χείμαρρος
σα ζωγραφιά σαν ποίηση
πάθους ολοκαύτωμα και γνώση
άνοιξη
παρθένα ονειρική
άπληστη του έρωτα
σα χαμόγελο του φεγγαριού
σα φιλί,
συχναλλάζεις μέσα μου
σα φίλιωμα της απουσίας με τον έρωτα
λαχτάρα κάτω από τον μανδύα σου
απλώχερη κυρά στο βασίλειο των ηδονών
του σ'αγαπώ μου πριγκιπέσα..

συχναλλάζεις μέσα μου
αέναη παρουσία
απογυμνωμένη απουσία..

σε ΣΕ

Ισκιοι
που δεν γινήκανε
ποτέ τους φως
ψυχής μυστικά
λόγια ατόλμητα
πεταλούδες μιας χαμένης
άνοιξης
μοίρα που άλλο έπαιξε παιχνίδι
όνειρα ξεχασμένα
ξεχερσωμένες θύμισες..

το χρώμα του χρόνου
απόχρωση ακαθόριστη
αλήθεια ή ψέμα
κρυμμένη φανερώθηκες,
οι στάλες της βροχής
η μυρωδιά της άνοιξης
το ανοιχτό παράθυρο
το τραπέζι
η καρέκλα απέναντί μου
τα στερημένα φιλιά
το ψιθύρισμα του έρωτα στο βλέμμα
η μικρή μαργαρίτα
στην ρίζα της τριανταφυλλιάς μου
τα πλανημένα χάδια,
χόρευες μπροστά μου
τον χορό των εσωψύχων
ανάταση και θλίψη
εσύ
όλα εσύ
παράδοση σε ΣΕ
του είναι μου
ατέλειωτο αφούγκρασμα ζωής..

ίσκιοι πάλι
που δεν γινήκανε ποτέ τους
φως
ο πυρετός
το παραμιλητό του έρωτα
τ'απωθημένα της ψυχής,

τα φύλλα των δέντρων
δακρυοσταλάζουν κάθε αυγή
έλα
έλα και κατοίκησέ με
αιμοραγούσα προσμονή

λύπη

ίσκιοι
που δεν γινήκανε ποτέ τους
φως..

ΤΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

Νοέμβρης ήταν
ή άνοιξη
με το χάδι μου
ζωγράφιζα ζωές
στο στήθος σου
ύστερα
σκυμμένος πάνω σου
ανάσαινα
ανάσαινα
ανάσαινα.
νοέμβρης ήταν
ή άνοιξη
δυο ποταμοί δακρύων
ανάμεσα στο στήθος σου
κούμπωσες το πουκάμισο
έφυγες
κενό απέραντο
απουσία
νοέμβρης ήταν
ή άνοιξη
χρόνος άχρονος
θλίψη
που είσαι
που είσαι
στεγνωμένα χείλη
αφίλητα
έριξε η νύχτα
το μαύρο βέλο της
στα μάτια της οδύνης
νοέμβρης ήταν
ή άνοιξη
χώρια σου
τυράγνια είναι η ομορφιά..

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ

Κτύπος
στο παραθυρόφυλλο
-Ποιος είναι,ρωτάω
τι θες
-Η μοναξιά μου λέει
ήρθα για παρέα σου
-Έχω παρέα της απαντώ
μιλάω με την απουσία εκείνης
-Μπα,και τι της λες
-Της λέω για ανεκπλήρωτα όνειρα
για θύμισες
για το κόκκινο φουστάνι της
που ανέμιζε ανάμεσα στις παπαρούνες
για τους αχόρταστους έρωτες
για κείνη την ανεμώνη στον γκρεμό
για πόθους κάτω από τον ίσκιο
της αγάπης
για δάκρυα
για ανολοκλήρωτες ευτυχίες
για ηδονές
στα πανδοχεία της αμαρτίας
για ξομολογητήρια του έρωτα
για τρένα
για αποχωρισμούς
για,για,για...
-Εσύ όμως πότε πρόλαβες
και απλώθηκες σε όλη την ψυχή μου;
μίλα,γιατί δεν μιλάς!!
-Σ'αγαπάει τραύλισε
όμως μου παράγγειλε να σου πω
να μην την περιμένεις,

μάτωσα..

ΛΕΣ

Μπλάβιασε
από θλίψη το φεγγάρι
δεν είσαι εδώ,
γράφεις λέξεις στα κύματα
για κορυφές λες
για θάλασσες
για ερημιές
για γέροντες λες
καθισμένους στην άκρη της πόρτας
αναπόληση πριν την έξοδο
για τα χαμένα τους λες
για κείνα που δεν τόλμησαν λες
για αγάπες ξένες λες
συμβιβασμοί
ξεπουλήματα στα παζάρια
των δειλών
για άγευστες αγάπες λες
αδοκίμαστες
για κείνες
που κάνουν τον θάνατο ζωή
για φύλλα κίτρινα
φθινοπωρινά λες
κείνα που έχουν πάνω τους
τα στίγματα της λύπης
για άφταιγα παιδιά λες
που μαρτυρούνε την ζωή
λες για άπονους θεούς
για αχτίδες λες
για ΑΓΑΠΗ λες..

λες
λες πως γίνεσαι βροχή
να ξεδιψάσω
αέρας να πετάξω
ρίζα να μην ξεριζωθώ
πως γίνεσαι αμαρτία λες
λες
λες
με λέξεις ζωγραφίζεις το όνειρο
αιτία για να ζω..

ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΕΥΛΟΓΙΑ

Βουρκωμένα μάτια..
χωρίς εσένα
αγέννητο το αύριο,

εσύ
μακρινή εικόνα
μιλά
χαμογελά
χορεύει
ξαπλώνει
κάνει έρωτα
στις άκρες των χειλιών μου
ανασαίνει,

βουρκωμένα μάτια..

πονάει ο ανεκπλήρωτος έρωτας
αδιέξοδο
πορσελάνινη η ασπίδα του
θρύψαλα αναζήτησης,
στις ρίζες της υπομονής
τα λόγια σου τις νύχτες
του κορμιού σου η παράδοση
τα θέλω σου
το λάγνο κάλεσμά σου
ο ήχος σου
από την άλλη άκρη της θάλασσας
εσύ
ξεχασμένη ευλογία
σε αλειτούργητο ιερό..

ΣΤΙΓΜΕΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ

Εκστατικός έρωτας..
το σάρκινο εγώ σου
εκθαμβωτικό φωτοστέφανο πόθου
στο μισό σου ξέσκεπο στήθος
σκιές λαγνείας,
οπτασία εσύ
στη μισάνοιχτη πόρτα της πανσέληνου
στις άκρες των χειλιών σου
σταλαγματιές ηδονής
στις λαγόνες σου
οι τοκετοί του πάθους..

αγαπημένη μου
στις ολονύχτιες απουσίες σου
στιγμές ονειρεύομαι λατρείας..

ΧΑΜΜΕΝΗ ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Φορές-φορές
σα σάβανο σε τυλίγει η νύχτα
τότες που όλα γύρω σου
τα τραπέζια
ο καθρέφτης
οι γωνίες
οι τοίχοι
τα κρύα σκοτάδια της μοναξιάς
σε κόβουν σε καίνε
σε πονάνε
είναι οι θύμισες
από ίσκιους που σε πλήγωσαν
είναι το αύριο
που γλυστράει από τις φούχτες σου
είναι του έρωτα
τα σφαλισμένα παράθυρα
είναι οι ξεθυμασμένες ανάσες
μιας χαμένης προσμονής
είναι και οι πεθυμιές
που σε αποχαιρέτησαν..

ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΑ ΝΟΥΦΑΡΑ

Γελώ,μα μέσα σ'αυτό το γέλιο μου
κατρακυλάνε δάκρυα
απουσία,
ο δρόμος έστρωσε
τα μαύρα του σεντόνια
η πλατεία άδεια
ερημιά
οι μοναξιές
κρυμμένες στα δένδρα
κρατούν στην φούχτες τους
δάκρυα δειλινού
η φυγή
ο χρόνος
το ανεκπλήρωτο ,
τα μαλλιά σου
σαλεύουν στο ρεύμα του αέρα
εμένα με κυνηγάει
ο χρόνος
αθετημένη υπόσχεση ,
το σ'αγαπώ
κρυμμένο σε δακρυσμένα νούφαρα
θλιμμένες υπόσχεται νύχτες..

ΞΕΝΥΧΤΩΣΕ

Ξενύχτωσε..
μαύρος ο ουρανός
βροχή
κρύο
βύζαγμα πόνου
μοναξιά
ατέλειωτο γράμμα
ζωή
που έμεινε πίσω,
ασφοδίλια
κυνηγάς μνήμες
δακρύζεις
άραγε φοράς ζεστά;
φτερούγες τσακισμένες,
ξενύχτωσε
θαμποχάραμα
αγωνία
ο ήχος της βροχής
αναφιλητό σιωπής
μίλα
μίλα αγαπημένη μου
παρθένα πάλι
νιογέννητων ονείρων
πολλά γινήκανε
τ'αμπάρια της θλίψης
πολύ πίκρανε η ζωή
ένα χέρι να βρεθεί
να σκεπάσει με χάδι τους ώμους
να ξημερώσει..

ΑΣ ΛΕΙΠΕΙΣ

Φορές-φορές
βαθιά σε κοιτώ στα μάτια
ας λείπεις
ας είναι μπλαβί ο ουρανός
ας είναι μπλαβιά και η ψυχή μου
ας είναι νύχτα,
το υπόστεγο στάζει
απουσία
οι κούπες του ουρανού
παράπονο γεμάτες
δάκρυα
φορές-φορές
βαθιά σε κοιτώ στα μάτια
ας λείπεις
το αδηφάγο κενό σου
το κάνω χθες
όμως πάλι ουρλιάζουν
οι λύκοι
στερημένη αγάπη,
κάτω από το βαμβακερό σου φόρεμα
στην παλάμη μου κρατώ
το στήθος σου
ανασαίνει
ανασαίνω

ας λείπεις..

ΥΠΟΓΡΑΦΗ..

Στο κονάκι της ερημιάς
το φως της παλιάς λάμπας
στο περβάζι τρεμοπαίζει του
παραθυριού
σκιές γλείφουνε τις πληγές
της απουσίας
σκιά και εγώ
θωπεύω καμπύλες του κορμιού σου
σκιρτήματα ανιχνεύω της ψυχής σου,
τόση ερημιά!
το γρατζούνισμα μοναχά
από τον ανατριχιαστικό ήχο
της σιωπής
τόση μελαγχολία
για μια λαχτάρα που δεν έζησες
τόσοι κόμποι στο λαιμό
για ένα σ'αγαπώ που δεν ειπώθηκε,
σκιά και εγώ
στεριώνω με το άλλο μου χέρι
εκείνου που αιτείται
υπογραφή παραίτησης,

υπογράφω ανυπακοή
ώσπου οι σκιές να γίνουν φως
ΕΣΥ..