ΙΚΕΣΙΑ

Εμεινα εδώ..

μισοσκόταδο
βροχή
θλίψη
θύμηση,
με περιπαίζει
η λησμονή
ακουμπισμένος στο ασύνορο
του έρωτα
σε φέρνω μπροστά μου
σε αγκαλιάζω
σμίγω τα χείλη μου
με τα δικά σου
ταράζομαι,
σκέπασέ με με την αγάπη σου
καλή μου
κρυώνω
πάρε με από εδώ

"ικεσία"..

ΘΡΙΑΜΒΟΣ @ ΛΗΣΜΟΝΙΑ

Μου γράφεις
με το τόνο της ψυχής σου
ξεκρεμάς από το δένδρο του έρωτα
καρπούς αδοκίμαστους
αφουγκράζομαι τις σιωπές σου
από το κατώι της αποθυμιάς
ξεθάβεις κιτρινισμένα θέλω
γίνεσαι βροχή
σε διψώ
ξεντύνεσαι το πανωφόρι
της απουσίας
πίσω από την μισάνοιχτη  πόρτα
σε αγκαλιάζω
μας πρόφτασαν οι ηδονές
ξεγελάστηκε το πεπρωμένο
θρίαμβος
νικήθηκε η λησμονιά..
  

ΕΛΑ ΜΑΖΙ ΜΟΥ

Μ'αγγίζει ο χρόνος
με εκείνα τα μικρά τσιμπήματα
υπενθυμίσεων
αόριστων αναβολών
χάνεις
χάνεις μου φωνάζει
έκοψα τόσα πολλά λουλούδια
να σου γεμίσω μια παλάμη χαδιού
τι κάνεις!
δες
αργοκλαίει η ψυχή
δυο σταλαγματιές αίμα της
κοκκίνισαν ολάκερο ηλιοβασίλεμα
τι κάνεις!
γήτεψε την ζωή
χάιδεψε τις ορθωμένες ρώγες της
νιώσε το ανέμισμα των μαλλιών της
στο πρόσωπό σου
μ'αγγίζει ο χρόνος
με εκείνα τα μικρά τσιμπήματα
ανεκπλήρωτων προσδοκιών
έλα μαζί μου
χάνω την στιγμή
χάνω τον αγώνα
έλα μαζί μου..

Ο ΓΛΑΡΟΣ

Σκοτεινές στοές
ψεύτικα είδωλα
του τίποτα τυμπανοκρουσίες
θέλω σε κιτρινισμένες κόλες
στον τοίχο καρφωμένες
ληγμένα όνειρα

στο κοφτερό φτερό του καρχαρία
ματώνει η νόηση

επικίνδυνα

γεννάει αλλοφροσύνες
υποταγμένες σιωπές
πετάει σερπαντίνες
σε θλιμμένους ίσκιους,

τάζεις τ'ακριβά της ψυχής σου
στην αγέννητη άνοιξη
θ'ρθει λες
στην παλάμη σου
μια πυγολαμπίδα
έγινε φως και φωτιά..

ακόμη να πετάξει
ο γλάρος Ιωνάθαν!!!

ΣΕ ΕΙΔΑ

Σε είδα..

σε είδα να έρχεσαι
πάνω σε ένα άσπρο σύννεφο
πάνω στον μίσχο μιας τριανταφυλλιάς,
να πλέεις πάνω στο φυλλαράκι
της άνοιξής μου
σε είδα

σε είδα στο κορδελάκι
από το κλειδί της πόρτας μου
στα απλωμένα ρούχα
των ονείρων μου
σε είδα

σε είδα σε μια σελήνη
δακρυσμένης απουσίας
στην βροχή μιας διψασμένης
προσμονής
στις σταγόνες στο τζάμι
από έναν έρημο πόθο
σε είδα

σε είδα στην λαχτάρα της αμαρτίας
στις λαγόνες του έρωτα
στις ρούγες της αναρχίας
της αγάπης
σε είδα

σε είδα..

ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ

Ποθεμένη μου,

κάθε που βραδιάζει
η νύχτα ακουμπάει
ένα μαύρο τριαντάφυλλο
στο προσκεφάλι μου
πενθεί μαζί μου την απουσία σου,
αχάιδευτα τα στήθη σου
αιμοραγούν προσμονές έρωτα
οι οπτασίες σου
χορεύουν γύρω μου
κυλιούνται στα σεντόνια μου
παίζουν με την παράνοια
στο αφίλητό σου στόμα
ταχυδρομώ τα φιλιά όλα της στέρησης,

ένα σου δάκρυ
καίει την παλάμη μου
έσταξε από τα δικά μου μάτια..

λαξεύω τις γωνιές της θλίψης μας
αγαπημένη μου

θα βρεθούμε...

ΕΚΡΥΨΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ

Στων ματιών σου τις σκιές
στα δακρυσμένα σύννεφα
στις αμαρτίες που ονειρεύεσαι
στα θροίσματα του πόθου σου
στο σιγανό τακ-τακ στο τζάμι σου
σαν από σπουργίτι παγωμένο
στα χνάρια σου
κάτω από το παραθύρι του έρωτα
στον ψύθιρο του κλαδιού
που ακούς τις έρημες νύχτες
στις ηδονές
που σταλάζουν στην παλάμη σου
στις αποπλανήσεις της καρδιάς σου
στο φιλί που ζωγραφίζουν τα χείλη σου
στο αεράκι που μπαίνει
κάτω από την χαραμάδα της πόρτας σου
στου φεγγαριού το φως
που λούζει το κορμί σου
στου αφαλού σου το χνούδι

έκρυψα την ζωή μου..

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ

Φοβάσαι
τι φοβάσαι
μιλάς
σωπαίνεις
κλαις,
σε σκοτεινές κάμαρες
μοιρολογείς τον χρόνο
εκείνον που χάριζες
σκοτώνοντας τον εαυτό σου
σφίγγεις τις γροθιές
θ'αντέξω
όχι
ψίθυρος
κραυγές σιωπής
άδειο βλέμμα
βήματα σερνάμενα
στο άδειο δωμάτιο
πάνω-κάτω
πάνω-κάτω
άδειοι τοίχοι
καρφώνεις τον πόνο
στο πάτωμα
τον καθαγιάζεις με δάκρυα
μιλάς
σωπαίνεις
φοβάσαι
τι φοβάσαι,
σε ψεύτικες ανάσες
πνίγεις τους έρωτες
ζωή εικονική
απουσίες
στην ρόγα της
βυζαίνει η θλίψη
πονάς
πονάς
θες να φωνάξεις
θες να ουρλιάξεις
που είσαι
που είσαιιιιιιιιιιιι..
δώσε μου το χέρι σου
σ'αγαπώ..

ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ

Πένθιμο το βάλς της απουσίας
οι μνήμες χορεύουνε
σφιχτά με τις σιωπές,
έρωτας
αγάπη
σιγή
ξεστρώνει η χαρά
τα πλουμιστά της τραπεζομάντιλα..
στο νεκροταφείο της λήθης
θαμμένες ζωές,
ιδιοτροπία
ανασαίνουν ακόμα
δακρυσμένος παλιάτσος
η νοσταλγία
μύρο βασιλικού οι στιγμές,
σε κυκλώνουν
πονάς
αναμνήσεις
απέραντο κενό το τώρα,

πένθιμο το βαλς της απουσίας
άχρηστες οι συγνώμες της ζωής..

ΠΡΙΝ (ΕΛΑ ΤΩΡΑ)

Στην προσμονή πως κάποτε θα ρθείς
στου πριν σε καρτερώ την πόρτα..
πριν
πριν σταματήσουν από μοναξιά
ν'ανθίζουν τα λουλούδια
πριν στα σκοτάδια της καρδιάς
ξεχαστεί το σ'αγαπώ
πριν το χαμόγελο
πετρώσει η προσμονή
πριν κιτρινίσει το φως της άνοιξης
αργοπεθαίνοντας με τους κύκνους  της λαγνείας
στου έρωτα την λίμνη
πριν στιβιαχτούν τα χρόνια
στο εξωθύρι κάποιου
κατάλευκου χειμώνα
πριν να σβήσουν τα φεγγίσματα του πόθου
στις πτυχές του ανεκπλήρωτου
πριν ξεπλύνει ο χρόνος
τις μνήμες της ψυχής
πριν..
ικεσία
έλα τώρα
έλα τώρα αγαπημένη μου
έλα τώρα
μπορώ ακόμα
να σου φωνάζω
Σ'ΑΓΑΠΩ..

ΑΝΑΜΟΝΗ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΑ

Μικραίνει ο κόσμος μου
στην αναμονή του δειλινού,

ξέρω πως στην τελευταία
ματιά της μέρας
ο ήλιος θα χαράξει
στην αγιασμένη
από τα δάκρυα του έρωτα θάλασσα
με κόκκινο αίμα
την γραμμή της απουσίας σου,

μελαγχολία..
ύστερα σιωπή
ύστερα καληνύχτες μισές
ύστερα το αλύχτισμα της μοναξιάς
στο στήθος
ύστερα..
ύστερα γέρασα..

δεν έχει χερούλι η αναμονή
για να πιαστείς
μια ανάπηρη έχει παράταση..

MIΛΑ ΜΟΥ

Πίσω από λέξεις ανείπωτες
στιβιάζονται τα απωθημένα
μίλα μου..
ας είναι μπόρα
καταιγίδα
κατακλυσμός
μίλα μου,
πές "ένα φύλλο που το πήρε ο άνεμος"
πες φθινοπώριασε
πες μαχαίρι
λουλούδι
κόκκινο
πές κάτι
αίμα,ζωή,ανατριχίλα,ανάσα,
μίλα μου,
πες "δες χορεύω"
άκου τα βήματα
είναι για σένα
έρχομαι
διψώ
σε διψώ
μίλα μου
μίλα μου
πίσω από λέξεις ανείπωτες
χαμένες είναι ζωές
μίλα μου..

H ΠΛΑΝΗ

Τις αιτίες απολησμόνησα
της απουσίας σου
όχι εσένα
εσένα σε αφουγκράζομαι
στης νύχτας τα πλανέματα
οι νύμφες των ονείρων μου
κρατούν το άσπρο σου το νυφικό
η Αφροδίτη σε λούζει γυμνή
στου έρωτα την λίμνη
οι ηδονές σου
σκορπούν γύρω μου
χάνω τα λογικά μου
παραζάλη και έκσταση..

σβήνω με την ανατολή
τότε που το πρώτο φως
την πλάνη μου αποκαλύπτει,

μια σταγόνα από το αίμα του ουρανού
ο πόθος μου για σένα
συνωμότης της άλλης μου βραδιάς..