ΑΝΘΟΠΕΤΑΛΑ

Ασίγαστη η επιθυμία μου
για σένα
τα όνειρά μου
τα όνειρά μου ένα κουβάρι
από πάθη
έρωτες
άδοξα τέλη
τις νύχτες ανασαίνω πάντα
χωμένος στο στήθος σου
με ανθοπέταλα ραίνω
το γυμνό κορμί σου
προηγούμενα ένα-ένα
τα έχω όλα φιλίσει
πως μετά γίνονται καταιγίδα
πως μακριά σου με παρασέρνουν

ένα τους ανάμεσα στα σκέλια σου
κρατήθηκε
από εκείνο κρατήθηκα και εγώ
να σωθώ
να πνιγώ
δεν ξέρω..

Η ΠΑΓΑΠΟΝΤΙΑ

'Ενα λουλούδι φύτεψα
να κρατήσει αυτό
τον ουρανό μου
αυτό μπορεί
εγώ ώρες-ώρες κιοτεύω
ούτε στα θηριώδη δένδρα
έχω εμπιστοσύνη
ένας άνεμος μπορεί και να τα σπάσει
ή ακόμη να τα ξεριζώσει μπορεί
ή ακόμη μπορεί
για την δύναμή τους να περηφανεύονται
ούτε αυτό το θέλω

πόση ομορφιά εκείνο το λουλούδι
πόση δύναμη
ταπεινότητα πόση
παγαποντιά μου;
ήξερα πως κόκκινο είναι
το άνθος του..

ΜΑΓΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Σε ζωγραφίζω μέσα μου
γυμνή
ακόμη και το άρωμα επάνω σου
περιττό φαντάζει
έτοιμη η παλέτα μου με την πρώτη ματιά
τα χρώματα οι σκιαγραφίσεις
η έμπνευση η δέηση
σε κοιτώ
όλα σου μου μιλούν
τα χείλη σου οι ρώγες το αιδοίο
τα διπλωμένα σου γόνατα
γέμισα το δωμάτιο με σένα
παντού εσύ
στους τοίχους στο πάτωμα
στην ψυχή μου
τα κάδρα σου παντού
μη μου μιλάς
το ανείπωτο ξέρω έκφραση δεν έχει
κοίταξέ με μόνο
ανοιγόκλεισε για μια στιγμή τα βλέφαρά σου
χαμογέλασέ με
σαν εκείνες τις μαγικές εικόνες
των παιδικών μας χρόνων..

ΙΣΩΣ

Πάει καιρός..
πάει καιρός που έχω να ακούσω
νέα σου αγαπημένη μου
χάθηκαν και εκείνοι οι γλάροι
που ταξίδευαν μαζί μας
στου έρωτά μας τις ανοιχτές τις θάλασσες
ποιους να ρωτήσω;
σε ποιους τόσες σιωπές να μαρτυρίσω ;
τις νύχτες
αφήνω πάντα τον φεγγίτη ανοιχτό
περιμένω από εκεί να περάσει το φεγγάρι
ίσως σε δω στην αγκαλιά του
ίσως και εσύ να με αγαπάς ακόμη..

ΑΠΟΛΟΓΙΑ

Και με κομμένα χέρια
σου άπλωνα ουρανούς
πάνω τους με το στόμα
ζωγράφιζα σύννεφα φιλιά
τάχαμου ίσκιους έφτιαχνα
εσύ για να κρυφτείς
έτσι την λαχτάρα μου μεγάλωνα
για να σε βρω
με φεγγάρια ολόχρυσα τους στόλιζα
ύστερα στα πόδια σου γερμένος
με την αλισάχνη του χαδιού σου στο κορμί μου
γευόμουν την αγάπη
έρημος ατέλειωτη τώρα

υπόλογοι του έρωτα
καμιά απολογια..

Η ΡΑΦΗ

 -Λόξεψε σου έλεγα
στην γάμπα η ραφή
- ε και μου απαντούσες
ποιος θα την δει
- εγώ σου έλεγα
ύστερα τάχαμου αδιάφορα
ανασήκωνες το φόρεμα
ανέβαζες το πόδι στην καρέκλα
την ίσιωνες
- εντάξει τώρα; με ρωτούσες
γέλαγες
ήξερες πως εγώ μέθαγα με σένα
σε έπινα
έπινα τις στιγμές σου
μέθαγες και εσύ με την αγάπη
γιατί τώρα
παλεύουμε με τις σιωπές μας..

ΑΓΚΙΣΤΡΩΜΕΝΟ ΦΙΛΙ

κυοφορείς τις προσμονές μου
κυνηγάω τους ανέμους σου
σήκωσε τα μαλλιά σου από το πρόσωπο
θέλω να δω τα μάτια σου
πως είναι
πως κοιτούν
αν μέσα τους με κρατούν ακόμη
θέλω να δω
κείνο το αγκιστρωμένο στα χείλη σου φιλί
μου τ'όχες τάξει
θυμάσαι;
για σένα είπες

ρίζωσες τότες μέσα μου..

ΕΙΣΑΙ ΟΜΟΡΦΗ

Είσαι όμορφη..

στάχυ που ριγά
στην ανάσα του καλοκαιριού
πως να μποδίσω τον έρωτα
πές μου πως

είσαι όμορφη..

τα κοράλλια των χειλιών σου
μαγνήτης στον βυθό του πάθους μου για σε
με μιαν ανάσα μου
στα έγκατά του κατεβαίνω
δεν είναι ο άδης
η λύτρωσή μου είναι...

ΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ

Ρόδισε η ανατολή
οπτασία του έρωτα
φανερώθηκες στο μπαλκόνι σου
τα πόδια σου γυμνά
από την ανεμελιά της νύχτας
το πουκάμισο ανοιχτό
δυο κουμπιά θαρρώ πάνω-δυο κάτω
πρόκληση
τα ξέπλεκα μαλλιά σου
κύματα ονείρου
ο καφές στα χείλη σου
γεύση ζωής
αθώες όλες οι ενοχές του πόθου
μυρωδικά του κορμιού σου
στου έρωτα το υφαντό
μαγεία

περαστικός και άγνωστος εγώ για σε
όμως αν με ρωτήσουν
"είναι όμορφη η ζωή;"
-πως αλλιώς θα τους πω
μπορεί να είναι...

ΑΧΟΡΤΑΣΤΟ ΚΕΝΟ

Στάζεις έρωτα
στάλα στάλα
στις χούφτες μου σε μαζεύω
σε πίνω
σε λούζομαι
σε κοινωνώ
σε απάτητες κορυφές
ανεβαίνει ο νους
φτερουγάει
σχοινοβατεί
ανταριάζει
σε πεινώ
ναι σε πεινώ
λειτουργιά και ακολασία
χαρίσου με αγαπημένη μου
χαρίσου με
το αδοκίμαστο του φιλιού σου
αχόρταστο κενό...

Για μία μόνο φορά.

Το κάθε τι πάνω σου
φαντάζομαι
από την φουρκέτα στα μαλλιά σου
ως των εσωρούχων σου το χρώμα
πως τα φοράς
πως ζωγραφίζουν οι κινήσεις σου των χώρο
το ξημέρωμά σου στο κρεβάτι
φαντάζομαι
πιο όνειρο σε αποπλάνησε την νύχτα
που αγκιστρώθηκες να σώσεις να σωθείς

ήθελα

για μία μόνο φορά
ήθελα
να δραπετεύαμε οι δυο μας
το αδοκίμαστο να γευόμουν
των φιλιών σου
τους κρυστάλλους των χυμών σου
στο σώμα σου

για μία μόνο φορά
να σε κράταγα αγκαλιά
στο δειλινό αντίκρυ
για μία μόνο φορά
να σε σκέπαζα με το πανωφόρι
της ψυχής μου

για μία μόνο φορά..

ΣΕ περιμένω ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ

Που είσαι..
σε βλέπω στην ποδηλάτησα
που περνάει μπρος μου
στην κοπέλα που ανοίγει το παράθυρο
να ανασάνει την ανατολή
μέσα στο ολομέταξο φόρεμα
της βιτρίνας

που είσαι..
σε βλέπω στις καμπύλες ζωγραφιών
σε κάδρα ακατανόητα
στο αντικαθρέφτισμα του φεγγαριού
νύχτας πανσέληνης
στην ξυπόλυτη οπτασία του δειλινού
σε ακρογιάλι ερημικό

που είσαι που είσαι
σε βλέπω να μου μιλάς
όμως δεν σε ακούω
να με χαϊδεύεις
και εγώ να μην σε νοιώθω
να με φιλάς να με φιλάς
και να πνίγει τα φιλιά
 το σκοινί της απουσίας
στις μυρωδιές της μνήμης
σε ψάχνω που είσαι

σε περιμένω
ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ..

ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ ΑΠΟΥΣΙΑΣ

Ελα πλάι μου
δεν θα σου μιλώ
θα αναπνέω μοναχά
την ομορφιά σου
στιγμές θα κλέβω
από το ακάλυπτο γόνατό σου
όχι δεν θα σου μιλώ
μείνε πλάι μου
την τιράντα λύνω από τον ώμο σου
στα πόδια σου σωριάζω το φόρεμα
σε γυμνώνω
πάλι αναπνέω την ομορφιά σου
δεν θα σου μιλώ
κολλημένος πίσω σου
το περίγραμμα του κορμιού σου
στον αδειανό μου θα φτιάξω τοίχο
αποτύπωμα απουσίας..