βαθύ το σκοτάδι
της απουσίας
είναι αργά πολύ
ο χρόνος αόριστος
όμως
η νύχτα αγαπημένη μου
κόρη είναι του έρωτα
στο ποίημα του κορμιού σου
βρίσκω τις λέξεις μου
σε κλείνω σε παρενθέσεις ηδονής
στα αποσιωπητικά του
κείνα που δεν χώραγαν να γράψω
στον ουρανό του
τόσα πολλά θαυμαστικά στην απουσία!!!!!!!!..
.να σε λούσω θέλω
έστω για μία μόνο φορά
όχι σαν παιδί
μα σαν γυναίκα που τόσο πολύ αγάπησα
ολότελα γυμνή
ψυχή και σώμα
να χαϊδέψω τις πληγές σου
να ταξιδέψω σε όλα εκείνα που κρύβεις
τα σημάδια σου να δω
ύστερα φωλιασμένη στην αγκαλιά μου
μέσα στα βρεγμένα σου μαλλιά
την τόση να κρύψω αγάπη μου για σένα..
Από την πρώτη στιγμή..
από την πρώτη μας στιγμή
από το πρωτάκουσμα του γέλιου σου
από το ξάφνιασμα του έρωτά μας
φλας
πολλά φλας
η μνήμη
οι στιγμές
η ζωή
κλικ κλικ κλικ κλικ.......
ΕΣΥ
παντού εσύ
εσύ και ο έρωτας
εσύ και το όνειρο
εσύ και η ουτοπία
γέμιζα με σένα
τα μακριά σου πόδια
τα μάτια σου
τα σαρκώδη σου χείλη
οι στιγμές χαράς
ύστερα εκείνες του πόθου
ύστερα
εκείνα τα λουλούδια του παράδεισου
που άνθιζαν με μιας στα χείλη μας
καθώς ανάσκελα γυμνοί
μετά την έκσταση
κοιτάγαμε τον ουρανό μας
κλικ κλικ κλικ κλικ..........
απουσία
προσμονή
μοναξιά
αναζήτηση
που είσαι
που είσαι αγαπημένη μου
στείλε μου μια συλλαβή
ή ένα γράμμα,ένα "α" μοναχά
ένα "ο",ένα "γ",ένα "κ",ένα "ε"
θα τα ταιριάξω εγώ
θα γράψω πάλι "ΑΓΑΠΗ"
σ΄αγαπώ..
Την οδύνη
πως να ξεχάσω του αντίο σου
σε είχα τόσο πολύ αγαπήσει
το σπαρτάρισμά σου
από έρωτα στην αγκαλιά μου
πως να ξεχάσω
σε είχα τόσο πολύ αγαπήσει
το ξύπνημά σου γυμνή
στο στήθος επάνω πως να ξεχάσω
σε είχα τόσο πολύ αγαπήσει
τον μικρό θάνατο
στο παγωμένο βλέμμα της απουσίας σου
πως να ξεχάσω
σε είχα τόσο πολύ αγαπήσει
το "καλέ μου"
που πρόφεραν τα χείλη σου
ζωή στην λιγοστή ζωή μου
πως να ξεχάσω
σε είχα τόσο πολύ αγαπήσει
αυτήν την σιωπή
χρόνους τώρα πως να ξεχάσω
σε ΕΧΩ τόσο πολύ αγαπήσει..
Τις νύχτες..
τις νύχτες το στήθος σκίζεις της μοναξιάς
φανερώνεσαι
φοράς το μακρύ εφαρμοστό μαύρο σου φόρεμα
επίσημο γιορτής που ακυρώθηκε
ύστερα
χωρίς ένα σου να προλάβω φιλί
γυρνάς την πλάτη σου και χάνεσαι
ποιος τώρα θα ράψει πάλι την πληγή
να φανταστείς πως
πως δεν πρόλαβα να σου πω
ούτε πόσο πολύ σε αγάπησα
απελπισμένος έρωτας..
Ποιες ώρες να διαλέξω
ν'αλαφρύνω την ψυχή μου
όλες αγκομαχούν
φορτωμένες την απουσία σου
εσύ λείπεις
ποιας πόλης να βρώ τα θέλγητρα
η πόλη ο μόλυβος η σαλονίκη τα χανιά
ή εκείνες που μας μάγευαν ακτές
γκρίζες και γκρίζα όλα
εσύ λείπεις
σε έρημα περπατώ πεζοδρόμια
κάπου-κάπου συναντώ
γραμμένα πάνω τους
από παλιές διαδηλώσεις του έρωτα
λέξεις που έλεγαν τα χείλη σου
"καλέ μου", "σ'αγαπώ" , "να προσέχεις" , "σε θέλω"
τι κι αν ήταν κάτω από βροχή δακρύων
τι κι αν το "αγαπω" μια τρύπα το κατάπιε
εμένα μου φώναζε το "σ"
"σ'αγαπώωω"
δεν μπορεί να ήταν ψέμα
δεν είναι ψέμα..
Αγάπαμε..
κενό ζωής χώρια σου
πες μου
πες μου πάλι για κείνες τις νυχτιές
που στάζαμε έρωτα
πες μου
πες μου για κείνα τα πανωφόρια
που κρεμάγαμε πίσω από την πόρτα
που μούσκεμα ήταν από προσμονές
πες μου και για τον ήχο των φιλιών
από τις χορδές του πάθους στα γυμνά μας σώματα
είναι νωρίς το αύριο
μπορεί και να κουβαλά τον θάνατο
μην αργεις..
Απόθεμα ευτυχίας..
το κομπόδεσαν οι μέρες σου
μαζί μου
εύκολο από εσένα ήταν
εύκολο και για μένα ήταν
μια τέτοια γυναίκα
να αγαπήσω
σαν αστραπή ήσουν δυνατή
τα χρόνια σου έπαιζες στα ζάρια
το άλογο έλεγες
η άλλη άκρη είναι της λογικής
περπάτησέ τα
τ'ανομολόγητα ήξερες της νύχτας να χαρίζεις
έπινα και με έπιναν τα χείλη σου
τα μάτια σου στα σκοτάδια μου αυγές
πόσο πολύ ποθούσα στο πλευρό μου να κοιμόσουν
ξεσκέπαστη το πρωί
να βλέπω ζωντανό το όνειρό μου
απόθεμα ευτυχίας..
το κομπόδεσαν οι μέρες σου
μαζί μου
εκείνες τις νυχτιές καλή μου
που πάνω μου σφιγγόσουν
την απόσταση αγνοώντας
ρευστή
έτοιμη να εισχωρίσεις μέσα μου
μέθη
μπορεί γι αυτό να ζω ακόμη
απόθεμα ευτυχίας..
τώρα η απουσία σου
στα ίσα κονταροχτυπιέται μαζί της
θ'αντέξω;
Για τα μάτια σου..
προσκυνητάρια αμαρτωλών
ανεμόμυλοι έρημων νησιών
ακριβά σμαράγδια πόθων
το σπέρμα δέξου της αγάπης
στα χείλη στο στήθος
στων ερώτων σου τους κόλπους
αθανασία η στιγμή
για την χαμένη της ευωδιά
δακρύζει η άνοιξη
για τα ξεριζωμένα λουλούδια των ονείρων της
πυρίχιος χορός η απουσία σου
για τα μάτια σου
αστέρητες πάντα παρουσίες
την ηδονή δέξου
στο ανέγγιχτό σου σώμα
νυχτοήμερα πάθους
αντιφάσεις μοναξιάς
για τα μάτια σου
ανέφικτος έρωτας..
Πήρα πίσω ένα φιλί
από τα τόσα που στην πλάτη σου είχα αφήσει
ένα για μένα να κρατήσω απ΄ότι σε άγγιξε
απ΄ότι την μυρωδιά σου είχε
θα λείπει ένα ρίγος σου το ξέρω
όμως θ΄χεις πάνω σου της ηδονής το ίχνος
έντεκα και σαραντα τρία η ώρα
κοντεύουν μεσάνοιχτα
δεν θα πάει χαμένη και αυτή μου η μέρα
όλες οι μέρες χαμένες χώρια σου
δεν έπαιξα δεν έχασα
ρίσκαρα μοναχά την ουτοπία μου
δες
στην παλάμη μου το κρατώ
σφραγίδα ανολοκλήρωτου έρωτα
θα περιμένω..
Θα σε κάνω δική μου
παραδομένος σε σε
θα σε κάνω δική μου
οι απρόσμενες τολμηρές χειρονομίες
θα σκληρύνουν τις ρώγες σου
σπαρταρισμός κλειτορίδας
μέσα σε ωκεανούς ηδονής
θα γίνεις δική μου
κάτω από ασημοστάλαχτη βροχή
θα σε κάνω δική μου
σε καταφύγια ονείρων
από τα ρυάκια του κορμιού σου
θα ξεδιψώ τα πάθια μου
θα γίνεις δική μου
την επιστολή του τέλους
ο αγγελιοφόρος του έρωτα
την πέταξε στου αδύνατου την θάλασσα
θα σε κάνω δική μου..
Ακίνητος αέρας
ακίνητη αγάπη
παράνοια..
αξημέρωτη νύχτα
άφωνες λέξεις
η πλάτη σου
η πλάτη σου γυμνή
έξω από το μαύρο σου φόρεμα
στον αριστερό σου ώμο
μια πεταλούδα που καίγεται
παράνοια
λεηλασία απουσίας..
.κλείνω τα μάτια
για να σε δω μπροστά μου
άλλο δεν έχω τρόπο
ως και το άρωμα μυρίζω τότες του κορμιού σου..ν.κΩφίδης.