ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ

Ενα ποτήρι κόκκινο κρασί
μια διαδρομή στο βουνό της μοναξιάς
μεγάλωσα
με στενεύουν οι χώροι
πως και γιατί γίνονται διαρκώς μικρότεροι
είναι και εκείνος ο παλιός δίσκος γραμμοφώνου
που διαρκώς  γρατζουνάει την ψυχή μου
σε έζησα
μέσα στον βυθό μας σε έζησα
ξέραμε να ανασαίναμε εκεί
χορεύαμε αγκαλιασμένοι
τυλιγμένοι από την νύχτα
με ψιθύριζες λόγια έρωτα
χωρίς να ξέρεις πως με γεννάς συνέχεια
εγώ αντίς να μεγαλώνω μίκραινα
μίκραινα για να μπορείς να με κρατάς

μια διαδρομή στο βουνό της μοναξιάς
ένα ποτήρι κόκκινο κρασί
μέσα μου ξεριζωμός
σκιτσάρισέ με ένα αστέρι
να μπορώ να σε βλέπω
μια πλαστογραφία τώρα η ζωή μου..

ΠΟΥ ΠΑΣ

Που πας
αν στα δειλινά σου πίσω
κρύβονται γκρεμνοί ; που πας
που πας
αν μέσα στο φιλί που πας για να γευτείς
 ιούδες κρύβονται που πας
που πας
αν μέσα στην ειρήνη τους
καρτερά ο πόλεμος που πας
που πας
αν στον σωσμό που ονειρεύεσαι
μοιρολόϊ κρύβεται θανάτου που πας
που πας
αν στων τριαντάφυλλων την μαγεία
το σκουλήκι κρύβεται του μαρασμού που πας
που πας
αν η κόρη στο περβάζι που σου χαμογελά
τα δάκρυα του έρωτα σου κρύβει που πας
που πας
αν..
 με όλα σου χόρεψε τα αν
βάλε τα πόδια σου στα σκέλια τους ανάμεσα
στον λαιμό τους άφησε ένα σου φιλί
στον ανεμοστρόβιλό τους έμπα
και να θυμάσαι
μπαξίσι είναι η ζωή
διεκδίκησέ την..

ΔΕΞΟΥ ΜΕ

Θα σε βρω..
θα σε βρω
εκεί που ανταμώνουνε
οι δυο σιωπές
πάει πολύς καιρός
όλες οι άνοιξες μισές
δώσε μου τα χείλη σου
αγαπημένη μου
σε δίψασα πολύ
άγρια πολύ τα βουνά της απουσίας
βάλε εκείνο το φόρεμα
που ξεκούμπωτο ψηλά
το μισό σου στήθος άφηνε γυμνό
θέλω να γεμίσω με ομορφιά τα μάτια μου
τα χέρια σου άνοιξε
ΔΕΞΟΥ ΜΕ
με το φιλί-συγχώριο της αγάπης
μέθυσέ με

σ'αγαπάω..

ΑΝΘΟΠΕΤΑΛΑ

Ασίγαστη η επιθυμία μου
για σένα
τα όνειρά μου
τα όνειρά μου ένα κουβάρι
από πάθη
έρωτες
άδοξα τέλη
τις νύχτες ανασαίνω πάντα
χωμένος στο στήθος σου
με ανθοπέταλα ραίνω
το γυμνό κορμί σου
προηγούμενα ένα-ένα
τα έχω όλα φιλίσει
πως μετά γίνονται καταιγίδα
πως μακριά σου με παρασέρνουν

ένα τους ανάμεσα στα σκέλια σου
κρατήθηκε
από εκείνο κρατήθηκα και εγώ
να σωθώ
να πνιγώ
δεν ξέρω..

Η ΠΑΓΑΠΟΝΤΙΑ

'Ενα λουλούδι φύτεψα
να κρατήσει αυτό
τον ουρανό μου
αυτό μπορεί
εγώ ώρες-ώρες κιοτεύω
ούτε στα θηριώδη δένδρα
έχω εμπιστοσύνη
ένας άνεμος μπορεί και να τα σπάσει
ή ακόμη να τα ξεριζώσει μπορεί
ή ακόμη μπορεί
για την δύναμή τους να περηφανεύονται
ούτε αυτό το θέλω

πόση ομορφιά εκείνο το λουλούδι
πόση δύναμη
ταπεινότητα πόση
παγαποντιά μου;
ήξερα πως κόκκινο είναι
το άνθος του..

ΜΑΓΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Σε ζωγραφίζω μέσα μου
γυμνή
ακόμη και το άρωμα επάνω σου
περιττό φαντάζει
έτοιμη η παλέτα μου με την πρώτη ματιά
τα χρώματα οι σκιαγραφίσεις
η έμπνευση η δέηση
σε κοιτώ
όλα σου μου μιλούν
τα χείλη σου οι ρώγες το αιδοίο
τα διπλωμένα σου γόνατα
γέμισα το δωμάτιο με σένα
παντού εσύ
στους τοίχους στο πάτωμα
στην ψυχή μου
τα κάδρα σου παντού
μη μου μιλάς
το ανείπωτο ξέρω έκφραση δεν έχει
κοίταξέ με μόνο
ανοιγόκλεισε για μια στιγμή τα βλέφαρά σου
χαμογέλασέ με
σαν εκείνες τις μαγικές εικόνες
των παιδικών μας χρόνων..

ΙΣΩΣ

Πάει καιρός..
πάει καιρός που έχω να ακούσω
νέα σου αγαπημένη μου
χάθηκαν και εκείνοι οι γλάροι
που ταξίδευαν μαζί μας
στου έρωτά μας τις ανοιχτές τις θάλασσες
ποιους να ρωτήσω;
σε ποιους τόσες σιωπές να μαρτυρίσω ;
τις νύχτες
αφήνω πάντα τον φεγγίτη ανοιχτό
περιμένω από εκεί να περάσει το φεγγάρι
ίσως σε δω στην αγκαλιά του
ίσως και εσύ να με αγαπάς ακόμη..

ΑΠΟΛΟΓΙΑ

Και με κομμένα χέρια
σου άπλωνα ουρανούς
πάνω τους με το στόμα
ζωγράφιζα σύννεφα φιλιά
τάχαμου ίσκιους έφτιαχνα
εσύ για να κρυφτείς
έτσι την λαχτάρα μου μεγάλωνα
για να σε βρω
με φεγγάρια ολόχρυσα τους στόλιζα
ύστερα στα πόδια σου γερμένος
με την αλισάχνη του χαδιού σου στο κορμί μου
γευόμουν την αγάπη
έρημος ατέλειωτη τώρα

υπόλογοι του έρωτα
καμιά απολογια..

Η ΡΑΦΗ

 -Λόξεψε σου έλεγα
στην γάμπα η ραφή
- ε και μου απαντούσες
ποιος θα την δει
- εγώ σου έλεγα
ύστερα τάχαμου αδιάφορα
ανασήκωνες το φόρεμα
ανέβαζες το πόδι στην καρέκλα
την ίσιωνες
- εντάξει τώρα; με ρωτούσες
γέλαγες
ήξερες πως εγώ μέθαγα με σένα
σε έπινα
έπινα τις στιγμές σου
μέθαγες και εσύ με την αγάπη
γιατί τώρα
παλεύουμε με τις σιωπές μας..

ΑΓΚΙΣΤΡΩΜΕΝΟ ΦΙΛΙ

κυοφορείς τις προσμονές μου
κυνηγάω τους ανέμους σου
σήκωσε τα μαλλιά σου από το πρόσωπο
θέλω να δω τα μάτια σου
πως είναι
πως κοιτούν
αν μέσα τους με κρατούν ακόμη
θέλω να δω
κείνο το αγκιστρωμένο στα χείλη σου φιλί
μου τ'όχες τάξει
θυμάσαι;
για σένα είπες

ρίζωσες τότες μέσα μου..

ΕΙΣΑΙ ΟΜΟΡΦΗ

Είσαι όμορφη..

στάχυ που ριγά
στην ανάσα του καλοκαιριού
πως να μποδίσω τον έρωτα
πές μου πως

είσαι όμορφη..

τα κοράλλια των χειλιών σου
μαγνήτης στον βυθό του πάθους μου για σε
με μιαν ανάσα μου
στα έγκατά του κατεβαίνω
δεν είναι ο άδης
η λύτρωσή μου είναι...

ΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ

Ρόδισε η ανατολή
οπτασία του έρωτα
φανερώθηκες στο μπαλκόνι σου
τα πόδια σου γυμνά
από την ανεμελιά της νύχτας
το πουκάμισο ανοιχτό
δυο κουμπιά θαρρώ πάνω-δυο κάτω
πρόκληση
τα ξέπλεκα μαλλιά σου
κύματα ονείρου
ο καφές στα χείλη σου
γεύση ζωής
αθώες όλες οι ενοχές του πόθου
μυρωδικά του κορμιού σου
στου έρωτα το υφαντό
μαγεία

περαστικός και άγνωστος εγώ για σε
όμως αν με ρωτήσουν
"είναι όμορφη η ζωή;"
-πως αλλιώς θα τους πω
μπορεί να είναι...

ΑΧΟΡΤΑΣΤΟ ΚΕΝΟ

Στάζεις έρωτα
στάλα στάλα
στις χούφτες μου σε μαζεύω
σε πίνω
σε λούζομαι
σε κοινωνώ
σε απάτητες κορυφές
ανεβαίνει ο νους
φτερουγάει
σχοινοβατεί
ανταριάζει
σε πεινώ
ναι σε πεινώ
λειτουργιά και ακολασία
χαρίσου με αγαπημένη μου
χαρίσου με
το αδοκίμαστο του φιλιού σου
αχόρταστο κενό...