Σε κοιτώ
δεν με βλέπεις
κοιτώ την πλάτη σου
την τιράντα στον ώμο σου
από το μακό σου φανελάκι
τα πόδια σου
κάλεσμα ορφανεμένου έρωτα
την κρεμασμένη στον ώμο πάλι
τσάντα σου
τα μαλλιά σου
που άσκεπη αφήνουν
την καλοκαιρινή μισή σου πλάτη
τι κι αν εσύ
έχεις την θάλασσα μπροστά σου
εγώ έχω εσένα
εικόνες σου
άραγε αγαπηθήκαμε ποτέ..
Οι πλανεμένοι του έρωτα
μένουν έξω
να κινηγάν ανεμοστρόβιλους
τους φοβίζει
της σιγουριάς η σκέπη
το άπιαστο όνειρο θέλουνε ΕΚΕΙΝΗΣ
να το ζωγραφίζουν θέλουνε
με χρώμα από τα μάτια της
να είναι σύννεφο αγέρας ή βροχή
ήλιος ή ανοιξιάτικο λουλούδι
κάτω από την μικρή φρατζούλα
στο μέτωπό της
εν αγνοία της
να έχει κρυμμένη την ζωή του.
Μη φοβάσαι
την οργή των ανέμων
θα κοπάσει
σαν τα παράθυρα της αγάπης εύρει ανοιχτά
σαν βρει τις ξιφολόγχες σκουριασμένες
όταν στα ποτήρια χυθεί κρασί
από μεθυσμένες νύχτες του έρωτα
όταν με την άνοιξη κοντραριστεί
του ερχομού
όταν το βάρος φορτωθεί
μιας άθελης αναχώρησης
μη φοβάσαι
μη φοβάσαι την οργή των ανέμων
φοβάται το φιλί σου
στα χείλη μου
την ανάσα σου
στο ξεψύχισμά μου
μην φοβάσαι
μην φοβάσαι σου λέω
δυο μαζί
μπορούμε να σύρουμε τον κόσμο μας
έξω από τα ερείπιά του..
Πως να σωθώ..
πως να σωθώ
από τόσες καταιγίδες σιωπής
τα ονείρατά μου
το γυμνό σου σώμα
οι γάμπες σου
σαν άγγιζαν τα πόδια σου την γη
από του αυτοκίνητου την ανοιχτή την πόρτα
των μαλλιών σου το τίναγμα
ακόμη και εκείνο
το απαλό σου χάϊδεμα με τα ακροδάχτυλα
στα κρινάκια της παραλίας
οι πατημασιές σου στην υγρή άμμο
ω!!! κι εκείνο το αέρινο φόρεμά σου
ξεκούμπωτο μπροστά στους μηρούς σου
να ανεμίζει από το αεράκι της θάλασσας
άπειρες συλλογιές του νου
από τον ακόπαστο έρωτα
πως να σωθώ
πως να σωθώ μπροστά σε τόση σιωπή
ύστερα από τόση ζωή
πως..
Κάποια μεσάνυχτα
θα ρθεις..θα ρθω..
μην ξεχνάς
πόσο πολύ αγαπηθήκαμε
με πόσο πόνο
τραβάγαμε από το στήθος
της απουσίας το βέλος
ύστερα σε σταφάνωνα με ηδονές
.....εκεί κατά το χάραμα
μαζεύαμε στις χούφτες μας
τις χαρμολύπες του έρωτά μας
μην ξεχνάς
πόσο πολύ αγαπηθήκαμε
κάποια μεσάνυχτα
θα ρθεις..θα ρθώ..
Να με θυμάσαι
μόνο αυτό μ'απόμεινε
με σκέπασε η σιωπή
η νοσταλγία του στήθους σου
πειρασμός αγίων
το σχιστό σου φόρεμα
στο πλάι του μηρού σου
τα λόγια σου
που έρωτα στάλαζαν μέσα μου
το δαγκωμένο σου φιλί
στο φιλντίσι των δοντιών σου
μοιραία πάθη
άδοξου έρωτα
να με θυμάσαι
μόνο να με θυμάσαι
λάβδανο ζωής που αργοπεθαίνει..
Αν δεν υπήρχαν
κακογαμημένα μουνιά
δεν θα υπήρχαν
κομπλεξικοί
εξουσιαστές
βιαστές
δεν θα υπήρχαν
υποκριτές
δικτάτορες
πολεμοκάπηλοι
ούτε
τυρανίσκοι κάθε λογής
συμβιβασμένοι
κυρ παντελήδες
βίαιοι με αρματωσιά το απάνθρωπο
δεν θα υπήρχαν
πουλημένοι
πεινασμένοι
αγοραστές συνειδήσεων
φόβος
αν δεν υπήρχαν
κακογαμημένα μουνιά
θα περίσσευε το καλό
όλοι εραστές θα ήταν της ζωής
το χαμόγελο σημαία θα ήταν της ανθρωπότητας,
αν δεν,δεν θα..............
Ας σε έβρισκα..
ας ήταν σε κείνο το σπίτι
της μιας μυστικής επαφής
σε κείνη την μισόφωτη κάμαρη
που τα παραληρήματα της σιωπής
ενοχές ομολογούν
καταδικασμένων ερώτων
ας σε έβρισκα
σε κείνο το γυμνό τραπέζι
με δυο καρέκλες
καθισμένη αντίκρυ μου
να κοιτώ τους γυμνούς σου ώμους
χωρίς εξηγήσεις
μόνο με την αξία της στιγμής
ας σε έβρισκα
μέσα στις τύψεις χαμένων ονείρων
μέσα στα ιδρωμένα από αγωνία
μακό μπλουζάκια του χρόνου
ας σε έβρισκα..
Αν..
αν του στήθους σου έπινα το νέκταρ
αν μπορούσα σταγόνα να κυλίσω ανάμεσό τους
αν τ'απλωμένα σου μαλλιά στο μαξιλάρι
το καταφύγιό μου ήταν
αν γυμνή στο βλέμμα μου λουζόσουν
αν μπόραγα από τα χείλη σου
να πιω τις ηδονές σου όλες
αν τις ανατολές μου
στα μάτια σου τις κοίταγα
αν τις ακολασίες του έρωτά σου
μαργαριτάρια ακριβά
στον λαιμό της νύχτας μου τις κρέμαγα
τότες το "αν"και το ανάποδό του "να"
θα χάνονταν για πάντα
μέσα στους ίσκιους της μεγάλης απουσίας..
Τον ήχο των βημάτων μας
θα πνίξει ο άνεμος
μην φοβηθείς-έλα
θα σε φωλιάσω στο σώμα μου
όπως φωλιάζεις το γράμμα του έρωτα
στο στήθος σου
όπως το φυλαχτό στην χούφτα σου
έλα
έχω κρατήσει ανοιχτό το παράθυρο της απεραντοσύνης μας
θα δούμε από εκεί αγκαλιασμένοι
τον κόσμο των ονείρων μας...
Την ιστορία θα πω
μιας γυναίκας που καβάλαγε τον άνεμο
τα μαλλιά της σύννεφα
τρέχανε στους ουρανούς της
οι ανάσες της
γίνονταν καταιγίδες έρωτα
σε τόπους ανέραστους
την ιστορία
μιας γυναίκας θα σας πω
που καβάλα στους ανέμους
γεννούσε όνειρα
για τους ερημωμένους της αγάπης
την ιστορία
μιας γυναίκας θα σας πω
που καβάλα στους ανέμους
ίσιωνε τις ρυτίδες της θλίψης της
από προδομένους καιρούς
περήφανη
καβάλα στους ανέμους
με την καύτρα του τσιγάρου της
έβαζε φωτιά στα δειλινά της μοναξιάς
στα ματωμένα της σεντόνια
τυλίγει τώρα τα τιμαλφή της λησμονιάς της..
Μια γυναίκα
με κόκκινο φόρεμα
με επισκέπτεται τις νύχτες
άλλες φορές
φοράει κόκκινο παλτό
ξεκουμπώνει τα δύο κουμπιά
ψηλά στον λαιμό
νομίζω πως θα μείνει
ανάβει τσιγάρο
θα μείνει λέω
με τον δείκτη της
τινάζει τις στάχτες της
στην άδεια μου κάμαρη
να ξέρει άραγε
πως κανείς δεν κατοικεί εδώ
ή μήπως
ξεγράφει μια πανσέληνο του έρωτα
που ποτέ της
να φανερωθεί δεν τόλμησε..
Μιαν άνοιξή σου δώσε μου
να ζήσω τους χειμώνες μου
ασήκωτο το όνειρό μου
για σε
θέλω να ξεχάσω
μα ντύνεται στα μαύρα τότες η ψυχή μου
μήπως και αυτά τα κοραλλένια λουλούδια
στον βυθό του έρωτα
δεν μαρτυρούνε πόνο;
με λυγίζει ο χρόνος
ρωτιέμαι
πως αντέχεις μακριά μου
κείνοι οι λεμονανθοί στην αυλή σου
ψιθυρίσματα θύμισης
αγάπα με
για λίγο ακόμη αγάπα με
ίσως σε προλάβω..